Carta a Núñez Feijóo

Esta é a miña particular carta ós Reis, a que mandei onte. Aínda non me trouxeron nada... será tan só cuestión de esperar? Ou haberá que se mover?

Ésta es mi particular carta a los Reyes, la que mandé ayer. Aún no me trajeron nada... será tan sólo cuestión de esperar? O habrá que moverse?

Queridos Presidente, Conselleiros, Directores Xerais e Subdirectores, Secretarios e Subsecretarios, Delegados e Subdelegados, técnicos e secretarios xerais técnicos, e demais altos cargos, políticos e funcionarios, en definitiva, membros do Goberno galego, a Xunta de Galicia:

Como este ano fun moi bo e non fixen mal a ninguén, escríbolles a miña carta pedíndolles os meus desexos para este ano 2010. Como estimo que están aí por obra e graza dos nosos votos, e aínda que lles teña votado ou non, deben gobernar para todos, espero que atendan como é debido a miña desiderata e fagan o máis posible por satisface-las miñas ilusións.

Explícolles: son un mozo galego, hispano e europeo (non estrictamente por esta orde, mais si en idéntica proporción). Ao mesmo tempo considérome cidadán do mundo, aberto a tódalas culturas e nacións que promovan o achegamento entre os seres humanos. Son galego porque son fillo de Rosalía, Curros e Castelao, Dobarro e Vaamonde, hispano porque amo a Lorca, Alberti ou Neruda, Serrat e Víctor Jara. Europeo porque descendo de Goethe, Shakespeare e Dante, Pessoa e Kavafis, e do mundo porque tódolas persoas e tódolos pobos somos en esencia iguais, todos necesitamos uns mínimos dereitos para realizarnos, e supoño ninguén debería buscar restar dereitos aos demais. Considérome unha persoa minimamente formada, con estudos superiores aínda que non se necesiten para ter educación nin para ser máis ca ninguén, pero tampouco para ser menos. Explícome: con 2 licenciaturas, experiencia profesional e competencia suficiente para desenvolverme en calquera das dúas linguas cooficiais desta terra, e mais algunhas estranxeiras, non teño traballo nin moito menos posibilidades a curto ou medio prazo de independizarme. Como se concibe isto?

A miña situación extremamente precaria é a de milleiros e milleiros de mozos galegos e, por extensión, españois, aínda que me centro nestes primeiros porque son para eles para quen gobernan, e a quen deben entregarlles os seus “agasallos”. Á mesma idade, os meus pais xa deixaran a casa familiar, hai uns cantos máis que traballaban e gañaban cartos, e por suposto tivéranme concebido. Hoxe en día, con máis formación e máis competencia, as nosas posibilidades vense reducidas á mínima expresión, e as nosas expectativas frustradas de raíz por culpa dun sistema económico que fomenta a explotación e a acumulación persoal en troques do benestar social xeral. Non lles dá que pensar?

Refírome agora a outro dereito fundamental, xa que a lingua e a cultura son o único inmaterial e polo tanto de noso, insubstituíble e irrenunciable: o de expresármosnos na lingua que nós queiramos. A miña lingua materna, familiar e na que me expreso normalmente é o castelán, pero considero o galego como propio e unha mostra da riqueza do noso patrimonio, polo que fago o posible por comunicarme nas dúas. Falo e escribo sen problema en calquera das linguas cooficiais deste país, galego e castelán, castelán e galego, e mais francés, inglés e, se me apura, algo de portugués. Nunca sentín a cuestión da lingua como un problema, nunca tiven a sensación de que se me fixese máis complicada ou escura a aprendizaxe dunha materia por dala en galego, e endexamais pensei que o galego lle restase tempo a linguas coma o inglés ou o francés. Vexo, pola contra, que durante moito tempo se vulneraron os dereitos dunha porción inmensa da población que non podían aprender dende pequenos na súa lingua materna, nin sequera falalo en ningún dos ámbitos máis fundamentais da vida cotiá. Coido que o actual debate é un debate interesado fomentado por certos grupos de presión con moito poder e unha chea de votos que non queren desprenderse dos seus privilexios a costa de reducir os dereitos dos outros. Non entendo senón como non se poden destinar recursos á tradución de libros ao galego, como non só non se fomenta senón que se reduce o uso do galego como lingua vehicular para o ensino nas mesmas condicións e oportunidades que o castelán, e como este non se precisa, como se precisa o castelán, para acceder á Administración pública e dar un servizo de calidade ao 50% das persoas que se expresan nunha das dúas linguas cooficiais deste país.

Tampouco me cabe na cabeza e me indigna que moitos dos seus representantes desprecen por sistema o galego e a cultura galega. Recórdolles, por ende, que vostedes non estarían aí nin cobrarían os seus suculentos soldos se non fose por obra e graza do idioma. Tampouco entendo como poden desaparecer certos programas de televisión ou radio comprometidos coa cultura propia, ou como se pode manipular ata extremos infames a información en prol dos intereses políticos ou quen sabe se doutro tipo de certos individuos e sectores de opinión. Non responde ao meu dereito a ter uns medios de comunicación públicos, democráticos e de calidade.

Eu son castelán-parlante e nunca vin o galego como un problema; e coma min, penso que o 90% dos que son coma eu comparten a miña opinión. Creo sinceiramente que só os renegados e os inadaptados, ou os que rexeitan de plano aprender, se opoñen a que o galego progrese en competencias e se normalice por fin como lle corresponde por dereito. Están, entón, a facerme de menos nun sistema que debería premiar aos que máis competencia teñen, e non ao revés. Queren o meu traballo, o meu soldo e as miñas oportunidades, e non van parar ata que o consigan. Por que a eles se lles baixa o listón e a min se me fai cada vez máis imposible?

E agora, diríxome a vostedes: pídolles, entón, nesta miña carta ás súas ilustrísimas excelencias, que deixen de amolar co tema do idioma, e que se ocupen do que realmente importa:

De dar unha educación de calidade, na que o inglés non sexa unha estratexia publicitaria, na que o bi, tri e ata cuatrilingüismo sexan unha realidade e na que se destinen suficientes recursos aos profesores e aos centros educativos para que poidan desenvolver o seu labor con solvencia e comodidade, e así houber inglés, galego, chinés ou calquera a lingua que for.

De ofrecer medios de comunicación verdadeiramente públicos e de calidade imparciais e democráticos, que escoiten as demandas da cidadanía, e non a liña editorial duns cantos grupos de poder, cun pensamento único.

Tamén queremos un traballo digno, estable e apropiado para manterme e para manter nun futuro non moi lonxano unha familia. Eu quero un desenvolvemento sostible do noso territorio e da nosa sociedade, unha sanidade e educación públicos e de calidade, unhas infraestruturas e comunicacións boas e adaptadas á nosa xeografía e economía, unhas pensións e uns servizos dignos para os nosos maiores e a misma dignidade para os mozos, unha vivenda e un emprego non ostentosos senón suficientes para vivir. Todos estes dereitos veñen recollidos na Constitución que tanto din defender e da que tanto presumen. Por que non podo exercelos?

Pídolles entón que comecen a traballar por satisfacer estes dereitos básicos, e pídolles tamén que non creen máis confusión e máis problemas dos que xa temos. Serán quen de pórse de acordo e facelo? Eu déixolles anís, licor café ou a substancia espirituosa que prefiran para aturar o frío desta longa noite ou lexislatura. Pero non me conformo con outro caramelo ou só coa ilusión destes catro anos vindeiros, hai moito que deixei de crer nos Reis, na maxia, e ademais son republicano de corazón. Se non se esforzan por cumprir, resérvome o dereito a ser eu o que lles traia carbón, non só na noite electoral, senón en todos os días que nos restan ata a fin da lexislatura.

Despídese, atentamente seu,

Jorge M. de la Calle

- Ese muchacho dicen que sabe muchísimo...

- Sí, pero tiene un acento tan gallego!!!

Afonso Daniel Rodríguez Castelao

Queridos Presidente, Conselleiros, Directores Xerais y Subdirectores, Secretarios y Subsecretarios, Delegados y Subdelegados, técnicos y secretarios generales técnicos, y demás altos cargos, políticos y funcionarios, en definitiva, miembros del Gobierno gallego, la Xunta de Galicia:

Como este año fui muy bueno y no hice mal a nadie, les escribo mi carta pidiéndoles mis deseos para este año 2010. Como estimo que están ahí por obra y gracia de nuestros votos, y aunque les haya votado o no, deben gobernar para todos, espero que atiendan como es debido a mi desiderata y hagan lo más posible por satisfacer mis ilusiones.

Les explico: soy un joven gallego, hispano y europeo (no estrictamente por esta orden, pero sí en idéntica proporción). Al mismo tiempo me considero ciudadano del mundo, abierto a todas las culturas y naciones que promuevan el acercamiento entre los seres humanos. Soy gallego porque soy hijo de Rosalía, Curros y Castelao, Dobarro y Vaamonde, hispano porque amo a Lorca, Alberti o Neruda, Serrat y Víctor Jara. Europeo porque desciendo de Goethe, Shakespeare y Dante, Pessoa y Kavafis, y del mundo porque todas las personas y todos los pueblos somos en esencia iguales, todos necesitamos unos mínimos derechos para realizarnos, y supongo nadie debería buscar restar derechos a los demás. Me considero una persona mínimamente formada, con estudios superiores aunque no se necesiten para tener educación ni para ser más que nadie, pero tampoco para ser menos. Me explico: con 2 licenciaturas, experiencia profesional y competencia suficiente para desenvolverme en cualquiera de las dos lenguas cooficiales de esta tierra, y algunas extranjeras, no tengo trabajo ni mucho menos posibilidades a corto o medio plazo de independizarme. ¿Cómo se concibe esto?

Mi situación extremadamente precaria es la de miles y miles de jóvenes gallegos y, por extensión, españoles, aunque me centro en estos primeros porque son para ellos para los que gobiernan, y a quien deben entregarles sus "regalos". A la misma edad, mis padres ya habían dejado la casa familiar, hace unos cuantos más que trabajaban y ganaban dinero, y por supuesto me habían concebido. Hoy en día, con más formación y más competencia, nuestras posibilidades se ven reducidas a la mínima expresión, y nuestras expectativas frustradas de raíz por culpa de un sistema económico que fomenta la explotación y la acumulación personal en vez del bienestar social general. ¿No les da que pensar?

Me refiero ahora a otro derecho fundamental, ya que la lengua y la cultura son lo único inmaterial y por lo tanto nuestro, insubstituible e irrenunciable: el de expresarnos en la lengua que nosotros queramos. Mi lengua materna, familiar y en la que me expreso normalmente es el castellano, pero considero el gallego como propio y una muestra de la riqueza de nuestro patrimonio, por lo que hago lo posible por comunicarme en las dos. Hablo y escribo sin problema en cualquiera de las dos lenguas cooficiales de este país, gallego y castellano, castellano y gallego, y además francés, inglés, y si me apuras, algo de portugués. Nunca sentí la cuestión de la lengua como un problema, nunca tuve la sensación de que se me hiciese más complicado el aprendizaje de una materia por darla en gallego, y nunca sentí que el gallego le restase tiempo a lenguas como el inglés o el francés. Veo, por el contrario, que durante mucho tiempo se vulneraron los derechos de una porción inmensa de la población que no podían aprender desde pequeños en su lengua materna, ni siquiera hablarlo en ninguno de los ámbitos más fundamentales de la vida cotidiana. Creo que el actual debate es un debate interesado fomentado por ciertos grupos de presión con mucho poder y un montón de votos que no quieren desprenderse de sus privilegios a costa de reducir los derechos de los otros. No entiendo sino cómo no se pueden destinar recursos a la traducción de libros al gallego, cómo no sólo no se fomenta sino que se reduce el uso del gallego como lengua vehicular para la enseñanza en las mismas condiciones y oportunidades que el castellano, y cómo este no se precisa, como se precisa el castellano, para acceder a la Administración pública y dar un servicio de calidad al 50% de las personas que se expresan en una de las lenguas cooficiales de este país.

Tampoco me cabe en la cabeza y me indigna que muchos de sus representantes desprecien por sistema el gallego y la cultura gallega. Les recuerdo, por ende, que ustedes no estarían ahí ni cobrarían sus suculentos sueldos si no fuese por obra y gracia del idioma. Ni concibo cómo pueden desaparecer ciertos programas de televisión o radio comprometidos con la cultura propia, o cómo se puede manipular hasta extremos infames la información en favor de los intereses políticos o quién sabe si de otro tipo de ciertos individuos y sectores de opinión. No responde a mi derecho a tener unos medios de comunicación públicos, democráticos y de calidad.

Yo soy castellano-hablante y nunca vi el gallego como un problema; y como yo, pienso que el 90% de los que son como yo comparten mi opinión. Creo sinceramente que sólo los renegados y los inadaptados, o los que rechazan en bloque aprender, se oponen a que el gallego progrese en competencias y se normalice por fin como le corresponde por derecho. Están, entonces, a infravalorarme en un sistema que debería premiar a los que más competencia tienen, y no al revés. Quieren mi trabajo, mi sueldo y mis oportunidades, y no van a parar hasta que lo consigan. ¿Por qué a ellos se les baja el listón y a mí se me hace cada vez más imposible?

Y ahora, me dirijo a ustedes: les pido, entonces, en esta mi carta a sus ilustrísimas excelencias, que dejen de molestar con el tema del idioma, y que se ocupen de lo que realmente importa:
De dar una educación de calidad, en la que el inglés no sea una estrategia publicitaria, en la que el bi, tri y hasta cuatrilingüismo sean una realidad, y en la que se destinen suficientes recursos a los profesores y a los centros educativos para que puedan desarrollar su labor con solvencia y comodidad, y así haber inglés, gallego, chino o cualquiera la lengua que sea.
De ofrecer medios de comunicación verdaderamente públicos y de calidad imparciales y democráticos, que escuchen las demandas de la ciudadanía, y no la línea editorial de unos cuantos grupos de poder, con un pensamiento único.
También queremos un trabajo digno, estable y apropiado para mantenerme y para mantener en un futuro no muy lejano a una familia. Yo quiero un desarrollo sostenible de nuestro territorio y de nuestra sociedad, una sanidad y educación públicos y de calidad, unas infraestructuras y comunicaciones buenas y adaptadas a nuestra geografía y economía, unas pensiones y unos servicios dignos para nuestros mayores y la misma dignidad para los jóvenes, una vivienda y un empleo no ostentosos sino suficientes para vivir. Todos estos derechos vienen recogidos en la Constitución que tanto dicen defender y de la que tanto presumen. ¿Por qué no puedo ejercerlos?

Les pido entonces que comiencen a trabajar por satisfacer estos derechos básicos, y les pido también que no creen más confusión y más problemas de los que ya tenemos. ¿Serán capaces de ponerse de acuerdo y hacerlo? Yo les dejo anís, licor café o la sustancia espirituosa que prefieran para aguantar el frío de esta larga noche o legislatura. Pero no me conformo con outro caramelo o sólo con la ilusión de estos cuatro años próximos, hace mucho que dejé de creer en los Reyes, en la magia, y además soy republicano de corazón. Si no se esfuerzan por cumplir, me reservo el derecho a ser el que les traiga carbón, no sólo en la noche electoral, sino en todos los días que nos restan hasta el fin de la legislatura.

Se despide, atentamente suyo,

Jorge M. de la Calle

E agora, para Feijóo, in English!!!

Y ahora, para Feijóo, in English!!!

Dear President, Councillors, General Director and Deputy Director, Secretary and Undersecretary, Delegates and Subdelegates, Technicians and General Technical Secretaries, and the rest of responsibles posts, politicians and government employees, in short, members of the Galician Government, Xunta de Galicia:

As this year I was very good and I didn´t do harm nobody, I´m writing my letter asking you for my desires for this year 2010. As I consider that you are here thanks to our votes, and whatever I voted you or not, you must govern for all of us, I hope that you pay attention properly to my wishes and you do the most possible to satisfy my illusions.

I explain you: I'm a young Galician, Hispanic and European (not strictly in this order, but yes in identical proportion). At the same time, I consider myself world citizen, open to all the cultures and nations thar promote the approximation between the human beings. I´m Galician because I´m son of Rosalía, Curros and Castelao, Dobarro and Vaamonde, Hispanic because I love Lorca, Alberti or Neruda, Serrat and Víctor Jara, European because I descend from Goethe, Shakespeare and Dante, Pessoa and Kavafis, and from the world because every person and every nation are essencially the same, everybody needs some minimum rights to fullfill oneself, and I suppose nobody should try to minimize rights to the rest. I consider myself a person extremely educated, with college degree although it doesn't matter to be polite nor to be more than nobody, but not to be less. I explain myself: with 2 degrees, professional experience and enough competence to manage in any of two coofficial languagues from this country, and some foreign ones, I don´t have a job nor, far from it, possibilities whitin a short or medium time to independize me. How is it possible?

My situation extremely precarious is the one of thousands and one Galician young people and, by extension, Spanish ones, although I focus on these first people because it´s for them whom you govern, and whom you must give your "presents". At the same age, my parents have already left family home, some more they had started to work and earn money, and of course they have conceived me. Actually, with more education and more competence, our possibilities are radically limited, and our expectatives frustrated directly due to a economic system that incite exploitation and personal accumulation instead of general social welfare. Doesn´t it make you think?

I am refering now to another fundamental right, because language and culture are the only one inmaterial and so ours, irreplaceable and inalienable: to expresse ourselves in the language that we like. My first, family language, and that one in that I usually express myself is Spanish, but I consider Galician as own, and a sign of richness of our cultural heritage, so I do most possible to communicate in the two of them. I talk and write perfectly in any of the two coofficial languages from this country, Galician and Spanish, Spanish and Galician, and French, English, and ever Portuguese too. I never felt language as a problem, I never had the sensation of learning a subject were more difficult because of giving it in Galician, and I never felt that Galician substracted time to English and French. I see, on the contrary, that for many time rights of a big enormeous portion of population were violated because they couldn´t learn since they were children in its first language, nor ever talk it in any of more fundamental areas of daily life. I think that actual discussion is a selfish discussion promoted by certain pressure groups very powerful with a lot of potencial votes that don´t want to get rid of their privileges at others' rights' expense. I don´t understand so, why funds aren´t assigned to translation of books to Galician, why using of Galician isn't only not promoted but reduced as vehicular language for learning at the same conditions and opportunities that Spanish, and why this isn´t needed to access to Civil Service and to offert a quality service to 50% of people that express theirselves in one of the coofficial languages of this country.

I don't understand either, and it scandalizes me, that many of our representants reject directly Galician and Galician culture. Besides, I remember you to be there at your posts and to earn your succulent salaries thanks to language. I don't understand either why certain TV or radio programmes engaged with own language dissapear, or why it is possible to manipulate information till awful extremes in aid of politic interests or any of another kind from certain characters and lobbies. It doesn´t answer my right to have a public, democratic and quality media.

I am a Spanish speaker and I never saw Spanish as a problem; and, as me, I think 90% of who are as me share my oppinion. I think sincerely that only renegades and maladjusted, or who refuses radically to learn, oppose Galician to progress at competences and it is normalized at last as it must be by right. They are so, underestimating me, in a system that should prize to those who has more competence, and not in the opposite way. They want my job, my salary and my opportunities, and they aren't going to stop until they get. Why for them bar of requirements is lowered, but for me it´s more and more difficult?

And now, I'm addressing to you: I ask you, so, in this letter to your Excellences, not to bother with the matter of Galician, and to be dedicated to what it really matters:
To giving a quality education, in which English isn`t a publicity strategy, in which bi, tri and till quaterlingualism are a reality, and in which enough public resources are dedicated to teachers and educational centers to develope their mission with competence and comfort, and this way, there will be English, Chinese, Galician or any language.
To offer really public, qualit, impartial and democratic media, that listen to citizenship demands, and not the editorial line of a few lobbies, with a only thought.
We want a decent, steady and right job to live and to keep a family in a future not very remote. I want a sustenaible development of our country and our society, a public and quality sanity and education, a good infraestructures and communications adapted to our geographic and economy, a pensions and some decent services for our old people, a home and a job not ostentatious but enough to living. All these right are reflected in the Constitution that you suppose to defend and you brag about. Why can´t I exercise it?

I ask you this way to start to work to satisfy these basic rights, and I ask you too to not create more confussion and more problems than we actually have. Will you be able to agree to do it? I leave anisette, liqueur or any spirits that you like to support coldness of this long night and legislature. But I am not content with any sweet or only with the illusions of these next four years, I stopped believing in Three Wise Men, in magic, and I'm republican with all my heart. If you don´t make an effort to keep your promeses, I save myself the right to bring you coal, not only in the electoral night, but everyday till the end of the legislature.

Sincerely yours,

Jorge M. de la Calle

Chers Président, Conseillers, Directeurs Généraux, Secrétaires et Subsecrétaires, Délégués et Subdélégués, techniques et secrétaires généraux techniques, et le reste de postes importants, politiques et fonctionnaires, en définitive, members of Galician gouvernement, la Xunta de Galicia:

Comme cette année j'ai été très bon et je n'ai fait mal à personne, je les écris ma lettre en demandant mes meilleurs désires pour cette année 2010. Comme j'estime que vous êtes là grâce à nos votes, et bien que nous les votions ou (nous ne les votions) pas, vous doivez governer pour tout le monde, j'espére que vous faisiez attention à ma liste de objets, et que vous faisiez le plus possible pour satisfaire nos illusions.

Je leur explique: je suis un garçon Galicien, Hispanique et Européen (pas strictement par cet ordre, mais si en identique proportion). Au même temps, je me considére un citadin du monde, ouvert à toutes les cultures et nations que favorisent la rapprochement entre les êtres vivants. Je suis Galicien parce que je suis fils de Rosalía, Curros et Castelao, Dobarro et Vaamonde, Hispanique parce que j'aime Lorca, Alberti ou Neruda, Serrat et Víctor Jara. Européen parce que je descends de Goethe, Shakespeare et Dante, Pessoa et Kavafis, et du monde parce que tout les personnes, nous avons besoin des minimes droits pour nous réaliser, et je suppose que personne devrais chercher rester enlever droits à le rest. Je me considére une personne minimement formé, avec études supérieurs bien que ils ne soient necessaires pour étre poli ni pour être plus que personne, mais pas plus moins que personne. Je m'explique: avec j'ai deux licences, experience profissionnel et competênce suffisante pour me développer en n'importe quelle des deux langues coofficielles de cette terre, et quelques-unes étrangeres, je n'ai d'emploi nin, loin de là, des posibilites à court ou moyen place de me independiser. Est-ce que c'est possible?

Ma situation extremement précaire est la de milliers de jeunes Galiciens et, par extension, Espagnols, même que je me centre à ces premiers parce que ce sont pour ceux pour qui ils gouvernent, et à qui devent remettre vos "cadeaux". Á la même âge, mes parents avaient déjà laissé la maison familielle, il y avait des ans plus que ils travaillaient et gagnaient de l'argent, et bien sûr qu'ils m'avaient concevu. Aujourd´hui, avec plus formation et plus competênce, nos possibilités sont réduites à sa plus simple expression, et nos expectatives frustrés radicallement par la faute d'un système économique qui développe l'exploitation et l'accumulation personnelle au lieu du bien-être social general. Est-ce que il ne leur donne à parler?

Maintenant, je me refére à d'autre droit fondamental, puisque la langue et la cultura sont le unique inmateriel et, par conséquent, nôtre, irremplazable et qu'on ne peut renoncer: ce de nous exprimer á la langue que nous voulions. Ma langue maternelle, familliele, et celle en que je m'exprime, c'est normalement l'espagnol, mais je considére le galicien comme propre, et une preuve de la richesse de notre patrimoine, c'est pourquoi que je fais le possible pour me communiquer aux deux d'elles. Je parle et j'écris sans problème en n'importe quelle des langues coofficielles de cet pays, galicien ou espagnol, espagnol ou galicien, et français, anglais, et même un peu de portugais. Je n'ai jamais senti le galicien comme une problème, je n'avais jamais l'impression de que on fait plus compliqué ou obscure l'enseignement à cause de que on donne les cours en galicien, et je n'ai jamais pensé que le galicien sustraisse du temps à langues comme l'anglais ou le français. Je vois, au contraire, que pendant beaucoup d'ans on a violé les droits d'une partie immense de la population, qui ne pouvaient pas apprendre dès qu'ils étaient petits en sa langue maternelle, et ils ne le parlaient même en aucun des contextes plus essentiels de la langue quotidienne. Je opine aussi que l'actuel débat c'est un débat interessé encouragé par certain lobbies avec beucoup de pouvoir que ne veut pas se détacher de ses privileges á côte de reduire les droits des autres. Je ne comprend pas pourquoi on ne peut pas destiner fonds á la traduction de livres en malicien, et pourquoi, pas seulement, on ne développe pas l'usage du galicien, mais on reduit aussi son usage comme langue véhiculaire pour l'enseignement dans les mêmes conditions et oppportunités que l'espagnol, et pourquoi cette langue n'est pas précisé aux mêmes conditions et opportunités que l'espagnol, pour accéder à l'Administration publique et de donner un service de qualité au 50% des personnes qui se expriment en une des deux langues coofficielles de cet pays.

Je ne comprends pas non plus, et on me indigne que beaucoup de ses répresentants méprisent par système le galicien et la culture galicienne. Je vous souviens, par conséquent, que vous ne seraient pas là ni vous toucheriez vos succulents salaires si ce n'est pas grâce à la langue. Je ne comprends pas non plus pourquoi programmes engagés avec la culture propre peuvent disapparaître, ou pourquoi on peut manipuler jusque des extremes infâmes l'information au profit des interêts politiques ou d'autre sorte de certains types et lobbies. Il ne répond pas à mon droit à avoirs des media publiques, democratiques et de qualité.

Je suis parlant en espagnol et je ne vois jamais le galicien comme une problème; et, comme moi, je pense que le 90% de ceux que sont comme moi partage ma opinión. Je crois sincérement que seulement les renegades et inadaptés, ou ceux qui rejetent directement apprendre, se opposent à que le galicien progresse en competênces et devienne normal, en fin, comme il lui correspond de plein droit. Ils sont, par conséquent, en train de faire du tort à moi dans une système qui devrait récompenser aux qui a plus compêtence, et pas au contraire. Ils veulent mon travail, mon salaire et mes opportunités, et ne vont arrêter pas jusqu'á ce que ils y reussient. Pourquoi est-ce que à eux on leur baisse la barre, et à moi on me fait tout de plus en plus impossible?

Et, maintenant, je m'addresse à vous: c'est pourquoi je vous demande, dans cette lettre aux vos illustrissimes excellences, d'arrêter de ennuyer avec le theme du language, et que vous vous occupiez de ce que vraiemente importe:
De donner une éducation de qualité, dans ce que l'anglais ne soit pas une strategie publicitaire, dans laquelle le bi, tri et même le quadrulingüisme soïent une realité et dans laquelle on destine funds suffisants pour les professeurs et pour les centres éducatifs dans le but de développer son labeur avec la mieux solvabilité et commodité possibles, et ainsi, exister l'anglais, le galicien, le chinese ou n'importe quelle langue.

De offre médias vraiement publiques et de qualités impartiels et democratiques qu'écoutent las demandes de la citoyenneté, et pas la ligne éditorielle des vuelques groups de pressure, avec une idéologie unique.
En plus, nous avons un travail digne, stable et approprié pour me maintenir et pour maintenir une famille dans un future pas très loin. Je veux un développement durable de notre terre et de notre societé, une sanité et éducation publiques et de qualité, des infrastructures et communications bonnes et adaptés à notre realité geographic et économique, des pensions et des services dignes pour notre personnes âgées, et la même dignité pour les jeunes, une habitation et un emploi pas somptueux pour vivre. Tours cets droits viennent recueillis à la Constitution que tant vous disent deffendre et vous en vantent. Pourquoi est-ce que je ne peux pas les exercer.

Je vous demands de commencer à travailler pour satisfaire ces droits basiques, et je vous demande aussi que vous ne créeiez pas plus confusion et problèmes que ceux qu'ils déjà existent. Vous seront capables de s'y accorder et de le faire? Je vous laisse anis, liqueur de café ou la substance spiritueux que vous vouliez pour supporter le froid de cette longue nuit ou législature. Mais je ne me résigne pas avec d'autre bonbon ou seulement avec l'illusion de ces quatre ans suivants, il y a beaucoup d'ans que j'arrêtais de croir aux Rois Mages, à la magie, et, en plus, je suis républicain de bon coeur. Si vous ne faisez pas des efforts pour accomplir, je me réserve le droit à être moi qui leur apporte charbon, ne pas seulement à la nuit électoral, mais aussi dans tous les jours qui restent jusqu'à le fin de la législature.

Veuillez agréer mes salutations les plus cordiales,

Jorge M. de la Calle

Queridos Presidente, Conselheiros, Diretores Gerais e Subdiretores, Secretários e Subsecretários, Delegados e Subdelegados, técnicos e secretários gerais técnicos, e demais altos cargos, políticos e funcionários, en definitiva, membros do Goberno galego, a Xunta de Galiza:

Como este ano fui moi bom e nao malfiz a ninguém, escrévolhes a minha carta pedindo-lhes os meus desejos para este ano 2010. Como considero que estam ai por obra e graça dos nossos votos, e embora lhes tenha votado ou nao, debem governar para todos, espero que atendam como é debido a minha desiderata e fagan o mais possível por satisfaze-las minhas ilusaos.

Explico-lhes: sou un moço galego, hispano e europeu (nao estrictamente por esta orden, mas sim em idêntica proporçao). Ao mesmo tempo considero-me cidadao do mundo, aberto a todas as culturas e naçaos que promovam a aproximaçao entre os seres humanos. Sou galego porque sou filho de Rosalía, Curros e Castelao, Dobarro e Vaamonde, hispano porque amo a Lorca, Alberti ou Neruda, Serrat e Víctor Jara. Europeu porque desço de Goethe, Shakespeare e Dante, Pessoa e Kavafis, e do mundo porque todas as pessoas e todos os povos somos en essencia iguais, todos precisamos duns mínimos dereitos para realizarnos, e suponho que ninguém deberia buscar restar dereitos aos demais. Considero-me uma pessoa minimamente formada, com estudos superiores ainda que nao se precisem para ter uma educaçao nim para ser mais que ninguém, mas tampoco para ser menos. Explico-me: com 2 licenciaturas, experiência profissional e competência suficiente para desenvolver-me em calquera das duas linguas cooficiais desta terra, e mais algunhas estrangeiras, nao tenho trabalho nim moito menos possibilidades a curto ou meio prazo de independentizar-me. Como se concebe isto?

A minha situaçao extremamente precária é a de milheiros e milheiros de moços galegos e, por extensao, espanhois, embora me centro nestes primeiros porque sao para eles para quem governam, e a quem debem entregar-lhes os seus presentes. Á mesma idade, meus pais xa deixaram a casa familiar, hai uns cantos máis que travalhavam e ganhavam cartos, e por suposto tiveram-me concebido. Hoje, com mais formaçao e mais competência, as nossas possibilidades vem-se reducidas á mínima expressao, e as nossas expectativas frustradas de raiz por culpa dum sistema econômico que fomenta a explotaçao e a acumulaçao pessoal em vez do bem-estar social xeral. Non lhes dá que pensar?

Refiro-me agora a outro dereito fundamental, já que a lengua e a cultura sao o único imaterial e polo tanto nosso, insubstituível e irrenunciável: o de exprimir-se na língua que nós queiramos. A minha língua materna, familiar e na que me expresso normalmente é o castelhano, mas considero o galego como próprio e uma mostra da riqueza do nosso patrimonio, polo que fago o possível por comunicar-me nas duas. Falo e escrevo sem problema em calquera das línguas cooficiais deste país, galego e castelhano, mas considero o galego como proprio e uma mostra da riqueza do nosso patrimonio, polo que faço o possível por comunicar-me nas duas. Falo e escrevo sem problema em calquera das duas línguas cooficiais deste país, galego e castelhano, castelhano e galego, e mais francês, inglês e, se me apura, algo de português. Nunca senti que o galego lhe restase tempo a línguas como o inglês ou o francês. Vejo, ao contrário, que durante moito tempo se vulneraram os direitos duma porçao imensa da povoaçao que nao podiam aprender desde pequenos na sua língua materna, nem sequer fala-lo en nenhum dos âmbitos mais fundamentais da vida cotidiana. Creio que o actual debate é um debate interessado fomentado por certos grupos de pressao com muito poder e um monte de votos, que nao querem desprender-se de seus privilégios à custa de reducir os direitos dos outros. Nao entendo senao como nao se podem destinar recursos á traduçao de livros ao galego, como nao só nao se fomenta senao que se reduz o uso do galego como língua vehicular para o ensino nas mesmas condiçaos e oportunidades que que o castelhano, e como este nao se precisa, como se precisa o castelhano, para acceder á Administraçao pública e dar un servizo de calidade ao 50% das pessoas que se expressam numa das duas línguas cooficiais deste país.

Tao-pouco me cabe na cabeza e me indigna que muitos de meus representantes desprecen por sistema o galego e a cultura galega. Lembro-lhe, entao, que voçês nao estariam ai nem cobrariam os seus abundântes salários se nao fosse por obra e graça da língua. Também nao entendo como podem desaparecer certos programas de televissao ou rádio comprometido com a cultura própia, ou como se podem manipular até extremos infámeis a informaçao em prol dos interesses políticos ou quem sabe se de outro tipo de certos indivíduos e sectores de opiniao. Nao responde ao meu direito a ter uns meios de comunicaçao públicos, democráticos e de qualidade.

Eu sou castelhano-parlante e nunca vi o galego como um problema; e como eu, penso que o 90% dos que sao como eu compartem a minha opiniao. Creio sinceiramente que só os renegados e os inadaptados, ou os que rexeitam radicalmente aprender, se opoem a que o galego progresse em competências e se normalice por fin como lhe corresponde por direito. Estam, entao, a subestimar-me, num sistema que deberia premiar aos que mais competência teêm, e nao ao revés. Querem o meu trabalho, o meu salário e as minhas oportunidades, e nao vao parar até que o consigam. Por que a eles se lhes baixa o nível de exigência e a mim se me faz cada vez mais quase impossível?

E agora, dirijo-me a voçês: pido-lhes, entao, nesta minha carta ás suas ilustríssimas excelências, que deixem de amolar co tema do idioma, e que se cuide do que verdadeiramente interessa:
De dar uma educaçao de qualidade, na que o inglês nao seja uma estratégia publicitaria, na que o bi, tri e até quatrilingüismo sejam uma realidade e na que se destinem fundos suficientes aos professores para desenvolver o seu travalho com solvência e comodidade, e assím houver inglês, galego, chinês ou a língua que for.
De oferecer meios de comunicaçao verdadeiramente públicos e de qualidade imparciais e democráticos, que escutem as demandas da cidadania, e nao a linha editorial duns quantos grupos de pressao, cum pensamento único.
Também queremos um travalho digno, estable e apropriado para manter-me e para manter num futuro non moi distante uma família. Eu quero um desenvolvemento sosteníbel do nosso territorio e da nossa sociedade, uma sanidade e educaçao públicos e de qualidade, umas infra-estruturas e comunicaçao boas e adaptadas á nossa geografia e economia, umas pensaos e ums servizos dignos para os nossos maiores, e a mesma dignidade para os mozos, uma habitaçao e um emprego nao ostentosos senao suficientes para viver. Todos estes directos vêm recolhidos na Constituçao que tanto dizem defender e da que tanto presumen. Por que nao posso exerce-los?

Pido-lhes tambén que começem a travalhar para satisfazer estes direitos básicos, e pido-lhes tambén que nao criem mais confusao e mais problemas dos que já temos. Seram capazes de concordar-se e faze-lo? Eu deixo-lhes anis, "licor café" ou a substância espiritosa que prefiram para aturar o frio desta longa noite. Mas nao moldo-me com unha outra bala ou só coa ilusao destes catro anos seguintes, faz muito que deixei de acreditar nos Reis Magos, na magia, e ademais sou republicano. Por tanto se nao se esforçan por cumprir, reservo-me o direito de ser eu o que lhes trouxe carvao, nao só na noite electoral, senao en todos os dias que nos faltam até o fim da legislatura..

Saudaçoes, atenciosamente,

Jorge M. de la Calle

Máis de 500 fotos da manifestación do 18 de outubro en
Santiago de Compostela en:

E unha pequenísima SELECCIÓN aquí:
http://picasaweb.google.es/principedelamelancolia1/QueremosGalegoSeleccion#

Hai que velas accedendo dende a túa conta de Gmail.

http://www.fotolog.com/mr_m0z

servido por mozzer 1 comentario compártelo

GUEZOS, TOCANDO UNHA DÉCADA

Foi unha grande noite. Unha noite para pór fin a unha década. A que leva Guezos tocando, dende o primeiro ensaio “oficial”, ata a noite de onte, na que deu o seu sétimo concerto nun local, o Auriense, que sempre os recibiu cos brazos abertos, como fillos predilectos da terra da que son. De Ourense polos catro costados, como demostra o seu nome, en barallete dos afiadores -“Rapaces”-, ata o nome dun dos seus temas, A Esmorga, pasando pola relación estreita con moitas das mellores bandas desta cidade, Lamatumbá, O Sonoro Maxín, Ergom, e a trasfega de músicos con elas, nun baile, nunca mellor dito, que ten alterado numerosas veces a formación orixinal e a fórmula máxica dos Guezos até dar na solución actual: Adrián Beiroa (voz principal e guitarra acústica), Anxo Fernández (coros e teclados), David Quintas (guitarra eléctrica), Fran Díaz (batería), Roberto Reboiro (Baixo), Modesto Cid (gaita/whistle), e Xabier “Mortadelo” Domínguez (gaita/whistle). O segredo da poción máxica, que insufla forza e vigor galaicos aos que gostan dela, o resumen moi ben eles no seu myspace, e o repite o presentador: “Mestúrense con enerxía tres partes de música folk, dúas de rock, outras tantas de música tradicional galega. Engádanse ao gusto gotas de sabores variados como funk ou reggae, e até rumba, se apetece. Salpiméntese con grans de reel, e póñase todo xunto até que colla boa textura. Logo métase no forno a temperatura dunha taberna chea de xente. Por suposto, sírvase quente e acompáñese de moito entusiasmo e ilusión”. E isto son os Guezos. A presentación en “taberna” xa a poñía o Auriense.

Cando o ar estaba entón ao roxo vivo, a ambiente caldeado pola espera e os reencontros coas vellas amizades, comeza daquela o “show”. E “show” dito sen lugar a rubor porque o grupo contou cun presentador, directamente vido do futuro, e con vestimenta de científico tolo, para prevenirnos sobre un hipotético ano 2055, no que os Guezos son xa uns clásicos, e para remontarnos ao 1999, nas datas dos primeiros ensaios da banda. Tras lembrar algunhas das efemérides do devandito ano, os anfitrións suben ao pequeno escenario do Auriense, e comezan cun instrumental, “Guezada”. Trala introdución folk, sube Adrián, para interpretar un dos seus temas clave: “Identidade”, na liña doutros de fonda mensaxe coma “Nau”, de Luar na Lubre (outros abandeirados das raíces patrias), un canto a Galicia, segundo o vocalista, que en tódolos seus concertos o presenta así: “un tema adicado ao pobo galego, unha resposta a toda esa xente que fala de nós”; en definitiva, un tema que desbota prexuízos, tópicos, e reivindica a propia persoalidade. Tras este, o reggae de “Amodo”; o folk con sabor irlandés de “Todo Perfecto”; o soft jazz folk de “Vals do Regueiro”; e un primeiro intermedio para descansar de esta mestura de sons, que, como di Modesto Cid, resulta de “cada un virmos dun rollo diferente, iso nótase de carai no grupo, intentar xuntar gaitas e muiñeiras con guitarras eléctricas e jevirolos; cada un vén de sitios distintos, aporta o seu, e ao final pasa o que pasa”. Pois pasa que, como o seu último disco, “Oito Destinos”, os puntos de partida están moi claros, pero a viaxe a que nos leva non o está tanto, non ten destino concreto. Entre os favoritos do seu myspace, cóntanse tanto Thin Lizzy, The Doors e Béla Fleck como Wolfstone, Shooglenifty ou Berrogüeto. Así, para xogar ao despiste, tralo descanso o “home do futuro”, unha sorte de Mr. Proper galaico e retranqueiro, bota o seu correspondente speech, con proxección audiovisual incluída, dos bolos e amigos, mentres os Guezos afinan os instrumentos para o primeiro invitado e amigo da noite, o vocalista orixinal da formación, Arturo. A máquina do tempo vai cara atrás e estáncase naquela primeira maqueta homónima da que conseguiron vender 1.000 copias, nos concertos e sen ningún tipo de publicidade. Arturo interpreta dous temas tradicionais, “Muliña” e “Rebadaira”, antes de acelerar outra volta e chegar ao presente máis teimudo, con “Acción / Reacción”, curioso experimento físico ou químico con gotas de folk e de heavy rock, de funk e canción protesta. “Non quero opinar, non sei que dicir, déixame pensar, déixame vivir… Eu tiven un sono… Soñei… que soñaba”.

O reencontro entre os dous cantantes, sentido, fainos fundir nunha aperta, que dá paso a un dos grandes momentos da noite, deixan o ton político e entréganse a unha canción de “amor”, no mellor do sentidos: “Sara Sariña”, o gran éxito dos Cempés. “Ai, quixera dormir contigo / ai, na túa cama dourada / ai, pasar contigo esta noite / ai, ir a presidio mañana… Sara Sara Sariña / ai Sara ti ela miña / ai Sara Sara Saronhe / ai Sara do corazonhe…” Rafa, antigo baixista, sube á tarima, o ambiente festivo é total, os Guezos conseguen facer bailar dende a primeira á última nota dun dos temas máis “pegadizos” do cancioneiro “tradicional” máis recente. Tras un éxito, outro, xa que “Terradentro” (2004) pode ser o maior que ten Guezos, perfecto resumo das dúas influenzas máis fortes da banda, o folk e o rock. Contan para a versión 2009, tamén incluída en “Oito Destinos”, coa colaboración de Roi. Trala descarga de adrenalina, seguen “Folklorada”, “A das Festas” (que participou no certame de Radio Galega “A polo ghit”, e para a que subiu a facerse cargo das baquetas “Puntxas”), “Lévame” (con Pablo), “A Pedida”, “No Nome de Nada”, “Boas Novas”, en definitiva, revisando temas do pasado dende a nova perspectiva do presente e coa axuda de vellos amigos… Neste punto, saltan ao futuro para vaticinar un dos vindeiros éxitos da banda, “Boas Novas”, que tocan en exclusiva no concerto aniversario. “Será unha boa nova que saia ben”, ironiza Adrián, e a verdade é que poden estar orgullosos de que soe ídem. A máquina do tempo volve decelerar e para no presente ano, no que os Guezos paren un tema, “A Esmorga”, que acaba incluíndose no libro-disco homenaxe ao 50 aniversario da publicación da novela de Blanco Amor do mesmo título, e coa que interviñeron hai só unha semana no Auditorio, dentro do festival EBA 5.0. Sen Perqutores de Allariz polo medio, pero con máis reforzos de percusión a cargo de amigos, soa un dos temas máis bailábeis do último disco. Para rematar, “Morenaca” (rancheira), “Tomo” e unha versión dunha versión, o tradicional irlandés “Whisky in the Jar” traducido a guitarras eléctricas por Thin Lizzy e, tras unha reviravolta máis, convertido ao peculiar estilo made in Guezos baixo o influxo nocturno da bebida patria de Auria, “Whisky e Licor”, un clásico xa para pechar os seus concertos. Cando cantan “E quen mo ía contar, de lado a lado vou, moi mareado estou, de whisky e licor”, chega a catarse entre o público, “todo era euforia, estabamos na gloria”. Xa conseguiran que se agochara todo o local (agás fotógrafos), que se volvese erguer ao compás do incombustíbel e sempre ledo Mortadelo, e agora non deixarían que parasen de brincar, con estoutro tema, tamén, de “Terradentro”.

Tralo segundo amago de marchar, os agradecementos finais e unha terceira intervención do speaker para sortear unha cesta entre os asistentes ao concerto, volven, nembargantes, á carga, con outro bis máis, esta vez xa para rematar por completo, con “La Ventana” (quen sabe se a fiestra diestiana do emblema do Auriense). Desta volta suben todos os músicos integrantes, tanto do presente como do pasado, e mais o mánager, Rucho, e amigos e parentes (Luz), de forma que o cativo escenario do café cultural parece non ter sido frecuentado endexamais por tanta xente xunta, e semella que vai caer dun momento a outro. É a unha da madrugada e seguen os concertos en outras partes da cidade auriense; nin máis nin menos que os míticos Mitocondrias, xunto a La Sombra e Renegados, no teatro Xesteira, pero a vea folkie de Guezos e a súa marea daquela xa nos ten absorbido por completo e non somos quen de deixar a nave, unhas copas máis, e iremos á cama ben cheos de whisky e licor.

Guezos son:

Adrián Beiroa

Xabier "Mortadelo" Domínguez:

Anxo Fernández:

Modesto Cid:

Roberto Reboiro e David Quintas:

Fran Díaz:

Adrián e Arturo:

Continuidade

Complicidade

Máis continuidade (unha auténtica banda de gaitas)

Morta tocándolle o cu a Adrián:

Máis complicidade (Puntxas e Roberto)

Cartel

servido por mozzer sin comentarios compártelo

Manifestación histórica

A maior marcha polo galego da Historia

reivindica en Compostela unha maior

presenza do idioma propio na sociedade

Membros de todos os partidos agás o PP, e moitos políticos e representantes da vida social e cultural galega a título particular sumáronse á manifestación que colapsou as rúas da capital galega

Dúas veces encheuse a Quintana dos Mortos da capital de Galiza. Unha estarrecedora marea humana colapsou Santiago de Compostela o 18 de outubro pasado, máis a que ficara fóra da praza e a dos que aínda non remataran de saír da Alameda, punto de partida da manifestación convocada pola plataforma Queremos Galego, integrada por máis de 400 asociacións e 3.000 particulares para reclamar “o dereito a vivirmos en galego”. O abano de manifestantes incluía non só os sectores nacionalistas e/ou galegofalantes, senón tamén a PSdG (representado máis visiblemente por Manuel Vázquez, líder dos socialistas galegos, e Francisco Caamaño, ministro de Xustiza), sindicatos e múltiplas asociacións, mesmo ecoloxistas, amais de cidadáns bilingües ou monolingües en castelán, cuxa reivindicación común era unha maior presenza e respeto do galego desde as institucións e a protesta contra a política lingüística do presidente autonómico Núñez Feijóo. Mesmo representantes do PPdG, como Rafael Cuiña, fillo de Xosé Cuiña, sumáronse á concentración a título particular. Unha marcha histórica, tanto polo número de participantes –maior que na anterior, do 17 de maio, e que os organizadores estiman en 100.000 persoas-, como pola súa pluralidade ideolóxica, e que percorreu pacificamente as rúas da capital de Galicia, dende a Alameda ata a Quintana, pasando polo Ensanche, o casco histórico e o Vilar.

Tres son os cabalos de batalla sobre os que se dirime o “conflito lingüístico”: a retirada da proba escrita en galego para os exames á función pública; a das subvencións ás traducións ao galego; e, no plano educativo, a supresión das galescolas e o anuncio de derrogación do decreto que garante o 50% do ensino en galego. Segundo Carlos Callón, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, a maior asociación cultural galega actualmente, o único que se busca “é a aplicación dos idiomas, do Estatuto de Autonomía e dos consensos aprobados en materia lingüística polo Parlamento galego”, citando como referentes o Plan Xeral de Normalización Lingüística, aprobado en 2004 con Núñez Feijóo de vicepresidente, a Lei de Transparencia da Administración e a Carta Europea das Linguas.

A manifestación partiu pasadas as 12.15 horas desde a Alameda, e contra as 13.30, cando a cabeza chegou ó final, aínda había xente que non comezara a andar. Os berros de “Obradoiro, Obradoiro” expresaban o desexo latente de trasladar o acto final a estoutra praza, máis grande e con máis capacidade, pero “cuestións técnicas e simbólicas”, como afirmaba Fran Rei, presidente da plataforma e vicepresidente da MESA, impediron que así fose. Este abriu o turno de intervencións, que seguiu coa actriz Patricia Vázquez, o galeguista histórico e presidente da Fundación Castelao, Avelino Pousa Antelo –quen protagonizou un momento especial, lembrando o seu amigo Daniel Castelao-, e o músico e comunicador Xurxo Souto, ademais da acendida alegación do presidente da MESA e a interpretación multitudinaria do himno galego.

Este será un punto de inflexión para novas propostas lanzadas desde Queremos Galego. Unha das máis importantes é unha iniciativa lexislativa popular pola garantía dos dereitos lingüísticos, “para demostrarmos que existe unha presión social que defende unha verdadeira convivencia e liberdade idiomática”, e que recollerá firmas por toda Galiza.

_______________

“A forza do noso amor

non vai ser inútil”

Carlos Manuel Callón Torres, presidente da MESA pola Normalización Lingüística

Sereno despois do éxito da convocatoria de Queremos Galego, pero afouto ó mesmo tempo ante as reaccións do goberno da Xunta e as negociacións co secretario de política lingüística que ten desencadeado, Carlos afronta con optimismo renovado o que será o seu terceiro mandato á fronte da asociación que pretende representar e defender os intereses dos galegofalantes.

Antes de nada, cal é a súa sensación despois da manifestación deste domingo?

De esperanza e vitalidade. A lingua galega pode reverdecer a pesar dos enormes ataques que está a padecer nos últimos meses. Na nosa man, na de todas as galegas e galegos, está que sexa así. Ademais, fica demostrado que a situación da lingua galega lle importa a unha parte importante da sociedade, non só cualitativa senón tamén cuantitativamente.

Cre que se fixo manipulación informativa dela por parte da TVG?

Manipulación e silenciamento. Esta foi unha manifestación unitaria, apoiada por 500 organizacións do máis diferente tipo. Aí estivo todo o mundo excepto o PP (aínda que si algúns votantes ou militantes de base desta formación, que rexeitan a política de Núñez Feijóo). No web da TVG pódese ver que só nun día, antes da manifestación, se falou da plataforma Queremos Galego, que foi a que convocou. Antes, nada, a pesar de que esta organizou ducias de eventos en todo o país. Repárese, por exemplo, que o acto de presentación da plataforma tivo eco en case todos os medios de comunicación de ámbito galego, sendo a TVG unha das escasas excepcións.

Que é o que moveu á MESA a crear esta plataforma? Que é por o que está a loitar?

A Mesa impulsou a creación de Queremos Galego porque, perante os ataques que está a padecer a nosa lingua por parte do goberno de Núñez Feijóo, vemos necesaria a existencia dunha estrutura unitaria, tanto pola mensaxe que cómpre transmitir como porque o traballo coordinado pode axudar a superar algunhas das feblezas do movemento asociativo galego. Os resultados desta proposta da Mesa están á vista: o 18 de outubro foi unha das tres principais manifestacións da historia de Galiza.

Cre realmente que o galego está en perigo nesta lexislatura?

Coñecémolos polos seus feitos, non pola súa propaganda. Algunhas das primeiras medidas do goberno de Núñez Feijóo foron ataques inxustísimos contra o galego: que o noso idioma careza de axudas para a tradución de libros (é o único de todo o Estado nesta situación, por unha decisión da nova Xunta); o galego deixa de ser un requisito para o acceso a un posto de traballo público (a través dun trámite de urxencia vergoñento que cualificou o noso idioma como barreira); e hai altos cargos autonómicos que presumen de non quereren aprender o galego e se negan a responder neste idioma na TVG; etc., etc., etc. Hai un proceso de desmantelamento da oficialidade do idioma. Mais, por fortuna, a sociedade está a reaccionar.

Por que cre que hai tantos medos nun sector da sociedade galega ó que vostedes demandan como reivindicacións xustas?

Hai moita intoxicación por parte de grupos con moito poder económico, político e mediático, aos cales non lles interesa que Galiza exista como pobo e que senten un profundo desprezo pola diversidade existente no Estado español. Mais estes sectores ven que destruír a lingua galega e o pobo galego non lles é tan fácil como pensaban.

Está a favor da discriminación positiva do galego?

Se non se axuda o debilitado, non se poderá conseguir a igualdade.

Que motivos o levaron a aceptar o cargo de presidente desta institución?

Cando na adolescencia comecei a ler o Sempre en Galiza decateime da importancia de actuar no día a día, de fuxir do testemuñalismo. Que non abondaba con ter unha boa formación intelectual (eu era unha pequena rata de biblioteca) e decatarse dos problemas, senón que o central era trasladar iso á sociedade e actuar nela. Con erros e contradicións, mais actuando. Por iso asumín e asumo diferentes responsabilidades na Mesa pola Normalización Lingüística.

Mais que eu sexa a cabeza visíbel non debe levar a engano. Este é un proxecto colectivo, con 3.500 persoas detrás e eu só formo parte dun equipo directivo, no cal me sinto moi cómodo pola súa dedicación, intelixencia e sensibilidade.

Vostede rematou un apaixonado discurso na Quintana cun precioso verso. Pode repetírnolo?

É de Uxío Novoneyra, poeta a quen se lle dedica o próximo Día das Letras, quen sempre que houbo unha causa xusta para defender, sempre que houbo unha manifestación polo noso idioma, sempre estivo aí. “A forza do noso amor non pode ser inútil!”. A pesar da arrogancia, a pesar da prepotencia, a pesar da chulería, a forza do noso amor non vai ser inútil.

PEQUENA BIOGRAFÍA: UNHA VIDA ADICADA Á DEFENSA DA LINGUA

Malia a súa xuventude, Carlos Callón xa conta cun amplo currículo ás súas costas, case sempre en relación coa defensa da lingua e a cultura galegas. Carlos Manuel Callón Torres (así é o nome completo), nado en Santa Uxía de Ribeira en 1978, é licenciado en Filoloxía Galego-portuguesa, e exerce como profesor de lingua e literatura galega no ensino secundario.

Foi concelleiro por parte do BNG na súa vila natal e membro do Consello Asesor de RTVE en Galicia (1997-2002). Pertence á Mesa pola Normalización dende que contaba con 16 anos e, en principio, foi o responsable das zonas de Barbanza e de Muros-Noia e un dos promotores da creación da sección xuvenil da organización. Dende 1995 forma parte da directiva e dende 2002 é o máximo responsable da que presume de ser “a maior asociación cultural de Galicia”, con 3.500 afiliados. É presidente tamén do padroado da Fundación Vía Galego, desde a súa constitución en 2006. Así mesmo, en 2008 foi designado presidente do Comité de Estado da Axencia Europea das Linguas Minorizadas, cun mandato que finaliza en 2011. Neste ano que contemplou o cambio de goberno na Xunta, el mesmo renovou a presidencia da asociación que dirixe.

No académico, é autor de diversos traballos centrados na sociolingüística e mais nos estudos literarios, dados a coñecer en diferentes congresos e revistas especializadas. As súas investigación abranguen autores tan diversos como Rosalía de Castro, Fermín Bouza Brey, Eduardo Blanco Amor, Manuel Curros Enríquez, Xesús Pisón, António Botto, Antón Fortes Torres e Xosé María Álvarez Blázquez, e períodos como a poesía galega medieval. Así mesmo, é autor do libro Unha historia que nos pertence (A obra poética en galego de Lorenzo Varela).

Xosé Lois González "o Carrabouxo":

"Estou a defender o meu idioma, eu son galego nacente, galego nacido, galego mamante, galego falante de toda a vida e non estou disposto a que recorten os nosos dereitos, a que me corten a lingua; o ambiente é fastuoso, a xente moi feliz, moi animosa, moi reivindicativa, dá gusto..." (Xosé Lois González O Carrabouxo, debuxante e humorista gráfico)

Carlos Blanco:

"Eu creo que esta é a manifestación pro-aborto do castellano
en Galicia, xa está ben que queiran matar o castellano, no puede ser, hay niños que de aquí a nada no van saber hablar castellano (sic), por eso estamos hoxe eiquí seis millones de personas decentes." (sempre irónico, sempre brillante, Carlos Blanco, actor e monologuista)

Patricia Vázquez, actriz:
"Por primeira vez en toda a historia da autonomía, o Goberno galego non só non está a defender o noso idioma, senón que encabeza o ataque contra o seu uso nos diferentes hábitos, é o primeiro en trinta anos de democracia que non respecta a obriga estatutaria de promover e potenciar o uso da lingua propia do país e garantir os seus usos oficiais..."

Xurxo Souto, músico e comunicador:
"Diríxome moi especialmente á xente nova das cidades, dos barrios de Coruña e Vigo, que ten que soportar tópicos interesados e apriorismos en torno á lingua; Coruña é a cidade onde máis falantes de galego, e tanto en Coruña como Vigo está xurdindo un novo movemento musical en torno ó idioma: como dixo A Matraca Perversa, a nosa historia facémola nós, aínda que a escriban outros, facémola nós!!!"

Avelino Pousa Antelo, galeguista histórico:
"Como dixo Suárez Picallo, se o viva España é pola España que queremos, da democracia, da xustiza, da recuperación e o entendemento, son o primeiro en dicilo, pero se é a España da triste Historia, da lenda negra, da Inquisición e da Inquisición, eu son o primeiro en decir Morra España!; como dixo Castelao, somos galegos por obra e graza do noso idioma!!!"

Fran Rei, vicepresidente da MESA e coordinador de Queremos Galego

"Unha vez máis os galegos e as galegas demostran que cando nos tocan algo tan básico como a lingua, a nosa esencia, respondemos: mentres esteamos aquí dando esta lección de civismo non haberá ningún goberno, veña quen veña, que sexa quen de nos dobregar".

"Esta é a verdadeira manifestación provida! A forza do

noso amor non pode ser inútil. Viva Galiza e viva a lingua galega!". (Carlos Callón, mestre, escritor e presidente da MESA)

50.000 persoas, segundo a Policía, e 100.000 segundo a organización colapsaron Santiago da Compostela na maior marcha a prol do galego da Historia:

E máis de 500 fotos como sempre, de TODOS os aspectos e ángulos, nos seguintes enlaces:

http://picasaweb.google.es/principedelamelancolia1/QueremosGalego#
http://picasaweb.google.es/principedelamelancolia1/QueremosGalegoII#
E unha pequenísima SELECCIÓN aquí:
http://picasaweb.google.es/principedelamelancolia1/QueremosGalegoSeleccion#

servido por mozzer 6 comentarios compártelo

Parabéns, Carlinhos!!!!!!!

(texto aparecido por primeira vez no meu fotolog, http://www.fotolog.com/mr_m0z/85615217, como homenaxe a Carlos Manuel Callón Torres, amigo e presidente da MESA pola Normalización Lingüística)

No principio de TODO estaba Carlos… Despois foron os planetas, as estrelas e o po interestelar…

( Non, agora en serio. xD)

Digo que ó principio de todo estaba el, ó principio da miña existencia “consciente”, da miña existencia de home “adulto” e responsábel, que cecais non é tan adulto nin tan responsábel, pero comezou neses anos a ter os primeiros dilemas como tal, os anos universitarios, o primeiro amor non correspondido e os primeiros complacidos, as primeiras fortes amizades, o primeiro compromiso intelectual e político… Daquela comezaba eu a miña etapa universitaria en Compostela, e o primeiro día, o día que empezou todo, dese primeiro ano da nova era, 2000, el estaba alí, e foi o primeiro… a primeira persoa que vin nada máis chegar á miña residencia, aquel Burgo das Nacións das miñas entrañas… E podo dicir, sen temor a equivocarme, que “estiven no cuarto de Carlos Callón”. A min non me satisfacía o meu (xa entón comezaba a miña eterna insatisfacción), e un rapaz ofrecía un cambio, polo que, ese mesmo día primeiro, petei na súa porta e tras dela apareceu el, todo sorrinte, esa boca branquísima e esa mirada resplandecente, chea de luz… Regalando a súa amabilidade, como sempre que o vin, a completos descoñecidos… Ensinoume pacientemente o cuarto, díxome que mo pensara, e ese foi o meu primeiro contacto con el, alguén do que descoñecía a súa enorme responsabilidade, a pesar dos seus escasos anos, como membro da MESA (da Normalización Lingüística), como presidente dous anos despois. Pero o meu contacto non rematou alí, senón que Carlinhos pasou a formar parte da paisaxe física e sentimental da vella e bela Campus Stellae… eu non volvín ó seu cuarto, porque conformeime co meu (que logo sabería que era un MOI BO cuarto), pero non tardei en velo, tres días despois, da man do seu mozo, no comedor da miña residencia… E saudoume, espetándome un “Ola que tal” tan descarado, tan espontáneo e tan “normal”, coa súa dentadura tan branca, coa súa mirada tan clara e o seu sorriso aceso e tan resplandecente, tan cheo de enerxía, que parecía que che ía estourar nos ollos de tanta luz… Eu nunca vira dous homes agarrados da man… Nunca o vira, e foi coma un shock para min…Dende entón Carlos é como un referente no meu horizonte biográfico-político-sentimental… Un referente de “normalidade”, esa normalidade “fresca”, descarada, desafiante á vez que pacífica, depende da mirada de quen a estea espreitando… Un referente de “normalización” non só no terreo da nosa minorizada lingua, senón das identidades sexuais tamén minorizadas… Aínda me lembro daquel episodio desafortunado no que Carlos acabou detido e levado a comisaría por mor de dous policías homófobos… Non calou, e a súa denuncia saíu nos xornais… Prendérono unhas horas tan só por ir da man do seu mozo… Por ir da man do seu mozo pola rúa libre e felizmente, como tantas outras veces o vira, por desafiar o mundo coa súa “normalidade”, a de todos, por reivindicala e facer uso libre e pleno dela, sen medos, sen vergoñas, claro e resplandecente como sempre foi…
Dende aqueles primeiros días no Burgo vino moitas outras veces polas rúas compostelanas, sempre a formar parte da miña paisaxe sentimental daqueles anos, a imaxe dun Carlos da man daquel outro homiño e que sempre, sempre, me saudaba, claro, resplandecente, cheo de luz… a pesar de que apenas nos coñecíamos, e de que nin tan sequera sabía o moito que significaba o seu exemplo e a súa estampa de liberdade para min…
Logo cos anos, abandonei a miña estadía compostelana, pero eses días e esas imaxes seguirían para sempre gravadas eternamente no corazón e na memoria… E un bo día, curiosidades do ciberespazo, descubrín o seu fotolog/tuenti/facebook, e pouco máis tarde, conseguín o seu msn (non me preguntedes como, porque tampouco me acordo xD), e pouco máis adiante, comezamos a falar máis en profundidade… O suficiente para saber que é unha gran persoa, e que sigue regalando a súa amabilidade, normalidade e luz a mans cheas… para sempre ficará na miña memoria, esa imaxe del, da man de P., un ano en Bonaval, en festas do barrio de San Pedro de Compos, eu vindo dende a Gentalha, eles na dirección contraria, vindo do barrio, e cruzándonos nun microsegundo… Nese momento, alleo á conversa coa miña amiga, só podía fixarme nesa imaxe del da man do seu mozo, doutro home, oír a súa voz, clara, valiente, resplandecente, dicindo, case cantando, o seu “Ola que tal”, amable, honesto, xeneroso coma el, e adicándome un amplo, branco, resplandecente, case cegador… sorriso.Hoxe que cumpre 31 aniños, adícolle eu un pequeno oco do meu escaso tempo para escribirlle isto, en primeiro lugar fágoo por min mesmo, pola miña memoria e biografía sentimental, e espero que non te moleste a pesar do pouco que nos coñecemos, pero, se se adican webs enteiras a modeliños e “cantamañás” que nunca coñeceremos nin moito menos nos coñecerán, e que non supoñen ningún exemplo para nós, por que non poderei facer o propio con Carlos???

Adícoche esta entrada, esta foto (robada do teu “feisbu” e tomada por outro xornalista), e estas dúas cancións:

Dun amigo de Auria, Dani Alonso, que fai unha versión dun clásico entre os clásicos, Dobarro:
http://www.youtube.com/watch?v=Y-Dzs7ImjUQ

De Joao Afonso, ó que estiven onte mesmo vendo en directo na Praza Maior da nosa pequena gran cidade, dende un sitio de excepción, todo un luxo:
http://www.youtube.com/watch?v=atUTahwSMUc

E xa que falamos de pobos, de normalización e de patrimonio cultural de estes, cómpre escoitar a unha das artistas máis  grandes de tódolos tempos en canto a folk se refire, Mercedes Sosa, na compaña doutra grande, neste caso do folk norteamericano, Joan Baez:

http://www.youtube.com/watch?v=cTZSmuiIHPs

Nesta foto ademais parécecheste moito a min xD:
http://lh3.ggpht.com/_pEgMZVu267E/Spk4hfMQwhI/AAAAAAAABls/U69O8hmCEqM/carlos_as_me.jpg

Sinto se non me expresei con claridade, fodéuseme o ordenador e tiven que empezar outra vez de novo o texto... Abofé que son lento escribindo… E xa se sabe, segundas partes nunca foron boas… Desculpa as faltas de ortografía/gramaticais se as houbese… ?
Algún día espero sacarche a foto eu… sacar esa mirada e sorriso claros, resplandecentes, estourantes de luz… ;)

(traducción al castellano, para los no-galego-falantes:

"Exactamente un mes después, cumple años otra gran persona.

En el principio de TODO estaba Carlos... Después fueron los planetas, las estrellas y el polvo interestelar... No(xD).

Digo que al principio de todo estaba él, al principio de mi existencia "consciente", de mi existencia de hombre "adulto" y responsable, que quizás no es tan adulto ni tan responsable, pero que comezó en esos años a tener los primeros dilemas como tal, los años universitarios, el primer amor no correspondido y los primeros complacidos, las primeras fuertes amistades, el primer compromiso intelectual y político... Entonces comenzaba yo mi etapa universitaria en Compostela, y el primer día, el día que empezó todo, de ese primer año de la nueva era, 2000, él estaba allí, y fue el primero... la primera persona que vi nada más llegar a mi residencia, aquel Burgo das Nacións de mis entretelas... Y puedo decir, sin temor a equivocarme, que "estuve en el cuarto de Carlos Callón". A mí no me satisfacía lo mío (ya entonces comenzaba mi eterna insatisfacción), y un chico ofrecía un cambio, por lo que, ese mismo día primero, toqué a su puerta y tras ella apareció él, todo sonriente, esa boca blanquísima y esa mirada resplandeciente, llena de luz... Regalando su amabilidad, como siempre que lo vi, a completos desconocidos... Me enseñó pacientemente el cuarto, me dijo que me lo pensara, y ése fue mi primer contacto con él, alguien del que desconocía su enorme responsabilidad, a pesar de sus escasos años, como miembro de la MESA (de la Normalización Lingüística), como presidente dos años después. Pero mi contacto no acabó allí, sino que Carlos pasó a formar parte del paisaje físico y sentimental de la vieja y bella Campus Stellae... yo no volví a su cuarto, porque me conformé con el mío (que luego sabría era un MUY BUEN cuarto), pero no tardé en verlo, tres días después, de la mano de su novio, en el comedor de mi residencia... Y me saludó, espetándome un "Hola qué tal" tan descarado, tan espontáneo y tan "normal", con su dentadura tan blanca, con su mirada tan clara y su sonrisa encendida y tan resplandeciente, tan lleno de energía, que parece que te va a explotar en los ojos de tanta luz... Yo nunca había visto a dos hombres agarrados de la mano... Nunca lo había visto, y fue como un "shock" para mí... Desde entonces Carlos es como un referente en mi horizonte biográfico-político-sentimental... Un referente de "normalidad", esa normalidad "fresca", descarada, desafiante a la vez que pacífica, depende de la mirada de quien la esté escrutando... Un referente de "normalización" no sólo en el terreno de nuestra minorizada lengua, sino de las identidades sexuales también minorizadas... Aún me acuerdo de aquel episodio desafortunado en el que Carlos acabó detenido y llevado a comisaría por culpa de dos policías homófobos... No calló, y su denuncia salió en los periódicos... Lo apresaron unas horas tan sólo por ir de la mano de su novio... Por ir de la mano de su novio libre y felizmente, como tantas otras veces lo había visto, por desafiar al mundo con su "normalidade", la de todos, por reivindicarla y hacer uso libre y pleno de ella, sin miedos, sin vergüenzas, claro y resplandeciente como siempre fue... Desde aquellos primeros días en el Burgo lo vi muchas otras veces por las calles compostelanas, siempre formando parte de mi paisaje sentimental de aquellos años, la imagen de un Carlos de la mano de aquel otro hombrecito y que siempre, siempre, me saludaba, claro, resplandeciente, lleno de luz... a pesar de que apenas nos conocíamos, y de que ni tan siquiera sabía lo mucho que significaba su ejemplo y su estampa de libertad para mí...

Luego con los años, abandoné mi estancia compostelana, pero estos días y estas imágenes seguirían para siempre grabados eternamente en el corazón y en la memoria... Y un buen día, curiosidades del ciberespacio, descubrí su fotolog/tuenti/facebook, y poco más tarde, comenzamos a hablar más en profundidad... Lo suficiente para darme cuenta de que es una gran persona, y que sigue regalando su amabilidad, normalidad y luz a manos llenas... para siempre quedará fijada en mi memoria, esa imagen de él, de la mano de P., un año en Bonaval... en las fiestas del barrio de San Pedro de Compos, yo viniendo desde la Gentalha, ellos en dirección contraria, viniendo del barrio, y cruzándonos al fin en un microsegundo... En ese momento, ajeno a la conversación con mi amiga, sólo podía fijarme en esa imagen de él agarrado a su novio, a otro hombre, oír su voz, clara, valiente, resplandeciente, diciendo, casi cantando, su "Hola qué tal", amable, honesto, generoso como él, y dedicándome una amplia, blanca, resplandeciente, casi cegadora... sonrisa.

Hoy que cumple 31 añitos, le dedico yo un pequeño hueco de mi escaso tiempo para escribirle esto, en primer lugar lo hago por mí mismo, por mi memoria y biografía sentimental, y espero que no te moleste a pesar de lo poco que nos conocemos, pero, si se dedican webs enteras a modelillos y "cantamañanas", que nunca conoceremos que nunca conoceremos ni mucho menos nos conocerán, y que no suponen ningún ejemplo para nosotros, por qué no podré hacer lo propio con Carlos???

Siento si no me expresé con claridad, se me jodió el ordenador y tuve que empezar outra vez de nuevo el texto... Te aseguro que soy lento escribiendo... Y ya se sabe, segundas partes nunca fueron buenas... Disculpa las faltas de ortografía/gramaticales si las hubiese... ?
Algún día espero sacarte la foto yo... sacar esa mirada y sonrisa claras, resplandecientes, estallantes de luz... ;)
...")

servido por mozzer 4 comentarios compártelo

Desiderata

(escrito el día de mi santo, 23 de abril, en otro blog...)

En estos días difíciles en los que vivir es un arte... Es el título de un disco de Celtas Cortos pero también un diagnóstico de esta sociedad... Como decían también Golpes Bajos, “malos tiempos para la lírica”. Y es que me está costando abrirme camino, pero poco a poco... “La música no me cansa, pero me encuentro vacío”, se me vienen a la cabeza miles de frases de canciones pero uno no sabe cómo ensartarlas, igual de caótica es la vida y cuesta darle sentido. Igual es que he llegado a un punto en que valoro más lo que tengo, por poco que sea, que lo que no tengo, así que puedo llegar a ser feliz con poco. Sé que los comienzos son duros, aunque están siendo más largos de lo que deseaba, y el futuro es incierto, cada día me muevo en la más absoluta de las incertidumbres, resbaladizo terreno porque ni quien me tendría que proteger es capaz de hacerlo ya. Sé que siempre quedarán amigos a los que acudir, aunque nadie es la panacea, todos estamos solos en última instancia y moriremos solos, así que debemos confiar y amarnos a nosotros mismos, porque si no quién lo va a hacer. Mientras en este planeta quede un alma cuerda por sensata o loca por valiente, habrá por lo que luchar, aunque a veces los puñales y las decepciones minan el corazón. Sálveme usted de estos tiempos, apiádese y vea lo bueno en mí. Trataré de no equivocarme demasiado... Yo corresponderé de igual forma... Amo a los hombres nobles y humildes, detesto el cinismo y la prepotencia, la originalidad no se busca por encima de todas las cosas, se encuentra, y genialidad no está en pugna con bondad. Amén.

Ahora sí, después del ladrillo de turno, hablo ya más normal, para regocijo de todos quienes pululan por esta mi página... :) Me siento vivo, a pesar de todos los pesares, de las caídas y de las carencias... No paro de trabajar, exprimo cada segundo, no paro de aquí para allá, metiéndome en cosas nuevas, conociendo a gente nueva, y aprovechando cada oportunidad que me da la vida... Lo de fotografiar está bien, desinteresadamente porque de otra forma no me comería una rosca, pero sobre todo porque es la mejor manera de conocer gente y darte a conocer a la gente, y conocer a buena gente, aprendo cada vez más, con ellos y de ellos, y aprendemos juntos... No paro, de un lado para otro, si no es un concierto una conferencia, si no una obra otro concierto... y eso (y no lo que no tengo) me hace sentir vivo. Siempre habrá gente buena a la que arrimarse, siempre palabras bellas e interesantes, siempre nuevas canciones, y nuevos descubrimientos.
En este último mes en el que no paré, sobre todo por las noches, he conocido más gente que probablemente todo el año pasado... aunque superficialmente de momento, y hasta me han atropellado... :D Por ir demasiado deprisa... xD Creo que fue la señal de que tenia que bajar el ritmo... Vivo para contarlo, así que no me quejaré... xDD
Ahora para Ad-Hoc.com, espero que por mucho tiempo (ojalá, cada vez que me sonríe la suerte y yo le devuelvo el gesto y me confío, aquella se tuerce, negra sombra que me asombra), con colaboraciones más culturales, y mientras, siguiendo con colaboraciones en la revista ECO, más de política, economía y sociedad, la foto fija del corto de Pachi Baranda y los chicos de Audiovisuales de A Farixa... Y entretanto, películas, conciertos, aquello que me puedo permitir que es mucho si se sabe buscar bien... Y escribiendo, fotografiando, explorando el mundo de esta profesión que AMO y que es EL PERIODISMO.
Entretanto, y hasta que encuentre lo que espero y no encuentro, no me aburro.
Es imposible aburrirse si se vive con pasión la única vida que tenemos

Feliz día del Libro ;)
Un abrazo a las cinco de la mañana
P.D.: Subo una caricatura que me hizo la pintora Mayte Neira, hace ya algún tiempo, en la que salgo francamente favorecido xDD. Tengo que decir que no tengo perro (xD), y que si llevo micrófono y grabadora en vez de cámara fotográfica es porque el “retrato” me lo hicieron cuando trabajaba para la Cadena Ser (una semana exactamente, lástima que fuera una sustitución, aquello sí era vida xD), e iba con ese equipo a todas partes... xD)

servido por mozzer sin comentarios compártelo

Las dos caras opuestas del "Progreso" y la Economía en la actualidad (II): Economía socialista: "Ourense recibe a Cuba"

Cúmprense 50 anos da Revolución que derrocou a Batista e instaurou o socialismo en Cuba. Tres anos despois da última aparición pública de Fidel Castro na escena política do país, e cun VI Congreso do Partido Comunista prorrogado indefinidamente polo seu irmán Raúl, cérnense sobre a illa tropical un cúmulo de interrogantes cara ao futuro: negros neboeiros, como a crise económica internacional, agravada polo sempiterno bloqueo estadounidense, e a incerteza do relevo político, ante a desaparición progresiva da xeración que liderou a revolución; ó mesmo tempo que se albiscan claros de esperanza, entre eles a tímida apertura do Executivo de Obama, ou as alianzas con outros países da esfera socialista. Sendo verdade que se atopa nun intre difícil da súa historia, tamén é certo que das poucas democracias socialistas no mundo, Cuba segue sendo, tras medio século, “libre” e “revolucionaria”. As mocidades afíns á ideoloxía comunista espalladas por todo o mundo seguen téndoa como referente.

CUBA, NA ENCRUCILLADA, 50 ANOS DESPOIS

Por que Cuba segue fascinando ás novas xeracións, tras medio século de revolución socialista? Tamén nas sociedades occidentais, con produccións culturais relativas á historia pasada e presente da illa: este ano, sin ir máis lonxe, o premio a Benicio del Toro pola súa interpretación do guerrilleiro arxentinocubano no filme “Che”, de Steven Soderbergh, que aborda a recreación do proceso revolucionario cubano, documentais como “Fidelity”, ou longametraxes como “Miel para Oshun”, sen contar as múltiples exposicións fotográficas e pictóricas en torno a Ernesto Che Guevara, Fidel Castro e demais heroes da revolución. En enero abriuse un novo capítulo, o 50ª aniversario da entrada en La Habana, e a instauración do novo réxime de cariz popular, que inaugurou toda unha serie de actos conmemorativos por parte do goberno cubano e o Partido Comunista neste ano, e que tivo os seus froitos tamén en Galicia. Por exemplo, a participación de Alejandro Fuentes, cónsul de Cuba no país, en diversos relatorios, entre eles o que tivo lugar en Ourense o pasado 28 de xullo, organizado por Xuventudes Comunistas Galegas, 56 anos despois do histórico asalto ó cuartel da Moncada, prólogo da Revolución, un 26 de xullo de 1959.

O café Grándola, ubicado na emblemática “Rúa da Liberdade” do casco vello da cidade auriense, acolleu un acto conmemorativo dos cincuenta anos da Revolución, baixo o lema de “¡Aquí no se rinde nadie, carajo!”. Esta celebración non foi un acto illado, pois tivo o seu equivalente en Santiago de Compostela. Coa intervención do cónsul xeral, representantes das xuventudes comunistas e “heroes” galegos octoxenarios, así como coa interacción constante do público, buscábase facer unha radiografía das cinco décadas de revolución lembrando algúns dos momentos más significativos e analizando a situación presente e futura da illa. Para lograr este obxectivo, realizáronse varias proxeccións de diferentes arquivos audiovisuais cos que ilustrar toda a traxectoria da Revolución Socialista. Despois das proxeccións, veu a charla coloquio, a cargo de Alejandro Fuentes, cónsul general de la República de Cuba; Jon Sáez e Iria Piñeiro, membros da Brigada de Solidariedade Internacionalista con Cuba da Unión de Juventudes Comunistas de España (UJCE).

Alejandro Fuentes, cónsul general de la República de Cuba; acompañado, a esquerda e dereita, por Jon Sáez e Iria Piñeiro, membros da Brigada de Solidariedade Internacionalista con Cuba da Unión de Juventudes Comunistas de España (UJCE).

A iniciativa xurdiu desde “a ambición de fomentar o diálogo e satisfacer as curiosidades dos asistentes, aproveitando a comparecencia de Alejandro Fuentes”, ó que, desde Xuventudes, definen como "un dos maiores coñecedores da materia, cunha grande capacidade expresiva, capaz de recrear perfectamente o significado da Revolución de Cuba". O repaso da historia cubana serviu tamén para homenaxear a figura de destacados militantes comunistas galegos, que viviron de primeira man o momento histórico, e tampouco quixeron deixar pasa-la ocasión para tratar "as grandes mentiras que se din sobre Cuba". Daniel Calles, membro do Partido, apunta como algunhas destas supostas manipulacións "que se diga que non hai eleccións libres e democráticas, ou o tratamento aos emigrantes cubanos, dos que sempre se di que veñen fuxindo do réximen castrista". Na rolda de preguntas, con forte presencia xuvenil, vivíronse encendidos alegacións do réxime cubano, ó tempo que cuestionamentos das contradicións existentes, que veñen a ilustrar a diverxencia de sensibilidades e opinións sobor do rumbo futuro da política cubana, convivintes en harmónica dialéctica.

Moitos pregúntanse pola continuidade da revolución nun momento en que Fidel está retirado da vida pública por enfermidade, e falta un liderado forte fóra dos líderes lonxevos ou “baróns” do partido: “Quen di que a revolución está acabada, equivócase”, afirma con rotundidade Jon Sáez, responsable de estudantes de Xuventudes Comunistas Galegas (XCG). “Evidentemente non coñecemos o futuro, pero a fase actual da revolución é claramente expansiva. O modelo socialista está a calar en moitos dos novos gobernos esquerdistas de América Latina, e Cuba superou moi exitosamente a etapa de máis de 10 anos de completo illamento internacional. O relevo de persoeiros visibles non opinamos que sexa tan importante, o socialismo non precisa de ídolos nin caudillos. A elaboración socialista depende de milleiros de persoas que traballan polo desenvolvemento do país nunha lóxica revolucionaria; aínda que certos persoeiros poden ser referentes importantes, non son indispensables para a supervivencia do réxime. O esencial aos nosos ollos é que as ideas revolucionarias están de plena actualidade”. A este rexurdir das ideas socialistas e utópicas débese en gran parte, aseguran dende Xuventudes Comunistas, a actual crise do modelo liberalista económico, que tan desastrosos efectos está tendo para toda unha xeración de mozos. “Hoxe en día, existe un gran cuestionamento do capitalismo mesiánico que imperou nos últimos 18 anos. As respostas a estes problemas atópanse na racionalización dos recursos e na universalización da riqueza existente, principios esenciais que definen ao socialismo”, sigue Sergio Couto, secretario político de XCG. Ademais as alianzas cos demais estados da esfera socialista e non socialista, amén da tímida reapertura das relacións diplomáticas con Estados Unidos, con xestos como o peche de Guantánamo, os novos visados concedidos, ou a retirada de certas restricións do bloqueo, permitirían vaticinar un espazo político moito máis favorable, de non existir unha terrible crise económica, unha crise que está a afectar a Cuba de forma bastante distinta que ao noso país. A Cuba o que máis lle afecta é a posible merma nas inversións dos seus países aliados por mor da caída no prezo do barril de petróleo e o descenso nas remesas dos emigrantes debido á crise nos países nos que están afincados”, afirman en XCG. O certo é que haberá que esperar quizais á celebración dun novo congreso e ó desenvolvemento da crise para ver como evoluciona o rumbo dunha nación que ocupa o posto número 51 no índice de desenvolvemento humano, cun sistema educativo e sanitario envexables. Sen dúbida sensibilidades e formulacións diferentes de democracia que cabe ter en conta, coas súas distancias, neste contexto de crise histórica do modelo capitalista.

Os heroes galegos da Revolución, en pé tralo acto: tres expresións moi distintas, de dereita a esquerda: a seriedade e gravidade, o riso e a euforia, e o sorriso contido de sabedoría e satisfacción.

servido por mozzer 1 comentario compártelo

Las dos caras opuestas del "Progreso" y la Economía en la actualidad (I): Economía de mercado: "IBM llega a Ourense"

Ourense, Capital galega do I+D?

Dende sempre, Ourense estivo sumido nun retraso industrial ancestral. Só o téxtil e a construción poñen a andar o sector primario dunha provincia cuxo subdesenvolvemento económico endémico semella abocala á emigración e a hipertrofia dos servizos. Agora, IBM e Caixanova acaban de botar o envite da investigación. O xigante tecnolóxico asinou un acordo coa entidade bancaria galega para instalar un dos seus centros de innovación nunha das cidades máis esquecidas de Galicia, pero tamén das máis formadas e con maior capital humano. A grande canteira da Escola Superior de Informática e da Formación Profesional fornecerá o equipo dun  CENIT (Centro de Innovación Tecnolóxica) que tamén opera noutras zonas pouco industriais, como Cáceres e Salamanca. De momento, o obxectivo é ambicioso: cincuenta empregos antes de finalizar o ano e 400 nos vindeiros, no que os seus responsables cualifican como un “investimento histórico para Galicia e Ourense”.

O anuncio veu por sorpresa (a xestación do centro estivo envolta nun escrupuloso silencio) pero acompañado dun forte estrondo. O presidente de Caixanova, Julio Fernández Gayoso, e o de IBM España (NYSE:IBM), Juan Antonio Zufiria, anunciaron  nun acto presidido por Alberto Núñez Feijóo o importante acordo acadado polas dúas entidades. No que Julio Fernández Gayoso cualificou como “un día histórico para Ourense”, o proxecto de I+D+i foi presentado á sociedade e ós medios de comunicación no Centro de Desenvolvemento Caixanova en Ourense, coa asistencia de persoeiros nomeados da economía ourensá. Un proxecto que, a pesar da súa posíble significación a longo prazo para a economía galega e local, se mantivera ata hoxe nun “silencio sepulcral, na liña do estilo de traballo tanto de Caixanova como de IBM, que só anuncian as cousas cando están claramente perfiladas e asinadas”, aseverou.

O resultado deste acordo é a creación dun Centro de Innovación Tecnolóxica (CENIT) en Ourense, a través da filial en España, INSA, que iniciará a súa actividade antes de que finalice 2009 e espera chegar entón á meta de 50 empregos, e ós 400 postos de traballo nos próximos anos. O primeiro paso e principal pulo do proxecto é un contrato de desenvolvemento e xestión das aplicacións da propia Caixanova. Coa posta en funcionamento de CENIT en Ourense, Caixanova e IBM expresan o seu desexo de “contribuír a reter o talento tecnolóxico formado nesta comunidade autónoma”. Por iso, a maioría do seu cadro de persoal serán “licenciados e técnicos relacionados co mundo da informática e as novas tecnoloxías da información e a comunicación”. Ademais, marcarase como obxectivos atraer novo talento tanto do ámbito nacional como internacional, e “ser un referente a nivel nacional no campo da xestión aplicada ó sector bancario”, formula a nota de prensa que acompañou a presentación en Ourense e que supón a única información polo de agora sobre o ambicioso proxecto.

Esta iniciativa é importante en tres ordes: para Galicia, para Ourense, e polo actual contexto de crise en que nos atopamos. Para Galicia, porque vai permitir desenvolver aplicacións informáticas de baixo coste e maior eficiencia para as empresas, “tanto a un nivel rexional como mundial”, “solucións competitivas rápidas” da man dunha empresa líder como IBM, entidade de referencia internacional con máis de 300.000 traballadores”, louvou Gayoso, quen afirmou “que non podía ser mellor socio tecnolóxico para un acordo que ten que ser a longo prazo para ser viable”, posto que o que pretende é “estabilidade”.

Nunha segunda perspectiva, se CENIT consegue cumprir a desiderata coa que se presenta, xerará un importante foco de riqueza e de creación de emprego para Ourense, localidade con 9.300 desocupados e un índice de paro do 6,62%, segundo a última Enquisa de Poboación Activa do INE (Instituto Nacional de Estatística). Este xerarase en primeiro lugar a través da Universidade de Vigo e o Campus de Ourense, sementeiro de profesionais que esperan reter para evitar a fuga de cerebros. Neste sentido, Gayoso afirmou que “o futuro ten que pasar a través do Campus Universitario de Ourense”. A Escola Superior de Enxeñería Informática de Ourense, dirixida por Eduardo Barreiro, vén de implantar o grao de Enxeñería Informática, adaptando ó sistema laboral español e europeo unha das titulacións máis atractivas e con maior proxección de Galicia, e daquela, da cidade auriense. Tamén Caixanova sumará esforzos, a través do Centro de Formación Profesional -onde xa se imparten estudos de informática- e das Bolsas de Primeiro Emprego.

En terceiro e último lugar, a oportunidade vén nun momento de crise no que fai falla máis que nunca incentivos tanto económicos como morais para unha poboación castigada e necesitada de estímulos. Segundo IBM, este centro contribuirá a reforzar o sector das tecnoloxías da información e a comunicación (TICs) en Galicia, convertirá Ourense nun “potente foco de I+D+i”, e “dará pulo a iniciativas sectoriais e acordos de colaboración que permitan aproveitar ó máximo as sinerxías entre diferentes axentes, como a Universidade de Vigo e as asociacións empresariais e sectoriais, así como coa propia Caixanova”. Ademais, grazas ó acordo acadado entre as entidades implicadas, poranse en marcha unha serie de obradoiros, cuxo obxectivo será divulgar aspectos relacionados coa innovación bancaria, así como aspectos tecnolóxicos de interese global.

Pola súa banda, Juan Antonio Zufiria, responsable de IBM España, considerou un “honor” levantar este centro CENIT en Ourense, “ó servizo tanto dos retos tecnolóxicos de Caixanova como da economía galega”. Definiu o proxecto como “un xermolo de futuro que se fai apoiar sobre o pilar do talento e do coñecemento”, e incidiu na idea de que esta é a mellor época para impulsar este tipo de iniciativas. “Non podemos pensar que esta crise sexa estéril”, reiterou Zufiria, “podemos utilizar esta recesión para facer algo, para construír un mundo máis intelixente”.

Os centros CENIT están altamente cualificados para a produción de software e produtos e servizos informáticos, e ofrecen vantaxes competitivas en entornos de alta produtividade e calidade, apoiándose en acordos a longo prazo con institucións e empresas, neste caso Caixanova. O seu obxectivo é propor solucións de negocio que permitan ás empresas ser máis eficientes, flexibles e adaptables ós cambios do mercado, así como ofertar servizos de xestión e mantemento das súas aplicacións. Actualmente, existen outros dous centros como este en España: os que INSA ten en Aldeatejada (Salamanca) e en Cáceres, que traballarán en liña co de Ourense, así como coa rede internacional de centros de innovación de IBM. Isto permitiralles apoiarse e compartir recursos.

Unha iniciativa pola que a Administración autonómica xa está apostando claramente. Alberto Núñez Feijoo clausurou o acto de presentación transmitindo “a confianza da Xunta”, e afirmando que “só a unión entre o sector público e o privado pode xerar innovación”; louvou a idea, porque “supón un proxecto de vangarda contratar a 400 titulados nunha cidade de 100.000 habitantes”, e “un empurrón a unha provincia que o necesita máis que outras”; ó mesmo tempo que aproveitou a súa filiación ourensá para identificarse coa cidade: “É unha provincia de talento; sei que Ourense non vos vai defraudar”. O xefe do Executivo galego apresurouse a definir o triángulo Salamanca-Cáceres-Ourense como unha “Ruta da Prata” en materia de innovación, e aventurou que “Galicia sería diferente se fose quen de presentar un proxecto como este cada quince días”. Haberá que esperar a finais de ano para facer balance e ver se as expectativas creadas polo novo centro se tornan en realidades nunha das provincias máis necesitadas de estímulos, pero tamén de sustentos materiais.

servido por mozzer sin comentarios compártelo

El mundo antes y después de Obama (según los gallegos)

Es mi primer reportaje para una revista. No cobraré ni cincuenta euros, pero mi nombre saldrá en una publicación más o menos prestigiosa. Nada de periodicuchos locales o regionales, nada de salir camuflado entre la masa anónima de una redacción. Nada de jefes imbéciles, exigencias de horarios o premura para sacar las cosas. Las condiciones no son una bicoca, pero los ritmos los pongo yo. La exigencia, también. Y los temas. Las revistas son otro mundo . Y este reportaje bien lo merecía, no?

Espero que os guste. Yo lo hice con mucho amor. No sabéis cuánto me costó dar con el número para que salieran más baratas las llamadas internacionales, no sabéis cuánto dar con los viejitos que me respondieran y después que me volvieran a responder después del día 4, qué trabajo de investigación más ingente, qué sufrimiento señor. XD
Este año será especial para mí por dos cosas; y las dos tienen que ver con Obama. Primero, porque él subió al poder; segundo, porque gracias a él, o a raíz de él, tengo mi primer reportaje publicado en una revista.
Obama rules!!!!!!!!!!!!!! XDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Ganó Obama. Todo el mundo mira hacia EEUU expectante por comprobar cuáles serán las primeras decisiones que tome el nuevo Ejecutivo de Washington surgido tras el 4 de noviembre, qué rumbo tomará la política exterior respecto a países como Irak o Afganistán, y qué estrategias seguirá para poner fin a la actual crisis económica. Los sondeos alrededor del mundo decían ya antes de las elecciones que el senador negro gozaba de una popularidad y aceptación muy superiores a los del candidato republicano McCain. Esto se vio refrendado también en EEUU por los resultados de los comicios. Pero, ¿cuál es la opinión de los gallegos asentados en la primera democracia del mundo, sus preferencias, expectativas y vaticinios respecto del ganador de las presidenciales? Para averiguarlo, ECO preguntó antes y después de las elecciones en uno de los dos centros de emigrantes españoles en Nueva York.

EL MUNDO ANTES Y DESPUÉS DE OBAMA (SEGÚN LOS GALLEGOS)

Parece que el mundo prefiere a Obama. Así lo declara una encuesta global realizada por la entrevista Reader´s Digest entre 17.000 personas de 17 países distintos, que daba como ganador al candidato negro en todos ellos, menos en EEUU. Y en este no lo era por un margen muy estrecho. En países como Holanda, sus simpatizantes superaban el 90%, y en España era refrendado por un amplio 76%. La "obamamanía" creció aún más desde el 4 de noviembre, fecha en la que las esperanzas comenzaron a convertirse en realidades para las multitudes a lo largo de todo el mundo que esperan un cambio en el rumbo de la política del Imperio. Pero, qué esperan los emigrantes gallegos establecidos en este país? Cuáles son las opiniones de la comunidad gallega asentada en la primera democracia del mundo moderno? ¿Y cuáles las aspiraciones, sueños, expectativas y recelos surgidos alrededor de la figura de Obama de los representantes en América de una tierra cien veces más pequeña en población pero con delegados y fama en todo el mundo?

... Y si queréis leer más, a mi otro blog, el de actualidad :

(Pincha sobre la imagen o copia y pega el link de abajo en la barra de direcciones de tu navegador)

http://chico_ingenuo.lacoctelera.net/post/2009/01/22/obama-rules

servido por mozzer 1 comentario compártelo