20 Agosto 2007
Sempre nos quedará a NASA (e II)

Pero o peche da Sala Yago non é máis que a última consecuencia dun lento declive, a crónica dunha morte anunciada... Todo comezou hai case dous anos, con outra sonora morte, a do Teatro Galán... Baluarte do teatro de vangarda, impulsara propostas tan imprescindíbeis como o Festival Alternativa de teatro ou o En Pé de Pedra de danza na rúa... Daquela eu remataba de estudiar en Compostela... Para unha asignatura de Xornalismo tiña que elaborar un traballo de investigación sobre o "fenómeno"... e este foi o resultado. Agora, corrixido e ampliado. Advírtoo, é de lectura densa :-)
A clausura do teatro Galán o 17 de decembro do 2005 marcou un fito no devir da escena galega. Unha das poucas salas que se adicara a promover o teatro alternativo en Galicia colgaba non o cartel de entradas agotadas, senón o de peche provisional, e dicía adeus entre críticas á Administración, ós xestores do propio espazo, e diagnoses funestas sobre o estado do sistema teatral galego e moi especialmente o teatro alternativo galego. Á eterna pregunta de “Está o teatro alternativo galego en crise?”, oponse estoutra: Houbo algunha vez unha escena teatral propiamente alternativa con posibilidades de asentarse en Galicia? As deficiencias estructurais do mundo das táboas empecen calquera intento anovador en Galicia, e suxiren un esforzo maior tanto da Administración como das propias compañías, que pase ó mesmo tempo por un maior financiamento e, por outra banda, por unha xestión dos recursos máis razonable e acorde coa nosa realidade.
Unha alternativa ó teatro existente
O peche da sala Galán suscita a reflexión sobre unha posible crise do teatro alternativo galego
Recorro as rúas vellas de Compostela, esas rúas tan propicias para a escenificación, que
agochan tantas historias na súa face dormida de pedra, e atopo entre os seus
recunchos de maior encanto un teatro baleiro; non precisamente un vello teatro:
o teatro Galán.
Un teatro pantasma, no
que xa non se escoita o rebumbio da
tramoia nin o murmurio apagado dos actores recitando o seu guión; simplemente o
estupor e a rabia contida polo peche dunha das salas más innovadoras
da cidade
e de Galicia. Lémbrome de que Santiago sempre foi o espazo máis acolledor para
os comediantes e a xente da farándula, sete espazos de representación e o
beneplácito de contar co aplauso na capital de Galicia, terra de Roberto Vidal
Bolaño e centro de creación dende o que se difunde para todo o país, e non podo
por menos que abraiarme polo recente peche dunha das salas máis creativas, coas
propostas e as programacións máis arriscadas. Abráiome e prego unha oración
pola boa saúde do efémero teatro galego.
Que pasa co teatro alternativo? Pregúntome, mentres enfilo a rúa do Hórreo e
diríxome cara o centro da capital compostelana, buscando algunha resposta ó meu
dilema. “Non existe o teatro alternativo”, di Baltasar Patiño, xerente do
extinto teatro Galán, “existe o teatro sen máis. Nas axudas a salas non se
contempla realmente o que fai e é cada sala. Para ter unha axuda a mantemento
de salas, tes que axustarte á normativa; se esta é tan esixente que non che
permite desenvolver o teu proxecto, podes ter dúas opcións: axustarte a ela ou
facer o que cres que hai que facer.” Pode que sexa verdade. Ante a falta de
solucións, boa é a revolución. Pero xa cando chego á zona vella de Santiago, e
vexo dous espazos en plena actividade, o teatro Yago e a sala NASA, rebosantes
de propostas artísticas, permítome dubidar sobre o panorama negro que pintan
algúns e pregúntome se non será a escena alternativa, e a pesares dun sistema
teatral como o galego, tan pouco propicio para os riscos, o reducto máis
esperanzador para o teatro hoxe. “Para nós non existe a crise de público”,
proclama Xesús Ron, actor da compañía Chévere e membro xerente da sala NASA.
“Tampouco existen requisitos estrictos nas normativas. Non existe ningún
criterio, ningún tipo de imposición, podes estar máis ou menos dacordo coas
esixencias técnicas, que hai sempre en todo tipo de concurso público, pero non se
impón nada que non sexa razonable”.
Presencio esa mesma noite unha curtametraxe duns estudiantes de Xornalismo. Á metade da
proxección, a banda sonora da película esmorece e cede o protagonismo a tres
figuras silueteadas en negro que sacan un saxofón, un violonchelo e un
contrabaixo. Entón a música en directo comeza a mesturarse coas imaxes en
35mm., e por un momento semella un filme mudo como os que se musicaban nos
comezos do cinema, mais trasplantado á realidade do século XXI e redescuberto
como achádego artístico xenuíno. Xa logo da proxección comeza un set de improvisación de jazz, polo que tiro
como conclusión que a mestizaxe e a diversidade non parecen escasear na oferta
cultural e teatral compostelana. Botando unha ollada á programación de abril,
maio e xuño desta sala, atópanse sesións de pinchadiscos, hip hop, poesía e danza contemporáneas, punk, rock, espectáculos
de mimo e clown, teatro vangardista e
ata circo-cabaré. Parece que os creadores, conscientes da falta de apoios para
a producción e a infraestructura básica para a súa distribución; e dende a posibilidade
da colaboración entre proxectos creativos excéntricos da cultura galega
oficial, decidisen que a creación interdisciplinar é un dos poucos vieiros de
supervivencia da escena alternativa en Galicia. É como se linguaxes diferentes
pero aliadas no seu relegamento xeral, buscasen un apoio mutuo, uns no espazo
dos outros, abrindo fendas en espazos pechados sobre si mesmos. E mesmo coido
que debe ser o espazo urbano, non sometido a convencionalismos, da sala
alternativa, o máis propicio para acoller este tipo de manifestacións
artísticas. Tamén pola mesma razón parece
non ser o “alternativo” o terreno máis feble do sector dramático galego.
E para ler o resto... premede aquí.

servido por mozzer
sin comentarios
compártelo
12 Julio 2007
Sempre nos quedará a NASA

Un dos teatros máis emblemáticos de Compostela, a Sala Yago,
acaba de fechar as súas portas. Premiado co Max de Teatro á mellor sala
alternativa de 2003, o Yago destacou pola súa programación plural e
independente, que o levou a acoller non só representacións das compañías máis
novas a nivel galego, estatal e internacional: monicreques, teatro infantil e
cinema en versión orixinal eran as señas de identidade deste espazo que agora
deixará un oco difícil de encher na vida cultural da cidade. Se queredes máis información, premede sobre a nova de Vieiros ou a d'A Peneira.

Cineclube Compostela. El acolleute durante moitos anos. Lémbrome das tardes pasadas entre
as súas paredes, do tacto frío e pegañento pero entrañable da humidade callando
os meus ósos, o arrecendo a vello e a familiar baixo un filme de Vigo ou de J.L.
Godard, as lámpadas de araña ameazantes e os chanzos postos adrede para caeres,
o palco en costa ó nivel da pantalla, o mellor sitio para ver a proxección, as
escaleiras de palacio, os teitos altísimos, as baldaquinos e os aducíos nunca
antes vistos…
O Yago era o típico teatro de verdade que xa non se atopa en
cidades de tanta tradición cultural como Auria, afogada polas multinacionais do
téxtil – véxase Inditex, que abriu un templo de Zara no antigo Teatro Losada-
ou da exhibición cinematográfica – os Lauren Multicines, que arrasaron coas
poucas grandes salas que existían, verbi gratia o Xesteira-. O Yago era o
espazo bohemio que te atopabas nunha cidade universitaria por antonomasia como
Santiago, Sant-Yago, incómodo pero entrañable, co encanto do vello e marmóreo,
que superaba todo o demais. Pequeno gran dinosaurio, feo e mal iluminado, pero
acolledor e hospitalario, era como o
estudiante veterano que saca de parranda ós novatos, taimado, teimudo, pero tamén
tenro, trouleiro... ta-ta-ta, o ruído do proxector e o celuloide en 35 mm., Chaplin
pegando brincos co seu caxato sobreimpresionado na infinita, inabarcable parede
blanca, sobre (súper)-impresionados os estudiantes nas súas butaquiñas, de
todas partes de Galiza, sen cartos, con eles, ben vestidos, mal vestidos, de
hippies, ó bohemio, locais, globais, erasmus, orgasmos, comprometidos,
libidinosos, culturetas, politicastros, admiradores de Fidel (C…), eclécticos,
excéntricos, “esquisitos”, lusistas, antilusistas, proterroristas e apolíticos,
apolíneos e dionisíacos, polígamos e polisacáridos, estudiantes de Física,
Química e Bioloxía, filólogos aspirantes ó paro e historiadores das artes e o
cinema ávidos de emocións fortes… A variada fauna estudiantil e pseudointelectual
de Santiago bailando entre as súas catro frías pero maternais –
fraternais?-paredes. Lembro o filme que visionei alí, levado polos compañeiros
de clase – Juha, de Aki Kaurismäki. Lembro todas as proxeccións posteriores, o
ritual de quedar, a espera na porta da sala, co “marco incomparable” ou, mellor, contorno máxico de pedra da rúa do



Vilar, as conversas antes e despois da película, a promesa de quedar para vindeiros pases… Por todo iso e por máis,
prego unha balada punk pola súa alma: o
santo Yago descanse en paz.


Adicado ós compañeiros de teatro: Félix, Fátima, María, Iago... a Esther e a todos os que pisaron esta sala ou calquer outra e, por suposto, se emocionaron entre os seus muros...


servido por mozzer
5 comentarios
compártelo
26 Octubre 2006

El pasado 7 de julio el Congreso de los Diputados aprobaba la ley según la cual se proclamaba 2006 como Año de la Memoria Histórica. Setenta años después del comienzo de la Guerra Civil (o incivil), y tras una Transición y un asentamiento democráticos bastante olvidadizos, se empieza a reconocer por fin la importancia de aquellos que lucharon contra la Dictadura. Muchos fueron los escritores que pagaron caro el estallido de la Guerra, bien con el exilio, bien con la represión, bien con la muerte. Antonio Machado, Unamuno, Lorca, Cernuda, Juan Ramón, Miguel Hernández... En Galicia, Roberto Blanco Torres, Dieste, Blanco Amor, Celso Emilio, Gómez del Valle... Prácticamente todo lo más granado de la cultura fue de un día para otro censurado y castigado por los fascistas.

Hay que tener memoria. Más duro que vivir en el pasado es sentir cada día la indiferencia y el desprecio. Y más justo es vivir el día a día con la dignidad que da el conocimiento, no ya el reconocimiento, de las injusticias pasadas.

El siguiente texto está basado, como el anterior, en un ejercicio de clase. Consistía en escribir una historia a partir de una fotografía. Y elegí a uno de mis fotógrafos favoritos, Robert Capa, en uno de sus momentos más trascendentes, la Guerra Civil Española. El relato viene a cuento del asedio de Madrid, que algunos de mis familiares vivieron en primera persona. En aquella época intentaba emular, con más pena que gloria, a Antonio Muñoz Molina, uno de mis escritores preferidos. Aquí además intenté ponerme en la piel de un niño, cómo sería la guerra vista a través de sus ojos. A ver si os gusta :-)
HAMBRE Y MIEDO EN MADRID

Bombardeo de Bilbao, 1937. Robert Capa.
“La niña, aturdida, confusa y aterrorizada, se ha abrochado mal el abrigo. Capa tenía la capacidad de captar esos pequeños y reveladores detalles.”
Esta es una de las muchas imágenes que Capa tomó de la Guerra Civil Española. Bilbao fue una de las ciudades bombardeadas por la aviación alemana que apoyaba a los nacionales. Todos los personajes de la foto están mirando fuera de campo, atemorizados por una presencia invisible para el espectador. Puede ser el preludio o bien los minutos posteriores a un bombardeo. En Barcelona, Capa fotografió a mucha gente que se atrevía a salir de sus refugios para presenciar el ataque de las escuadras republicanas contra los aviones enemigos.
Ha salido, como cada mañana, con su madre a la calle. Una mañana más, igual de incierta que la anterior, ha bajado las escaleras del inmueble húmedo y hostil en el que se alojan desde que ha estallado la guerra. Lleva el abrigo que le ha comprado su tía, Manuela, una chaqueta áspera al roce que le viene algo grande, pero que protege bastante del frío. La madre también lleva un chaquetón, uno que su hermana le regaló cuando llegaron a la ciudad. Hace tres meses salieron del pueblo, dejaron allí a hermanos, primos y abuelos, y recalaron en Madrid. Fueron a parar al piso de Manuela, que había dejado el campo hace tres años, y que estaba ya instalada con su marido Julián. Manuela trabaja de secretaria en la oficina de UGT; Julián, su marido, es Guardia de Asalto y trabaja para la Dirección General de Seguridad. Esa mañana la niña se ha despertado y ha vuelto a encontrar la casa vacía, y ha experimentado la misma sensación de habitar una casa extraña, de ocupar un sitio que por derecho no le pertenece. Su madre está preparando el desayuno, y en el suelo del comedor permanecen en desorden sábanas, mantas y colchones sobre los que han descansado sus hermanos, antes de que la mañana fuera uno por uno despertándolos, azuzándolos, recordándoles sus obligaciones.
Por la mañana acompaña a su madre hasta el mercado, que es un sótano muy grande donde se amontona la gente para comprar carne, fruta u hortalizas. En la entrada hay un letrero que dice “Galería de Alimentación”. Su madre sabe lo que hay que hacer: da codazos y hasta empujones para atravesar esa piña de gente que se atasca delante de la carnicería, del ultramarinos, que engorda y crece hasta formar una dura cáscara imposible de traspasar, gente que se pelea por un pedazo de pan, que blande con aire amenazador un pliego de cartón con una fotografía pegada en el reverso. Es la cartilla. La cartilla de racionamiento. Esa mañana han salido, como todos los días, a buscar el sustento, a cazar los restos que la multitud enloquecida les deja en el fondo de una vitrina, o de una cámara frigorífica: unos huesos de pollo, un bote de lentejas, medio litro de leche. Su madre intenta hacerse un sitio, pero cuando llega al mostrador se encuentra la cara insobornable del comerciante: “no hay”. Vuela la mañana de tienda en tienda, y a sus puertas se forman colas interminables, y ella se pregunta de dónde saldrá tanta gente distinta, y por qué caminarán todos con tanta precipitación, adónde dirigirán su pasos, quién les esperará cuando terminen su camino. En el pueblo cada mochuelo tiene su olivo, cada familia espera pacientemente los frutos de la tierra, recoge lo que siembra, come lo que cultiva. En la ciudad se asaltan los establecimientos, se vive a salto de mata, picando de cada flor fragmentos cogidos al vuelo. Eso cuando se puede.

Hay que darse prisa: la mañana avanza y se devora a sí misma, va royendo en la paciencia de la gente, dejando un poso de ansiedad, de insoportable inquietud. De repente, su madre aprieta el paso. Han empezado a aullar las sirenas. Su madre, y todos los allí presentes miran hacia el cielo, como si estuvieran esperando una tormenta. El cielo está despejado. El ruido ensordecedor de las sirenas apaga el murmullo de la circulación, que se detiene progresivamente. Los conductores paran sus vehículos en mitad de la calzada y los abandonan en cuestión de segundos. Todo el mundo corre. Ella no se ha dado cuenta hasta este preciso momento, pero sus piececitos también han echado a correr, y ahora están volando un par de centímetros por detrás de su madre, que la lleva casi en volandas, arrastrada por el aire. Desde que puso los pies en Madrid no han dejado de dolerle, y ahora se resienten, embutidos en esos estrechos zapatos de hebilla, cuando trata de apoyarlos en la acera, cuando trata de acompasar su ritmo al paso adelantado de su madre, que la sostiene firmemente, como si estuviera dirigiendo una cometa, como si la quisiera proteger del rayo fulminante que destruye todas las cometas. La niña pregunta, confusa, qué es lo que la madre y todos los demás escrutan en el firmamento. Su mano aprieta cada vez más, y su silencio es también más palpable. Alrededor, la gente grita, corre en todas direcciones. Algunos corren a la desesperada y se tiran en el primer portal que encuentran a su paso.
De un momento a otro, aparecerá la silueta de los bombarderos en el horizonte. Vendrán precedidos por el zumbido nervioso de los motores, que será la segunda y última señal. Ella ni siquiera lo sospecha. Su mirada infantil no puede apreciar los detalles que presagian las tragedias. Pero no se le escapa ni una sola evidencia, por lo que siente, abrumada por el silencio, cómo sudan las manos de su madre, el terror que se agazapa en sus ojos, el cansancio, y sobre todo, el miedo que agarrota ya sus piernas, que se impulsan casi por pura inercia, activadas por un estímulo desconocido, sin nombre ni forma, pero cuyos efectos devastadores se presienten, desplegándose en el espacio y en el tiempo, más allá de la mirada inmediata, del presente cercano y tangible.
La mañana se escurre bajo sus pies, toca a su fin y las sorprende a la intemperie, indefensas, buscando el final de la calle y el resguardo bajo esa boca de metro que intentan alcanzar antes de que la tormenta les alcance a ellas. La niña se acuerda de los chaparrones de antaño, en el pueblo, cuando pisaba en todos los barrizales sin miedo a ser regañada. Y espanta esos recuerdos insolentes al volver a la realidad y sentir la presión de la mano de su madre. Una mano que sigue a todas partes, de la que no se separa un instante cada vez que traspasa el umbral de su casa, una mano que le une permanentemente a ella desde que estalló la guerra, desde que viven en la ciudad. Cuando llegó a Madrid se sorprendió la primera vez que su madre le pidió la mano. Poco a poco se fue acostumbrando, y repetía el mismo gesto forzado una y otra vez para cruzar la calle, para ir al colegio, para no perderse en el barullo de voces y rostros que abarrotan los mercados... Esa mirada infantil ha ido haciéndose irremediablemente a esa clase de gestos, igual que la inocencia, sumisa, ha dicho adiós sin grandes resistencias a la caricia del viento, al rumor del arroyo, al tacto fresco y gentil de la hierba después de una noche de lluvia, tras la cual las cosas amanecen más resplandecientes, transidas de una calma sobrenatural, igual de limpias que el aire que se respira y las envuelve. Ahora sólo respira aire seco de ciudad, y cada mañana, al levantarse y abrir las ventanas, encuentra la misma pared de cemento y hormigón al otro lado del patio. Ella ha cerrado casi por completo ese capítulo de su breve vida, y sólo siente la presencia firme y protectora de su madre, y lo olvida a pesar de todos los miedos que inspira la ciudad, en la que el peligro sobreviene detrás de cada esquina, al mando de un volante, en la figura de un desconocido, un peligro que acecha a cada momento y que ahora le resulta todavía más desconcertante, porque el cielo está vacío, y el silencio sólo lo llenan las sirenas.
El peligro ha cesado. Madre e hija salen del metro. Todos se preguntan si están bien, si no han sufrido ningún daño, si están buscando a algún familiar. Es lo primero en lo que piensa la madre. Sus pasos se dirigirán ahora, decididos pero nerviosos, al domicilio en el que les esperan los demás, en el que puede faltar alguien, víctima del reciente bombardeo. No se observan destrozos materiales, los objetivos se han reducido a unos pocos edificios del Gobierno, más al oeste: el Ministerio del Aire, el edificio de Correos... Lo dice la radio. Su madre se sacude el polvo del chaquetón, como si no hubiera pasado nada, y le ciñe el abrigo a la hija. Ambas marchan a paso ligero, abriéndose camino entre las gentes que se interponen en la calle, que se abrazan y se solicitan con terrible urgencia, las mismas que luego volverán a las palabras gastadas y los trayectos habituales.
Para Laura, futura historiadora y "especialista en cultura castrexa".
Para Lucía, que en lo de tomar fotos no tiene nada que envidiar a Robert (Capa).

servido por mozzer
5 comentarios
compártelo
13 Julio 2006

No se cansaba de aprender de las mujeres. Las que más le atraían eran las muchachas, las más jóvenes, las que aún no tenían marido y no sabían nada; de éstas podía enamorarse apasionadamente; pero, por lo general, las muchachas, adorables, tímidas y bien guardadas, eran inasequibles. Sin embargo, también le agradaba aprender de las mujeres de más edad. Cada una le dejó algo, un ademán, una cierta clase de beso, un juego singular, una especial manera de darse y resistirse. Goldmundo a todo accedía, era insaciable, dúctil como un niño, manteníase abierto a toda seducción: únicamente por esto era él mismo tan seductor. Su hermosura sola no hubiese bastado para llevarle con tanta facilidad las mujeres; era aquella infantilidad, aquel mantenerse abierto, aquella curiosa inocencia del deseo, aquel estar dispuesto sin reserva a conceder todo lo que una mujer quisiera pedirle. Sin advertirlo, era con cada amante suya cabalmente lo que ella deseaba y soñaba, con unas tierno y expectante, con otras rápido y audaz, a veces refinado y avezado. Estaba pronto lo mismo a jugar que a pelear, a suspirar como a reír, a mostrarse pudoroso o desvergonzado; no hacía a una mujer nada que ella no apeteciera, nada que ella no sacara de él. Esto era lo que toda mujer de sutiles, sagaces sentidos rastreaba inmediatamente en él, lo que lo convertía en su favorito.

Pero él aprendía. No sólo aprendió en corto tiempo muchas suertes y artes de amor y asimiló las experiencias de muchas amantes, sino que también aprendió a ver, sentir, palpar y oler a las mujeres en toda su variedad; afinósele el oído para toda clase de voces y aprendió a adivinar en muchas, de modo infalible, por el acento, su tipo y el volumen de su capacidad de amor; observaba con embeleso siempre nuevo las variadísimas maneras de asentarse una cabeza en un cuello o de arrancar una frente del nacimiento del pelo, o de moverse una rodilla. Aprendió a diferenciar en la oscuridad unas de otras, con los ojos cerrados, con dedos suavemente inquiridores, las diversas clases de cabello femenino, las distintas clases de piel y vello. Desde temprano empezó a pensar que quizá radicaba en esto el sentido de su peregrinación, que tal vez se veía llevado de una mujer a otra a fin de adquirir y ejercitar en forma cada vez más aguda, más varia y más honda aquella facultad de conocer y distinguir.
Tal vez fuera su vocación llegar a conocer las mujeres y el amor en numerosas especies y variedades hasta la perfección, al modo de esos músicos que no saben sólo tocar un instrumento sino tres, cuatro, muchos. A decir verdad, ignoraba para qué podía servir eso, adónde conducía; advertía únicamente que se encontraba en el camino. Aunque no era negado para el latín y la lógica, no poseía, ciertamente, en ese terreno, dotes singulares, sorprendentes, raras; en cambio, sí las poseía para el amor, para el juego con las mujeres: aquí aprendía sin trabajo, aquí no olvidaba nada, aquí se acumulaban y ordenaban las experiencias por sí mismas.
("Narciso y Goldmundo", Hermann Hesse)
Dedicado a Andrés, defensor de la poligamia, que sabe mucho en esto del amor...
servido por mozzer
1 comentario
compártelo
6 Julio 2006

Bueno, pues creo que ya llegó la hora...

de partir...
Como decía aquella canción de Los Módulos:
Siento que ya llega la hora
que dentro de un momento
te alejarás al fin.
Quiero que tus ojos me miren
y que siempre recuerdes
el amor que te dí.
Pero quisiera que ese día
al recordar comprendas
lo que has hecho de mí.
Sólo me queda la esperanza
que como el viento al humo
te apartes ya de aquí.
Juro quererme y no comprendo,
porque no ha sido así.
Todo da igual, ya nada importa
todo tiene su fin.
Pero quisiera que ese día,
al recordar comprendas
lo que has hecho de mi.
Sólo me queda la esperanza
que como el viento al humo
te apartes ya de aquí.
Juro quererme y no comprendo
por que no ha sido así.
Todo da igual, ya nada importa,
todo tiene su fin.
Siento que ya llega la hora,
que dentro de un momento
te alejarás al fin.
Nos volveremos a ver, Santiago...
servido por mozzer
4 comentarios
compártelo
29 Junio 2006

It's time the tale were told
of how you took a child and you made him old
It's time the tale were told
of how you took a child and you made him old
You made him old
Reel around the fountain
Slap me on the patio, I'll take it now...
Fifteen minutes with you - well, I wouldn't say "no"
Oh, people said that you were virtually dead
and they were so wrong
Fifteen minutes with you - Oh, I wouldn't say "no"

Oh, people said that you were easily led
and they were half-right
oh, they were half-right
It's time the tale were told
of how you took a child and you made him old
It's time that the tale were told
of how you took a child and you made him old
You made him old
Oh, reel around the fountain
Slap me on the patio, I'll take it now...
Fifteen minutes with you - Oh, I wouldn't say "no"
Oh, people see no worth in you, but I do
I dreamt about you last night and I fell out of bed twice
You can pin and mount me like a butterfly
But "take me to the haven of your bed"
was something that you never said
Two lumps, please - You're the bee's knee, but so am I
Oh, meet me at the fountain
Shove me on the patio, I'll take it slowly...
(Morrissey/Marr, "The Smiths", 1984)

Es hora de contar la historia
De cómo cogiste a un niño y lo hiciste crecer
Es hora de contar la historia
De cómo cogiste a un niño y lo hiciste crecer
Lo hiciste crecer
Corre alrededor de la fuente
Pégame en el patio, lo soportaré…
Quince minutos contigo –bien, no diría que no
Oh, la gente decía que estabas virtualmente muert@
Y estaba tan equivocada…
Quince minutos contigo –bien, no diría que no
Oh, la gente decía que se te manipulaba fácilmente
Y tenían razón pero sólo en parte
Oh, tenían razón pero sólo en parte
Es hora de contar la historia
De cómo cogiste a un niño y lo hiciste crecer
Es hora de contar la historia
De cómo cogiste a un niño y lo hiciste crecer
Lo hiciste crecer
Corre alrededor de la fuente
Pégame en el patio, lo soportaré…
Quince minutos contigo –bien, no diría que no
Oh, la gente decía que estabas virtualmente muert@
Y estaba tan equivocada…
Quince minutos contigo –bien, no diría que no
Oh, nadie ve nada bueno en ti, pero yo sí

Soñé contigo anoche y me caí dos veces de la cama
Puedes pincharme y pegarme como a una mariposa
Pero “llévame a la cabecera de tu cama” fue algo que nunca dijiste
“Dos azucarillos, por favor” –eres la flor extraña, pero yo también lo soy…
Oh, encuéntrame en la fuente
Empújame en el patio, lo soportaré…
Siempre me han gustado las relaciones masoquistas...
no lo puedo evitar...
http://www.youtube.com/watch?v=ZY7PjwXQBMs&search=smiths%20reel /
http://www.youtube.com/watch?v=G-yg94iAOWk&search=smiths%20reel
servido por mozzer
7 comentarios
compártelo
29 Junio 2006

Quince minutos
Bastan quince minutos para enamorarse
Quince minutos para entablar una conversación –medianamente interesante-.
Quince minutos –de tu tiempo-, al calor de un café,
compartiéndonos –no diría que no-.
Quince minutos a la sombra de un álamo, en plena calle, bajo un soportal, viendo a un músico, escudriñando entre los escaparates, dejando que pase el tiempo
lentamente.
Quince minutos buscándote.
Fifteen minutes...
Llegaste, y descubriste lo que no conocía en mí.
Me hiciste mucho más –MIL veces más- vulnerable, y desde entonces soy también más humilde. Mucho más humano.
Descarnadamente humano...
Desde entonces ando buscándote...
servido por mozzer
7 comentarios
compártelo