Fifteen minutes with you...

GUEZOS, TOCANDO UNHA DÉCADA

2009-12-28T20:48:38+00:00

Foi unha grande noite. Unha noite para pór fin a unha década. A que leva Guezos tocando, dende o primeiro ensaio “oficial”, ata a noite de onte, na que deu o seu sétimo concerto nun local, o Auriense, que sempre os recibiu cos brazos abertos, como fillos predilectos da terra da que son. De Ourense polos catro costados, como demostra o seu nome, en barallete dos afiadores -“Rapaces”-, ata o nome dun dos seus temas, A Esmorga, pasando pola relación estreita con moitas das mellores bandas desta cidade, Lamatumbá, O Sonoro Maxín, Ergom, e a trasfega de músicos con elas, nun baile, nunca mellor dito, que ten alterado numerosas veces a formación orixinal e a fórmula máxica dos Guezos até dar na solución actual: Adrián Beiroa (voz principal e guitarra acústica), Anxo Fernández (coros e teclados), David Quintas (guitarra eléctrica), Fran Díaz (batería), Roberto Reboiro (Baixo), Modesto Cid (gaita/whistle), e Xabier “Mortadelo” Domínguez (gaita/whistle). O segredo da poción máxica, que insufla forza e vigor galaicos aos que gostan dela, o resumen moi ben eles no seu myspace, e o repite o presentador: “Mestúrense con enerxía tres partes de música folk, dúas de rock, outras tantas de música tradicional galega. Engádanse ao gusto gotas de sabores variados como funk ou reggae, e até rumba, se apetece. Salpiméntese con grans de reel, e póñase todo xunto até que colla boa textura. Logo métase no forno a temperatura dunha taberna chea de xente. Por suposto, sírvase quente e acompáñese de moito entusiasmo e ilusión”. E isto son os Guezos. A presentación en “taberna” xa a poñía o Auriense.

Cando o ar estaba entón ao roxo vivo, a ambiente caldeado pola espera e os reencontros coas vellas amizades, comeza daquela o “show”. E “show” dito sen lugar a rubor porque o grupo contou cun presentador, directamente vido do futuro, e con vestimenta de científico tolo, para prevenirnos sobre un hipotético ano 2055, no que os Guezos son xa uns clásicos, e para remontarnos ao 1999, nas datas dos primeiros ensaios da banda. Tras lembrar algunhas das efemérides do devandito ano, os anfitrións suben ao pequeno escenario do Auriense, e comezan cun instrumental, “Guezada”. Trala introdución folk, sube Adrián, para interpretar un dos seus temas clave: “Identidade”, na liña doutros de fonda mensaxe coma “Nau”, de Luar na Lubre (outros abandeirados das raíces patrias), un canto a Galicia, segundo o vocalista, que en tódolos seus concertos o presenta así: “un tema adicado ao pobo galego, unha resposta a toda esa xente que fala de nós”; en definitiva, un tema que desbota prexuízos, tópicos, e reivindica a propia persoalidade. Tras este, o reggae de “Amodo”; o folk con sabor irlandés de “Todo Perfecto”; o soft jazz folk de “Vals do Regueiro”; e un primeiro intermedio para descansar de esta mestura de sons, que, como di Modesto Cid, resulta de “cada un virmos dun rollo diferente, iso nótase de carai no grupo, intentar xuntar gaitas e muiñeiras con guitarras eléctricas e jevirolos; cada un vén de sitios distintos, aporta o seu, e ao final pasa o que pasa”. Pois pasa que, como o seu último disco, “Oito Destinos”, os puntos de partida están moi claros, pero a viaxe a que nos leva non o está tanto, non ten destino concreto. Entre os favoritos do seu myspace, cóntanse tanto Thin Lizzy, The Doors e Béla Fleck como Wolfstone, Shooglenifty ou Berrogüeto. Así, para xogar ao despiste, tralo descanso o “home do futuro”, unha sorte de Mr. Proper galaico e retranqueiro, bota o seu correspondente speech, con proxección audiovisual incluída, dos bolos e amigos, mentres os Guezos afinan os instrumentos para o primeiro invitado e amigo da noite, o vocalista orixinal da formación, Arturo. A máquina do tempo vai cara atrás e estáncase naquela primeira maqueta homónima da que conseguiron vender 1.000 copias, nos concertos e sen ningún tipo de publicidade. Arturo interpreta dous temas tradicionais, “Muliña” e “Rebadaira”, antes de acelerar outra volta e chegar ao presente máis teimudo, con “Acción / Reacción”, curioso experimento físico ou químico con gotas de folk e de heavy rock, de funk e canción protesta. “Non quero opinar, non sei que dicir, déixame pensar, déixame vivir… Eu tiven un sono… Soñei… que soñaba”.

O reencontro entre os dous cantantes, sentido, fainos fundir nunha aperta, que dá paso a un dos grandes momentos da noite, deixan o ton político e entréganse a unha canción de “amor”, no mellor do sentidos: “Sara Sariña”, o gran éxito dos Cempés. “Ai, quixera dormir contigo / ai, na túa cama dourada / ai, pasar contigo esta noite / ai, ir a presidio mañana… Sara Sara Sariña / ai Sara ti ela miña / ai Sara Sara Saronhe / ai Sara do corazonhe…” Rafa, antigo baixista, sube á tarima, o ambiente festivo é total, os Guezos conseguen facer bailar dende a primeira á última nota dun dos temas máis “pegadizos” do cancioneiro “tradicional” máis recente. Tras un éxito, outro, xa que “Terradentro” (2004) pode ser o maior que ten Guezos, perfecto resumo das dúas influenzas máis fortes da banda, o folk e o rock. Contan para a versión 2009, tamén incluída en “Oito Destinos”, coa colaboración de Roi. Trala descarga de adrenalina, seguen “Folklorada”, “A das Festas” (que participou no certame de Radio Galega “A polo ghit”, e para a que subiu a facerse cargo das baquetas “Puntxas”), “Lévame” (con Pablo), “A Pedida”, “No Nome de Nada”, “Boas Novas”, en definitiva, revisando temas do pasado dende a nova perspectiva do presente e coa axuda de vellos amigos… Neste punto, saltan ao futuro para vaticinar un dos vindeiros éxitos da banda, “Boas Novas”, que tocan en exclusiva no concerto aniversario. “Será unha boa nova que saia ben”, ironiza Adrián, e a verdade é que poden estar orgullosos de que soe ídem. A máquina do tempo volve decelerar e para no presente ano, no que os Guezos paren un tema, “A Esmorga”, que acaba incluíndose no libro-disco homenaxe ao 50 aniversario da publicación da novela de Blanco Amor do mesmo título, e coa que interviñeron hai só unha semana no Auditorio, dentro do festival EBA 5.0. Sen Perqutores de Allariz polo medio, pero con máis reforzos de percusión a cargo de amigos, soa un dos temas máis bailábeis do último disco. Para rematar, “Morenaca” (rancheira), “Tomo” e unha versión dunha versión, o tradicional irlandés “Whisky in the Jar” traducido a guitarras eléctricas por Thin Lizzy e, tras unha reviravolta máis, convertido ao peculiar estilo made in Guezos baixo o influxo nocturno da bebida patria de Auria, “Whisky e Licor”, un clásico xa para pechar os seus concertos. Cando cantan “E quen mo ía contar, de lado a lado vou, moi mareado estou, de whisky e licor”, chega a catarse entre o público, “todo era euforia, estabamos na gloria”. Xa conseguiran que se agochara todo o local (agás fotógrafos), que se volvese erguer ao compás do incombustíbel e sempre ledo Mortadelo, e agora non deixarían que parasen de brincar, con estoutro tema, tamén, de “Terradentro”.

Tralo segundo amago de marchar, os agradecementos finais e unha terceira intervención do speaker para sortear unha cesta entre os asistentes ao concerto, volven, nembargantes, á carga, con outro bis máis, esta vez xa para rematar por completo, con “La Ventana” (quen sabe se a fiestra diestiana do emblema do Auriense). Desta volta suben todos os músicos integrantes, tanto do presente como do pasado, e mais o mánager, Rucho, e amigos e parentes (Luz), de forma que o cativo escenario do café cultural parece non ter sido frecuentado endexamais por tanta xente xunta, e semella que vai caer dun momento a outro. É a unha da madrugada e seguen os concertos en outras partes da cidade auriense; nin máis nin menos que os míticos Mitocondrias, xunto a La Sombra e Renegados, no teatro Xesteira, pero a vea folkie de Guezos e a súa marea daquela xa nos ten absorbido por completo e non somos quen de deixar a nave, unhas copas máis, e iremos á cama ben cheos de whisky e licor.

Guezos son:

Adrián Beiroa

Xabier "Mortadelo" Domínguez:

Anxo Fernández:

Modesto Cid:

Roberto Reboiro e David Quintas:

Fran Díaz:

Adrián e Arturo:

Continuidade

Complicidade

Máis continuidade (unha auténtica banda de gaitas)

Morta tocándolle o cu a Adrián:

Máis complicidade (Puntxas e Roberto)

Cartel

Manifestación histórica

2009-11-16T11:43:43+00:00

A maior marcha polo galego da Historia

reivindica en Compostela unha maior

presenza do idioma propio na sociedade

Membros de todos os partidos agás o PP, e moitos políticos e representantes da vida social e cultural galega a título particular sumáronse á manifestación que colapsou as rúas da capital galega

Dúas veces encheuse a Quintana dos Mortos da capital de Galiza. Unha estarrecedora marea humana colapsou Santiago de Compostela o 18 de outubro pasado, máis a que ficara fóra da praza e a dos que aínda non remataran de saír da Alameda, punto de partida da manifestación convocada pola plataforma Queremos Galego, integrada por máis de 400 asociacións e 3.000 particulares para reclamar “o dereito a vivirmos en galego”. O abano de manifestantes incluía non só os sectores nacionalistas e/ou galegofalantes, senón tamén a PSdG (representado máis visiblemente por Manuel Vázquez, líder dos socialistas galegos, e Francisco Caamaño, ministro de Xustiza), sindicatos e múltiplas asociacións, mesmo ecoloxistas, amais de cidadáns bilingües ou monolingües en castelán, cuxa reivindicación común era unha maior presenza e respeto do galego desde as institucións e a protesta contra a política lingüística do presidente autonómico Núñez Feijóo. Mesmo representantes do PPdG, como Rafael Cuiña, fillo de Xosé Cuiña, sumáronse á concentración a título particular. Unha marcha histórica, tanto polo número de participantes –maior que na anterior, do 17 de maio, e que os organizadores estiman en 100.000 persoas-, como pola súa pluralidade ideolóxica, e que percorreu pacificamente as rúas da capital de Galicia, dende a Alameda ata a Quintana, pasando polo Ensanche, o casco histórico e o Vilar.

Tres son os cabalos de batalla sobre os que se dirime o “conflito lingüístico”: a retirada da proba escrita en galego para os exames á función pública; a das subvencións ás traducións ao galego; e, no plano educativo, a supresión das galescolas e o anuncio de derrogación do decreto que garante o 50% do ensino en galego. Segundo Carlos Callón, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, a maior asociación cultural galega actualmente, o único que se busca “é a aplicación dos idiomas, do Estatuto de Autonomía e dos consensos aprobados en materia lingüística polo Parlamento galego”, citando como referentes o Plan Xeral de Normalización Lingüística, aprobado en 2004 con Núñez Feijóo de vicepresidente, a Lei de Transparencia da Administración e a Carta Europea das Linguas.

A manifestación partiu pasadas as 12.15 horas desde a Alameda, e contra as 13.30, cando a cabeza chegou ó final, aínda había xente que non comezara a andar. Os berros de “Obradoiro, Obradoiro” expresaban o desexo latente de trasladar o acto final a estoutra praza, máis grande e con máis capacidade, pero “cuestións técnicas e simbólicas”, como afirmaba Fran Rei, presidente da plataforma e vicepresidente da MESA, impediron que así fose. Este abriu o turno de intervencións, que seguiu coa actriz Patricia Vázquez, o galeguista histórico e presidente da Fundación Castelao, Avelino Pousa Antelo –quen protagonizou un momento especial, lembrando o seu amigo Daniel Castelao-, e o músico e comunicador Xurxo Souto, ademais da acendida alegación do presidente da MESA e a interpretación multitudinaria do himno galego.

Este será un punto de inflexión para novas propostas lanzadas desde Queremos Galego. Unha das máis importantes é unha iniciativa lexislativa popular pola garantía dos dereitos lingüísticos, “para demostrarmos que existe unha presión social que defende unha verdadeira convivencia e liberdade idiomática”, e que recollerá firmas por toda Galiza.

_______________

“A forza do noso amor

non vai ser inútil”

Carlos Manuel Callón Torres, presidente da MESA pola Normalización Lingüística

Sereno despois do éxito da convocatoria de Queremos Galego, pero afouto ó mesmo tempo ante as reaccións do goberno da Xunta e as negociacións co secretario de política lingüística que ten desencadeado, Carlos afronta con optimismo renovado o que será o seu terceiro mandato á fronte da asociación que pretende representar e defender os intereses dos galegofalantes.

Antes de nada, cal é a súa sensación despois da manifestación deste domingo?

De esperanza e vitalidade. A lingua galega pode reverdecer a pesar dos enormes ataques que está a padecer nos últimos meses. Na nosa man, na de todas as galegas e galegos, está que sexa así. Ademais, fica demostrado que a situación da lingua galega lle importa a unha parte importante da sociedade, non só cualitativa senón tamén cuantitativamente.

Cre que se fixo manipulación informativa dela por parte da TVG?

Manipulación e silenciamento. Esta foi unha manifestación unitaria, apoiada por 500 organizacións do máis diferente tipo. Aí estivo todo o mundo excepto o PP (aínda que si algúns votantes ou militantes de base desta formación, que rexeitan a política de Núñez Feijóo). No web da TVG pódese ver que só nun día, antes da manifestación, se falou da plataforma Queremos Galego, que foi a que convocou. Antes, nada, a pesar de que esta organizou ducias de eventos en todo o país. Repárese, por exemplo, que o acto de presentación da plataforma tivo eco en case todos os medios de comunicación de ámbito galego, sendo a TVG unha das escasas excepcións.

Que é o que moveu á MESA a crear esta plataforma? Que é por o que está a loitar?

A Mesa impulsou a creación de Queremos Galego porque, perante os ataques que está a padecer a nosa lingua por parte do goberno de Núñez Feijóo, vemos necesaria a existencia dunha estrutura unitaria, tanto pola mensaxe que cómpre transmitir como porque o traballo coordinado pode axudar a superar algunhas das feblezas do movemento asociativo galego. Os resultados desta proposta da Mesa están á vista: o 18 de outubro foi unha das tres principais manifestacións da historia de Galiza.

Cre realmente que o galego está en perigo nesta lexislatura?

Coñecémolos polos seus feitos, non pola súa propaganda. Algunhas das primeiras medidas do goberno de Núñez Feijóo foron ataques inxustísimos contra o galego: que o noso idioma careza de axudas para a tradución de libros (é o único de todo o Estado nesta situación, por unha decisión da nova Xunta); o galego deixa de ser un requisito para o acceso a un posto de traballo público (a través dun trámite de urxencia vergoñento que cualificou o noso idioma como barreira); e hai altos cargos autonómicos que presumen de non quereren aprender o galego e se negan a responder neste idioma na TVG; etc., etc., etc. Hai un proceso de desmantelamento da oficialidade do idioma. Mais, por fortuna, a sociedade está a reaccionar.

Por que cre que hai tantos medos nun sector da sociedade galega ó que vostedes demandan como reivindicacións xustas?

Hai moita intoxicación por parte de grupos con moito poder económico, político e mediático, aos cales non lles interesa que Galiza exista como pobo e que senten un profundo desprezo pola diversidade existente no Estado español. Mais estes sectores ven que destruír a lingua galega e o pobo galego non lles é tan fácil como pensaban.

Está a favor da discriminación positiva do galego?

Se non se axuda o debilitado, non se poderá conseguir a igualdade.

Que motivos o levaron a aceptar o cargo de presidente desta institución?

Cando na adolescencia comecei a ler o Sempre en Galiza decateime da importancia de actuar no día a día, de fuxir do testemuñalismo. Que non abondaba con ter unha boa formación intelectual (eu era unha pequena rata de biblioteca) e decatarse dos problemas, senón que o central era trasladar iso á sociedade e actuar nela. Con erros e contradicións, mais actuando. Por iso asumín e asumo diferentes responsabilidades na Mesa pola Normalización Lingüística.

Mais que eu sexa a cabeza visíbel non debe levar a engano. Este é un proxecto colectivo, con 3.500 persoas detrás e eu só formo parte dun equipo directivo, no cal me sinto moi cómodo pola súa dedicación, intelixencia e sensibilidade.

Vostede rematou un apaixonado discurso na Quintana cun precioso verso. Pode repetírnolo?

É de Uxío Novoneyra, poeta a quen se lle dedica o próximo Día das Letras, quen sempre que houbo unha causa xusta para defender, sempre que houbo unha manifestación polo noso idioma, sempre estivo aí. “A forza do noso amor non pode ser inútil!”. A pesar da arrogancia, a pesar da prepotencia, a pesar da chulería, a forza do noso amor non vai ser inútil.

PEQUENA BIOGRAFÍA: UNHA VIDA ADICADA Á DEFENSA DA LINGUA

Malia a súa xuventude, Carlos Callón xa conta cun amplo currículo ás súas costas, case sempre en relación coa defensa da lingua e a cultura galegas. Carlos Manuel Callón Torres (así é o nome completo), nado en Santa Uxía de Ribeira en 1978, é licenciado en Filoloxía Galego-portuguesa, e exerce como profesor de lingua e literatura galega no ensino secundario.

Foi concelleiro por parte do BNG na súa vila natal e membro do Consello Asesor de RTVE en Galicia (1997-2002). Pertence á Mesa pola Normalización dende que contaba con 16 anos e, en principio, foi o responsable das zonas de Barbanza e de Muros-Noia e un dos promotores da creación da sección xuvenil da organización. Dende 1995 forma parte da directiva e dende 2002 é o máximo responsable da que presume de ser “a maior asociación cultural de Galicia”, con 3.500 afiliados. É presidente tamén do padroado da Fundación Vía Galego, desde a súa constitución en 2006. Así mesmo, en 2008 foi designado presidente do Comité de Estado da Axencia Europea das Linguas Minorizadas, cun mandato que finaliza en 2011. Neste ano que contemplou o cambio de goberno na Xunta, el mesmo renovou a presidencia da asociación que dirixe.

No académico, é autor de diversos traballos centrados na sociolingüística e mais nos estudos literarios, dados a coñecer en diferentes congresos e revistas especializadas. As súas investigación abranguen autores tan diversos como Rosalía de Castro, Fermín Bouza Brey, Eduardo Blanco Amor, Manuel Curros Enríquez, Xesús Pisón, António Botto, Antón Fortes Torres e Xosé María Álvarez Blázquez, e períodos como a poesía galega medieval. Así mesmo, é autor do libro Unha historia que nos pertence (A obra poética en galego de Lorenzo Varela).

Xosé Lois González "o Carrabouxo":

"Estou a defender o meu idioma, eu son galego nacente, galego nacido, galego mamante, galego falante de toda a vida e non estou disposto a que recorten os nosos dereitos, a que me corten a lingua; o ambiente é fastuoso, a xente moi feliz, moi animosa, moi reivindicativa, dá gusto..." (Xosé Lois González O Carrabouxo, debuxante e humorista gráfico)

Carlos Blanco:

"Eu creo que esta é a manifestación pro-aborto do castellano
en Galicia, xa está ben que queiran matar o castellano, no puede ser, hay niños que de aquí a nada no van saber hablar castellano (sic), por eso estamos hoxe eiquí seis millones de personas decentes." (sempre irónico, sempre brillante, Carlos Blanco, actor e monologuista)

Patricia Vázquez, actriz:
"Por primeira vez en toda a historia da autonomía, o Goberno galego non só non está a defender o noso idioma, senón que encabeza o ataque contra o seu uso nos diferentes hábitos, é o primeiro en trinta anos de democracia que non respecta a obriga estatutaria de promover e potenciar o uso da lingua propia do país e garantir os seus usos oficiais..."

Xurxo Souto, músico e comunicador:
"Diríxome moi especialmente á xente nova das cidades, dos barrios de Coruña e Vigo, que ten que soportar tópicos interesados e apriorismos en torno á lingua; Coruña é a cidade onde máis falantes de galego, e tanto en Coruña como Vigo está xurdindo un novo movemento musical en torno ó idioma: como dixo A Matraca Perversa, a nosa historia facémola nós, aínda que a escriban outros, facémola nós!!!"

Avelino Pousa Antelo, galeguista histórico:
"Como dixo Suárez Picallo, se o viva España é pola España que queremos, da democracia, da xustiza, da recuperación e o entendemento, son o primeiro en dicilo, pero se é a España da triste Historia, da lenda negra, da Inquisición e da Inquisición, eu son o primeiro en decir Morra España!; como dixo Castelao, somos galegos por obra e graza do noso idioma!!!"

Fran Rei, vicepresidente da MESA e coordinador de Queremos Galego

"Unha vez máis os galegos e as galegas demostran que cando nos tocan algo tan básico como a lingua, a nosa esencia, respondemos: mentres esteamos aquí dando esta lección de civismo non haberá ningún goberno, veña quen veña, que sexa quen de nos dobregar".

"Esta é a verdadeira manifestación provida! A forza do

noso amor non pode ser inútil. Viva Galiza e viva a lingua galega!". (Carlos Callón, mestre, escritor e presidente da MESA)

50.000 persoas, segundo a Policía, e 100.000 segundo a organización colapsaron Santiago da Compostela na maior marcha a prol do galego da Historia:

E máis de 500 fotos como sempre, de TODOS os aspectos e ángulos, nos seguintes enlaces:

http://picasaweb.google.es/principedelamelancolia1/QueremosGalego#
http://picasaweb.google.es/principedelamelancolia1/QueremosGalegoII#
E unha pequenísima SELECCIÓN aquí:
http://picasaweb.google.es/principedelamelancolia1/QueremosGalegoSeleccion#

Parabéns, Carlinhos!!!!!!!

2009-11-04T10:10:39+00:00

(texto aparecido por primeira vez no meu fotolog, http://www.fotolog.com/mr_m0z/85615217, como homenaxe a Carlos Manuel Callón Torres, amigo e presidente da MESA pola Normalización Lingüística)

No principio de TODO estaba Carlos… Despois foron os planetas, as estrelas e o po interestelar…

( Non, agora en serio. xD)

Digo que ó principio de todo estaba el, ó principio da miña existencia “consciente”, da miña existencia de home “adulto” e responsábel, que cecais non é tan adulto nin tan responsábel, pero comezou neses anos a ter os primeiros dilemas como tal, os anos universitarios, o primeiro amor non correspondido e os primeiros complacidos, as primeiras fortes amizades, o primeiro compromiso intelectual e político… Daquela comezaba eu a miña etapa universitaria en Compostela, e o primeiro día, o día que empezou todo, dese primeiro ano da nova era, 2000, el estaba alí, e foi o primeiro… a primeira persoa que vin nada máis chegar á miña residencia, aquel Burgo das Nacións das miñas entrañas… E podo dicir, sen temor a equivocarme, que “estiven no cuarto de Carlos Callón”. A min non me satisfacía o meu (xa entón comezaba a miña eterna insatisfacción), e un rapaz ofrecía un cambio, polo que, ese mesmo día primeiro, petei na súa porta e tras dela apareceu el, todo sorrinte, esa boca branquísima e esa mirada resplandecente, chea de luz… Regalando a súa amabilidade, como sempre que o vin, a completos descoñecidos… Ensinoume pacientemente o cuarto, díxome que mo pensara, e ese foi o meu primeiro contacto con el, alguén do que descoñecía a súa enorme responsabilidade, a pesar dos seus escasos anos, como membro da MESA (da Normalización Lingüística), como presidente dous anos despois. Pero o meu contacto non rematou alí, senón que Carlinhos pasou a formar parte da paisaxe física e sentimental da vella e bela Campus Stellae… eu non volvín ó seu cuarto, porque conformeime co meu (que logo sabería que era un MOI BO cuarto), pero non tardei en velo, tres días despois, da man do seu mozo, no comedor da miña residencia… E saudoume, espetándome un “Ola que tal” tan descarado, tan espontáneo e tan “normal”, coa súa dentadura tan branca, coa súa mirada tan clara e o seu sorriso aceso e tan resplandecente, tan cheo de enerxía, que parecía que che ía estourar nos ollos de tanta luz… Eu nunca vira dous homes agarrados da man… Nunca o vira, e foi coma un shock para min…Dende entón Carlos é como un referente no meu horizonte biográfico-político-sentimental… Un referente de “normalidade”, esa normalidade “fresca”, descarada, desafiante á vez que pacífica, depende da mirada de quen a estea espreitando… Un referente de “normalización” non só no terreo da nosa minorizada lingua, senón das identidades sexuais tamén minorizadas… Aínda me lembro daquel episodio desafortunado no que Carlos acabou detido e levado a comisaría por mor de dous policías homófobos… Non calou, e a súa denuncia saíu nos xornais… Prendérono unhas horas tan só por ir da man do seu mozo… Por ir da man do seu mozo pola rúa libre e felizmente, como tantas outras veces o vira, por desafiar o mundo coa súa “normalidade”, a de todos, por reivindicala e facer uso libre e pleno dela, sen medos, sen vergoñas, claro e resplandecente como sempre foi…
Dende aqueles primeiros días no Burgo vino moitas outras veces polas rúas compostelanas, sempre a formar parte da miña paisaxe sentimental daqueles anos, a imaxe dun Carlos da man daquel outro homiño e que sempre, sempre, me saudaba, claro, resplandecente, cheo de luz… a pesar de que apenas nos coñecíamos, e de que nin tan sequera sabía o moito que significaba o seu exemplo e a súa estampa de liberdade para min…
Logo cos anos, abandonei a miña estadía compostelana, pero eses días e esas imaxes seguirían para sempre gravadas eternamente no corazón e na memoria… E un bo día, curiosidades do ciberespazo, descubrín o seu fotolog/tuenti/facebook, e pouco máis tarde, conseguín o seu msn (non me preguntedes como, porque tampouco me acordo xD), e pouco máis adiante, comezamos a falar máis en profundidade… O suficiente para saber que é unha gran persoa, e que sigue regalando a súa amabilidade, normalidade e luz a mans cheas… para sempre ficará na miña memoria, esa imaxe del, da man de P., un ano en Bonaval, en festas do barrio de San Pedro de Compos, eu vindo dende a Gentalha, eles na dirección contraria, vindo do barrio, e cruzándonos nun microsegundo… Nese momento, alleo á conversa coa miña amiga, só podía fixarme nesa imaxe del da man do seu mozo, doutro home, oír a súa voz, clara, valiente, resplandecente, dicindo, case cantando, o seu “Ola que tal”, amable, honesto, xeneroso coma el, e adicándome un amplo, branco, resplandecente, case cegador… sorriso.Hoxe que cumpre 31 aniños, adícolle eu un pequeno oco do meu escaso tempo para escribirlle isto, en primeiro lugar fágoo por min mesmo, pola miña memoria e biografía sentimental, e espero que non te moleste a pesar do pouco que nos coñecemos, pero, se se adican webs enteiras a modeliños e “cantamañás” que nunca coñeceremos nin moito menos nos coñecerán, e que non supoñen ningún exemplo para nós, por que non poderei facer o propio con Carlos???

Adícoche esta entrada, esta foto (robada do teu “feisbu” e tomada por outro xornalista), e estas dúas cancións:

Dun amigo de Auria, Dani Alonso, que fai unha versión dun clásico entre os clásicos, Dobarro:
http://www.youtube.com/watch?v=Y-Dzs7ImjUQ

De Joao Afonso, ó que estiven onte mesmo vendo en directo na Praza Maior da nosa pequena gran cidade, dende un sitio de excepción, todo un luxo:
http://www.youtube.com/watch?v=atUTahwSMUc

E xa que falamos de pobos, de normalización e de patrimonio cultural de estes, cómpre escoitar a unha das artistas máis grandes de tódolos tempos en canto a folk se refire, Mercedes Sosa, na compaña doutra grande, neste caso do folk norteamericano, Joan Baez:

http://www.youtube.com/watch?v=cTZSmuiIHPs

Nesta foto ademais parécecheste moito a min xD:
http://lh3.ggpht.com/_pEgMZVu267E/Spk4hfMQwhI/AAAAAAAABls/U69O8hmCEqM/carlos_as_me.jpg

Sinto se non me expresei con claridade, fodéuseme o ordenador e tiven que empezar outra vez de novo o texto... Abofé que son lento escribindo… E xa se sabe, segundas partes nunca foron boas… Desculpa as faltas de ortografía/gramaticais se as houbese… ?
Algún día espero sacarche a foto eu… sacar esa mirada e sorriso claros, resplandecentes, estourantes de luz… ;)

(traducción al castellano, para los no-galego-falantes:

"Exactamente un mes después, cumple años otra gran persona.

En el principio de TODO estaba Carlos... Después fueron los planetas, las estrellas y el polvo interestelar... No(xD).

Digo que al principio de todo estaba él, al principio de mi existencia "consciente", de mi existencia de hombre "adulto" y responsable, que quizás no es tan adulto ni tan responsable, pero que comezó en esos años a tener los primeros dilemas como tal, los años universitarios, el primer amor no correspondido y los primeros complacidos, las primeras fuertes amistades, el primer compromiso intelectual y político... Entonces comenzaba yo mi etapa universitaria en Compostela, y el primer día, el día que empezó todo, de ese primer año de la nueva era, 2000, él estaba allí, y fue el primero... la primera persona que vi nada más llegar a mi residencia, aquel Burgo das Nacións de mis entretelas... Y puedo decir, sin temor a equivocarme, que "estuve en el cuarto de Carlos Callón". A mí no me satisfacía lo mío (ya entonces comenzaba mi eterna insatisfacción), y un chico ofrecía un cambio, por lo que, ese mismo día primero, toqué a su puerta y tras ella apareció él, todo sonriente, esa boca blanquísima y esa mirada resplandeciente, llena de luz... Regalando su amabilidad, como siempre que lo vi, a completos desconocidos... Me enseñó pacientemente el cuarto, me dijo que me lo pensara, y ése fue mi primer contacto con él, alguien del que desconocía su enorme responsabilidad, a pesar de sus escasos años, como miembro de la MESA (de la Normalización Lingüística), como presidente dos años después. Pero mi contacto no acabó allí, sino que Carlos pasó a formar parte del paisaje físico y sentimental de la vieja y bella Campus Stellae... yo no volví a su cuarto, porque me conformé con el mío (que luego sabría era un MUY BUEN cuarto), pero no tardé en verlo, tres días después, de la mano de su novio, en el comedor de mi residencia... Y me saludó, espetándome un "Hola qué tal" tan descarado, tan espontáneo y tan "normal", con su dentadura tan blanca, con su mirada tan clara y su sonrisa encendida y tan resplandeciente, tan lleno de energía, que parece que te va a explotar en los ojos de tanta luz... Yo nunca había visto a dos hombres agarrados de la mano... Nunca lo había visto, y fue como un "shock" para mí... Desde entonces Carlos es como un referente en mi horizonte biográfico-político-sentimental... Un referente de "normalidad", esa normalidad "fresca", descarada, desafiante a la vez que pacífica, depende de la mirada de quien la esté escrutando... Un referente de "normalización" no sólo en el terreno de nuestra minorizada lengua, sino de las identidades sexuales también minorizadas... Aún me acuerdo de aquel episodio desafortunado en el que Carlos acabó detenido y llevado a comisaría por culpa de dos policías homófobos... No calló, y su denuncia salió en los periódicos... Lo apresaron unas horas tan sólo por ir de la mano de su novio... Por ir de la mano de su novio libre y felizmente, como tantas otras veces lo había visto, por desafiar al mundo con su "normalidade", la de todos, por reivindicarla y hacer uso libre y pleno de ella, sin miedos, sin vergüenzas, claro y resplandeciente como siempre fue... Desde aquellos primeros días en el Burgo lo vi muchas otras veces por las calles compostelanas, siempre formando parte de mi paisaje sentimental de aquellos años, la imagen de un Carlos de la mano de aquel otro hombrecito y que siempre, siempre, me saludaba, claro, resplandeciente, lleno de luz... a pesar de que apenas nos conocíamos, y de que ni tan siquiera sabía lo mucho que significaba su ejemplo y su estampa de libertad para mí...

Luego con los años, abandoné mi estancia compostelana, pero estos días y estas imágenes seguirían para siempre grabados eternamente en el corazón y en la memoria... Y un buen día, curiosidades del ciberespacio, descubrí su fotolog/tuenti/facebook, y poco más tarde, comenzamos a hablar más en profundidad... Lo suficiente para darme cuenta de que es una gran persona, y que sigue regalando su amabilidad, normalidad y luz a manos llenas... para siempre quedará fijada en mi memoria, esa imagen de él, de la mano de P., un año en Bonaval... en las fiestas del barrio de San Pedro de Compos, yo viniendo desde la Gentalha, ellos en dirección contraria, viniendo del barrio, y cruzándonos al fin en un microsegundo... En ese momento, ajeno a la conversación con mi amiga, sólo podía fijarme en esa imagen de él agarrado a su novio, a otro hombre, oír su voz, clara, valiente, resplandeciente, diciendo, casi cantando, su "Hola qué tal", amable, honesto, generoso como él, y dedicándome una amplia, blanca, resplandeciente, casi cegadora... sonrisa.

Hoy que cumple 31 añitos, le dedico yo un pequeño hueco de mi escaso tiempo para escribirle esto, en primer lugar lo hago por mí mismo, por mi memoria y biografía sentimental, y espero que no te moleste a pesar de lo poco que nos conocemos, pero, si se dedican webs enteras a modelillos y "cantamañanas", que nunca conoceremos que nunca conoceremos ni mucho menos nos conocerán, y que no suponen ningún ejemplo para nosotros, por qué no podré hacer lo propio con Carlos???

Siento si no me expresé con claridad, se me jodió el ordenador y tuve que empezar outra vez de nuevo el texto... Te aseguro que soy lento escribiendo... Y ya se sabe, segundas partes nunca fueron buenas... Disculpa las faltas de ortografía/gramaticales si las hubiese... ?
Algún día espero sacarte la foto yo... sacar esa mirada y sonrisa claras, resplandecientes, estallantes de luz... ;)
...")

Desiderata

2009-10-14T04:09:58+00:00

(escrito el día de mi santo, 23 de abril, en otro blog...)

En estos días difíciles en los que vivir es un arte... Es el título de un disco de Celtas Cortos pero también un diagnóstico de esta sociedad... Como decían también Golpes Bajos, “malos tiempos para la lírica”. Y es que me está costando abrirme camino, pero poco a poco... “La música no me cansa, pero me encuentro vacío”, se me vienen a la cabeza miles de frases de canciones pero uno no sabe cómo ensartarlas, igual de caótica es la vida y cuesta darle sentido. Igual es que he llegado a un punto en que valoro más lo que tengo, por poco que sea, que lo que no tengo, así que puedo llegar a ser feliz con poco. Sé que los comienzos son duros, aunque están siendo más largos de lo que deseaba, y el futuro es incierto, cada día me muevo en la más absoluta de las incertidumbres, resbaladizo terreno porque ni quien me tendría que proteger es capaz de hacerlo ya. Sé que siempre quedarán amigos a los que acudir, aunque nadie es la panacea, todos estamos solos en última instancia y moriremos solos, así que debemos confiar y amarnos a nosotros mismos, porque si no quién lo va a hacer. Mientras en este planeta quede un alma cuerda por sensata o loca por valiente, habrá por lo que luchar, aunque a veces los puñales y las decepciones minan el corazón. Sálveme usted de estos tiempos, apiádese y vea lo bueno en mí. Trataré de no equivocarme demasiado... Yo corresponderé de igual forma... Amo a los hombres nobles y humildes, detesto el cinismo y la prepotencia, la originalidad no se busca por encima de todas las cosas, se encuentra, y genialidad no está en pugna con bondad. Amén.

Ahora sí, después del ladrillo de turno, hablo ya más normal, para regocijo de todos quienes pululan por esta mi página... :) Me siento vivo, a pesar de todos los pesares, de las caídas y de las carencias... No paro de trabajar, exprimo cada segundo, no paro de aquí para allá, metiéndome en cosas nuevas, conociendo a gente nueva, y aprovechando cada oportunidad que me da la vida... Lo de fotografiar está bien, desinteresadamente porque de otra forma no me comería una rosca, pero sobre todo porque es la mejor manera de conocer gente y darte a conocer a la gente, y conocer a buena gente, aprendo cada vez más, con ellos y de ellos, y aprendemos juntos... No paro, de un lado para otro, si no es un concierto una conferencia, si no una obra otro concierto... y eso (y no lo que no tengo) me hace sentir vivo. Siempre habrá gente buena a la que arrimarse, siempre palabras bellas e interesantes, siempre nuevas canciones, y nuevos descubrimientos.
En este último mes en el que no paré, sobre todo por las noches, he conocido más gente que probablemente todo el año pasado... aunque superficialmente de momento, y hasta me han atropellado... :D Por ir demasiado deprisa... xD Creo que fue la señal de que tenia que bajar el ritmo... Vivo para contarlo, así que no me quejaré... xDD
Ahora para Ad-Hoc.com, espero que por mucho tiempo (ojalá, cada vez que me sonríe la suerte y yo le devuelvo el gesto y me confío, aquella se tuerce, negra sombra que me asombra), con colaboraciones más culturales, y mientras, siguiendo con colaboraciones en la revista ECO, más de política, economía y sociedad, la foto fija del corto de Pachi Baranda y los chicos de Audiovisuales de A Farixa... Y entretanto, películas, conciertos, aquello que me puedo permitir que es mucho si se sabe buscar bien... Y escribiendo, fotografiando, explorando el mundo de esta profesión que AMO y que es EL PERIODISMO.
Entretanto, y hasta que encuentre lo que espero y no encuentro, no me aburro.
Es imposible aburrirse si se vive con pasión la única vida que tenemos

Feliz día del Libro ;)
Un abrazo a las cinco de la mañana
P.D.: Subo una caricatura que me hizo la pintora Mayte Neira, hace ya algún tiempo, en la que salgo francamente favorecido xDD. Tengo que decir que no tengo perro (xD), y que si llevo micrófono y grabadora en vez de cámara fotográfica es porque el “retrato” me lo hicieron cuando trabajaba para la Cadena Ser (una semana exactamente, lástima que fuera una sustitución, aquello sí era vida xD), e iba con ese equipo a todas partes... xD)

Las dos caras opuestas del "Progreso" y la Economía en la actualidad (II): Economía socialista: "Ourense recibe a Cuba"

2009-10-02T22:49:44+00:00

Cúmprense 50 anos da Revolución que derrocou a Batista e instaurou o socialismo en Cuba. Tres anos despois da última aparición pública de Fidel Castro na escena política do país, e cun VI Congreso do Partido Comunista prorrogado indefinidamente polo seu irmán Raúl, cérnense sobre a illa tropical un cúmulo de interrogantes cara ao futuro: negros neboeiros, como a crise económica internacional, agravada polo sempiterno bloqueo estadounidense, e a incerteza do relevo político, ante a desaparición progresiva da xeración que liderou a revolución; ó mesmo tempo que se albiscan claros de esperanza, entre eles a tímida apertura do Executivo de Obama, ou as alianzas con outros países da esfera socialista. Sendo verdade que se atopa nun intre difícil da súa historia, tamén é certo que das poucas democracias socialistas no mundo, Cuba segue sendo, tras medio século, “libre” e “revolucionaria”. As mocidades afíns á ideoloxía comunista espalladas por todo o mundo seguen téndoa como referente.

CUBA, NA ENCRUCILLADA, 50 ANOS DESPOIS

Por que Cuba segue fascinando ás novas xeracións, tras medio século de revolución socialista? Tamén nas sociedades occidentais, con produccións culturais relativas á historia pasada e presente da illa: este ano, sin ir máis lonxe, o premio a Benicio del Toro pola súa interpretación do guerrilleiro arxentinocubano no filme “Che”, de Steven Soderbergh, que aborda a recreación do proceso revolucionario cubano, documentais como “Fidelity”, ou longametraxes como “Miel para Oshun”, sen contar as múltiples exposicións fotográficas e pictóricas en torno a Ernesto Che Guevara, Fidel Castro e demais heroes da revolución. En enero abriuse un novo capítulo, o 50ª aniversario da entrada en La Habana, e a instauración do novo réxime de cariz popular, que inaugurou toda unha serie de actos conmemorativos por parte do goberno cubano e o Partido Comunista neste ano, e que tivo os seus froitos tamén en Galicia. Por exemplo, a participación de Alejandro Fuentes, cónsul de Cuba no país, en diversos relatorios, entre eles o que tivo lugar en Ourense o pasado 28 de xullo, organizado por Xuventudes Comunistas Galegas, 56 anos despois do histórico asalto ó cuartel da Moncada, prólogo da Revolución, un 26 de xullo de 1959.

O café Grándola, ubicado na emblemática “Rúa da Liberdade” do casco vello da cidade auriense, acolleu un acto conmemorativo dos cincuenta anos da Revolución, baixo o lema de “¡Aquí no se rinde nadie, carajo!”. Esta celebración non foi un acto illado, pois tivo o seu equivalente en Santiago de Compostela. Coa intervención do cónsul xeral, representantes das xuventudes comunistas e “heroes” galegos octoxenarios, así como coa interacción constante do público, buscábase facer unha radiografía das cinco décadas de revolución lembrando algúns dos momentos más significativos e analizando a situación presente e futura da illa. Para lograr este obxectivo, realizáronse varias proxeccións de diferentes arquivos audiovisuais cos que ilustrar toda a traxectoria da Revolución Socialista. Despois das proxeccións, veu a charla coloquio, a cargo de Alejandro Fuentes, cónsul general de la República de Cuba; Jon Sáez e Iria Piñeiro, membros da Brigada de Solidariedade Internacionalista con Cuba da Unión de Juventudes Comunistas de España (UJCE).

Alejandro Fuentes, cónsul general de la República de Cuba; acompañado, a esquerda e dereita, por Jon Sáez e Iria Piñeiro, membros da Brigada de Solidariedade Internacionalista con Cuba da Unión de Juventudes Comunistas de España (UJCE).

A iniciativa xurdiu desde “a ambición de fomentar o diálogo e satisfacer as curiosidades dos asistentes, aproveitando a comparecencia de Alejandro Fuentes”, ó que, desde Xuventudes, definen como "un dos maiores coñecedores da materia, cunha grande capacidade expresiva, capaz de recrear perfectamente o significado da Revolución de Cuba". O repaso da historia cubana serviu tamén para homenaxear a figura de destacados militantes comunistas galegos, que viviron de primeira man o momento histórico, e tampouco quixeron deixar pasa-la ocasión para tratar "as grandes mentiras que se din sobre Cuba". Daniel Calles, membro do Partido, apunta como algunhas destas supostas manipulacións "que se diga que non hai eleccións libres e democráticas, ou o tratamento aos emigrantes cubanos, dos que sempre se di que veñen fuxindo do réximen castrista". Na rolda de preguntas, con forte presencia xuvenil, vivíronse encendidos alegacións do réxime cubano, ó tempo que cuestionamentos das contradicións existentes, que veñen a ilustrar a diverxencia de sensibilidades e opinións sobor do rumbo futuro da política cubana, convivintes en harmónica dialéctica.

Moitos pregúntanse pola continuidade da revolución nun momento en que Fidel está retirado da vida pública por enfermidade, e falta un liderado forte fóra dos líderes lonxevos ou “baróns” do partido: “Quen di que a revolución está acabada, equivócase”, afirma con rotundidade Jon Sáez, responsable de estudantes de Xuventudes Comunistas Galegas (XCG). “Evidentemente non coñecemos o futuro, pero a fase actual da revolución é claramente expansiva. O modelo socialista está a calar en moitos dos novos gobernos esquerdistas de América Latina, e Cuba superou moi exitosamente a etapa de máis de 10 anos de completo illamento internacional. O relevo de persoeiros visibles non opinamos que sexa tan importante, o socialismo non precisa de ídolos nin caudillos. A elaboración socialista depende de milleiros de persoas que traballan polo desenvolvemento do país nunha lóxica revolucionaria; aínda que certos persoeiros poden ser referentes importantes, non son indispensables para a supervivencia do réxime. O esencial aos nosos ollos é que as ideas revolucionarias están de plena actualidade”. A este rexurdir das ideas socialistas e utópicas débese en gran parte, aseguran dende Xuventudes Comunistas, a actual crise do modelo liberalista económico, que tan desastrosos efectos está tendo para toda unha xeración de mozos. “Hoxe en día, existe un gran cuestionamento do capitalismo mesiánico que imperou nos últimos 18 anos. As respostas a estes problemas atópanse na racionalización dos recursos e na universalización da riqueza existente, principios esenciais que definen ao socialismo”, sigue Sergio Couto, secretario político de XCG. Ademais as alianzas cos demais estados da esfera socialista e non socialista, amén da tímida reapertura das relacións diplomáticas con Estados Unidos, con xestos como o peche de Guantánamo, os novos visados concedidos, ou a retirada de certas restricións do bloqueo, permitirían vaticinar un espazo político moito máis favorable, de non existir unha terrible crise económica, unha crise que está a afectar a Cuba de forma bastante distinta que ao noso país. A Cuba o que máis lle afecta é a posible merma nas inversións dos seus países aliados por mor da caída no prezo do barril de petróleo e o descenso nas remesas dos emigrantes debido á crise nos países nos que están afincados”, afirman en XCG. O certo é que haberá que esperar quizais á celebración dun novo congreso e ó desenvolvemento da crise para ver como evoluciona o rumbo dunha nación que ocupa o posto número 51 no índice de desenvolvemento humano, cun sistema educativo e sanitario envexables. Sen dúbida sensibilidades e formulacións diferentes de democracia que cabe ter en conta, coas súas distancias, neste contexto de crise histórica do modelo capitalista.

Os heroes galegos da Revolución, en pé tralo acto: tres expresións moi distintas, de dereita a esquerda: a seriedade e gravidade, o riso e a euforia, e o sorriso contido de sabedoría e satisfacción.

Las dos caras opuestas del "Progreso" y la Economía en la actualidad (I): Economía de mercado: "IBM llega a Ourense"

2009-10-02T20:25:42+00:00

Ourense, Capital galega do I+D?

Dende sempre, Ourense estivo sumido nun retraso industrial ancestral. Só o téxtil e a construción poñen a andar o sector primario dunha provincia cuxo subdesenvolvemento económico endémico semella abocala á emigración e a hipertrofia dos servizos. Agora, IBM e Caixanova acaban de botar o envite da investigación. O xigante tecnolóxico asinou un acordo coa entidade bancaria galega para instalar un dos seus centros de innovación nunha das cidades máis esquecidas de Galicia, pero tamén das máis formadas e con maior capital humano. A grande canteira da Escola Superior de Informática e da Formación Profesional fornecerá o equipo dun CENIT (Centro de Innovación Tecnolóxica) que tamén opera noutras zonas pouco industriais, como Cáceres e Salamanca. De momento, o obxectivo é ambicioso: cincuenta empregos antes de finalizar o ano e 400 nos vindeiros, no que os seus responsables cualifican como un “investimento histórico para Galicia e Ourense”.

O anuncio veu por sorpresa (a xestación do centro estivo envolta nun escrupuloso silencio) pero acompañado dun forte estrondo. O presidente de Caixanova, Julio Fernández Gayoso, e o de IBM España (NYSE:IBM), Juan Antonio Zufiria, anunciaron nun acto presidido por Alberto Núñez Feijóo o importante acordo acadado polas dúas entidades. No que Julio Fernández Gayoso cualificou como “un día histórico para Ourense”, o proxecto de I+D+i foi presentado á sociedade e ós medios de comunicación no Centro de Desenvolvemento Caixanova en Ourense, coa asistencia de persoeiros nomeados da economía ourensá. Un proxecto que, a pesar da súa posíble significación a longo prazo para a economía galega e local, se mantivera ata hoxe nun “silencio sepulcral, na liña do estilo de traballo tanto de Caixanova como de IBM, que só anuncian as cousas cando están claramente perfiladas e asinadas”, aseverou.

O resultado deste acordo é a creación dun Centro de Innovación Tecnolóxica (CENIT) en Ourense, a través da filial en España, INSA, que iniciará a súa actividade antes de que finalice 2009 e espera chegar entón á meta de 50 empregos, e ós 400 postos de traballo nos próximos anos. O primeiro paso e principal pulo do proxecto é un contrato de desenvolvemento e xestión das aplicacións da propia Caixanova. Coa posta en funcionamento de CENIT en Ourense, Caixanova e IBM expresan o seu desexo de “contribuír a reter o talento tecnolóxico formado nesta comunidade autónoma”. Por iso, a maioría do seu cadro de persoal serán “licenciados e técnicos relacionados co mundo da informática e as novas tecnoloxías da información e a comunicación”. Ademais, marcarase como obxectivos atraer novo talento tanto do ámbito nacional como internacional, e “ser un referente a nivel nacional no campo da xestión aplicada ó sector bancario”, formula a nota de prensa que acompañou a presentación en Ourense e que supón a única información polo de agora sobre o ambicioso proxecto.

Esta iniciativa é importante en tres ordes: para Galicia, para Ourense, e polo actual contexto de crise en que nos atopamos. Para Galicia, porque vai permitir desenvolver aplicacións informáticas de baixo coste e maior eficiencia para as empresas, “tanto a un nivel rexional como mundial”, “solucións competitivas rápidas” da man dunha empresa líder como IBM, entidade de referencia internacional con máis de 300.000 traballadores”, louvou Gayoso, quen afirmou “que non podía ser mellor socio tecnolóxico para un acordo que ten que ser a longo prazo para ser viable”, posto que o que pretende é “estabilidade”.

Nunha segunda perspectiva, se CENIT consegue cumprir a desiderata coa que se presenta, xerará un importante foco de riqueza e de creación de emprego para Ourense, localidade con 9.300 desocupados e un índice de paro do 6,62%, segundo a última Enquisa de Poboación Activa do INE (Instituto Nacional de Estatística). Este xerarase en primeiro lugar a través da Universidade de Vigo e o Campus de Ourense, sementeiro de profesionais que esperan reter para evitar a fuga de cerebros. Neste sentido, Gayoso afirmou que “o futuro ten que pasar a través do Campus Universitario de Ourense”. A Escola Superior de Enxeñería Informática de Ourense, dirixida por Eduardo Barreiro, vén de implantar o grao de Enxeñería Informática, adaptando ó sistema laboral español e europeo unha das titulacións máis atractivas e con maior proxección de Galicia, e daquela, da cidade auriense. Tamén Caixanova sumará esforzos, a través do Centro de Formación Profesional -onde xa se imparten estudos de informática- e das Bolsas de Primeiro Emprego.

En terceiro e último lugar, a oportunidade vén nun momento de crise no que fai falla máis que nunca incentivos tanto económicos como morais para unha poboación castigada e necesitada de estímulos. Segundo IBM, este centro contribuirá a reforzar o sector das tecnoloxías da información e a comunicación (TICs) en Galicia, convertirá Ourense nun “potente foco de I+D+i”, e “dará pulo a iniciativas sectoriais e acordos de colaboración que permitan aproveitar ó máximo as sinerxías entre diferentes axentes, como a Universidade de Vigo e as asociacións empresariais e sectoriais, así como coa propia Caixanova”. Ademais, grazas ó acordo acadado entre as entidades implicadas, poranse en marcha unha serie de obradoiros, cuxo obxectivo será divulgar aspectos relacionados coa innovación bancaria, así como aspectos tecnolóxicos de interese global.

Pola súa banda, Juan Antonio Zufiria, responsable de IBM España, considerou un “honor” levantar este centro CENIT en Ourense, “ó servizo tanto dos retos tecnolóxicos de Caixanova como da economía galega”. Definiu o proxecto como “un xermolo de futuro que se fai apoiar sobre o pilar do talento e do coñecemento”, e incidiu na idea de que esta é a mellor época para impulsar este tipo de iniciativas. “Non podemos pensar que esta crise sexa estéril”, reiterou Zufiria, “podemos utilizar esta recesión para facer algo, para construír un mundo máis intelixente”.

Os centros CENIT están altamente cualificados para a produción de software e produtos e servizos informáticos, e ofrecen vantaxes competitivas en entornos de alta produtividade e calidade, apoiándose en acordos a longo prazo con institucións e empresas, neste caso Caixanova. O seu obxectivo é propor solucións de negocio que permitan ás empresas ser máis eficientes, flexibles e adaptables ós cambios do mercado, así como ofertar servizos de xestión e mantemento das súas aplicacións. Actualmente, existen outros dous centros como este en España: os que INSA ten en Aldeatejada (Salamanca) e en Cáceres, que traballarán en liña co de Ourense, así como coa rede internacional de centros de innovación de IBM. Isto permitiralles apoiarse e compartir recursos.

Unha iniciativa pola que a Administración autonómica xa está apostando claramente. Alberto Núñez Feijoo clausurou o acto de presentación transmitindo “a confianza da Xunta”, e afirmando que “só a unión entre o sector público e o privado pode xerar innovación”; louvou a idea, porque “supón un proxecto de vangarda contratar a 400 titulados nunha cidade de 100.000 habitantes”, e “un empurrón a unha provincia que o necesita máis que outras”; ó mesmo tempo que aproveitou a súa filiación ourensá para identificarse coa cidade: “É unha provincia de talento; sei que Ourense non vos vai defraudar”. O xefe do Executivo galego apresurouse a definir o triángulo Salamanca-Cáceres-Ourense como unha “Ruta da Prata” en materia de innovación, e aventurou que “Galicia sería diferente se fose quen de presentar un proxecto como este cada quince días”. Haberá que esperar a finais de ano para facer balance e ver se as expectativas creadas polo novo centro se tornan en realidades nunha das provincias máis necesitadas de estímulos, pero tamén de sustentos materiais.

El mundo antes y después de Obama (según los gallegos)

2009-10-07T20:59:06+00:00

Es mi primer reportaje para una revista. No cobraré ni cincuenta euros, pero mi nombre saldrá en una publicación más o menos prestigiosa. Nada de periodicuchos locales o regionales, nada de salir camuflado entre la masa anónima de una redacción. Nada de jefes imbéciles, exigencias de horarios o premura para sacar las cosas. Las condiciones no son una bicoca, pero los ritmos los pongo yo. La exigencia, también. Y los temas. Las revistas son otro mundo . Y este reportaje bien lo merecía, no?

Espero que os guste. Yo lo hice con mucho amor. No sabéis cuánto me costó dar con el número para que salieran más baratas las llamadas internacionales, no sabéis cuánto dar con los viejitos que me respondieran y después que me volvieran a responder después del día 4, qué trabajo de investigación más ingente, qué sufrimiento señor. XD
Este año será especial para mí por dos cosas; y las dos tienen que ver con Obama. Primero, porque él subió al poder; segundo, porque gracias a él, o a raíz de él, tengo mi primer reportaje publicado en una revista.
Obama rules!!!!!!!!!!!!!! XDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Ganó Obama. Todo el mundo mira hacia EEUU expectante por comprobar cuáles serán las primeras decisiones que tome el nuevo Ejecutivo de Washington surgido tras el 4 de noviembre, qué rumbo tomará la política exterior respecto a países como Irak o Afganistán, y qué estrategias seguirá para poner fin a la actual crisis económica. Los sondeos alrededor del mundo decían ya antes de las elecciones que el senador negro gozaba de una popularidad y aceptación muy superiores a los del candidato republicano McCain. Esto se vio refrendado también en EEUU por los resultados de los comicios. Pero, ¿cuál es la opinión de los gallegos asentados en la primera democracia del mundo, sus preferencias, expectativas y vaticinios respecto del ganador de las presidenciales? Para averiguarlo, ECO preguntó antes y después de las elecciones en uno de los dos centros de emigrantes españoles en Nueva York.

EL MUNDO ANTES Y DESPUÉS DE OBAMA (SEGÚN LOS GALLEGOS)

Parece que el mundo prefiere a Obama. Así lo declara una encuesta global realizada por la entrevista Reader´s Digest entre 17.000 personas de 17 países distintos, que daba como ganador al candidato negro en todos ellos, menos en EEUU. Y en este no lo era por un margen muy estrecho. En países como Holanda, sus simpatizantes superaban el 90%, y en España era refrendado por un amplio 76%. La "obamamanía" creció aún más desde el 4 de noviembre, fecha en la que las esperanzas comenzaron a convertirse en realidades para las multitudes a lo largo de todo el mundo que esperan un cambio en el rumbo de la política del Imperio. Pero, qué esperan los emigrantes gallegos establecidos en este país? Cuáles son las opiniones de la comunidad gallega asentada en la primera democracia del mundo moderno? ¿Y cuáles las aspiraciones, sueños, expectativas y recelos surgidos alrededor de la figura de Obama de los representantes en América de una tierra cien veces más pequeña en población pero con delegados y fama en todo el mundo?

... Y si queréis leer más, a mi otro blog, el de actualidad :

(Pincha sobre la imagen o copia y pega el link de abajo en la barra de direcciones de tu navegador)

http://chico_ingenuo.lacoctelera.net/post/2009/01/22/obama-rules

I will survive

2007-11-06T08:03:23+00:00

Sempre nos quedará a NASA (e II)

Pero o peche da Sala Yago non é máis que a última consecuencia dun lento declive, a crónica dunha morte anunciada... Todo comezou hai case dous anos, con outra sonora morte, a do Teatro Galán... Baluarte do teatro de vangarda, impulsara propostas tan imprescindíbeis como o Festival Alternativa de teatro ou o En Pé de Pedra de danza na rúa... Daquela eu remataba de estudiar en Compostela... Para unha asignatura de Xornalismo tiña que elaborar un traballo de investigación sobre o "fenómeno"... e este foi o resultado. Agora, corrixido e ampliado. Advírtoo, é de lectura densa :-)

A clausura do teatro Galán o 17 de decembro do 2005 marcou un fito no devir da escena galega. Unha das poucas salas que se adicara a promover o teatro alternativo en Galicia colgaba non o cartel de entradas agotadas, senón o de peche provisional, e dicía adeus entre críticas á Administración, ós xestores do propio espazo, e diagnoses funestas sobre o estado do sistema teatral galego e moi especialmente o teatro alternativo galego. Á eterna pregunta de “Está o teatro alternativo galego en crise?”, oponse estoutra: Houbo algunha vez unha escena teatral propiamente alternativa con posibilidades de asentarse en Galicia? As deficiencias estructurais do mundo das táboas empecen calquera intento anovador en Galicia, e suxiren un esforzo maior tanto da Administración como das propias compañías, que pase ó mesmo tempo por un maior financiamento e, por outra banda, por unha xestión dos recursos máis razonable e acorde coa nosa realidade.

Unha alternativa ó teatro existente

O peche da sala Galán suscita a reflexión sobre unha posible crise do teatro alternativo galego

Recorro as rúas vellas de Compostela, esas rúas tan propicias para a escenificación, que
agochan tantas historias na súa face dormida de pedra, e atopo entre os seus
recunchos de maior encanto un teatro baleiro; non precisamente un vello teatro:
o teatro Galán.

Un teatro pantasma, no
que xa non se escoita o rebumbio da
tramoia nin o murmurio apagado dos actores recitando o seu guión; simplemente o
estupor e a rabia contida polo peche dunha das salas más innovadoras
da cidade
e de Galicia. Lémbrome de que Santiago sempre foi o espazo máis acolledor para
os comediantes e a xente da farándula, sete espazos de representación e o
beneplácito de contar co aplauso na capital de Galicia, terra de Roberto Vidal
Bolaño e centro de creación dende o que se difunde para todo o país, e non podo
por menos que abraiarme polo recente peche dunha das salas máis creativas, coas
propostas e as programacións máis arriscadas. Abráiome e prego unha oración
pola boa saúde do efémero teatro galego.

Que pasa co teatro alternativo? Pregúntome, mentres enfilo a rúa do Hórreo e
diríxome cara o centro da capital compostelana, buscando algunha resposta ó meu
dilema. “Non existe o teatro alternativo”, di Baltasar Patiño, xerente do
extinto teatro Galán, “existe o teatro sen máis. Nas axudas a salas non se
contempla realmente o que fai e é cada sala. Para ter unha axuda a mantemento
de salas, tes que axustarte á normativa; se esta é tan esixente que non che
permite desenvolver o teu proxecto, podes ter dúas opcións: axustarte a ela ou
facer o que cres que hai que facer.” Pode que sexa verdade. Ante a falta de
solucións, boa é a revolución. Pero xa cando chego á zona vella de Santiago, e
vexo dous espazos en plena actividade, o teatro Yago e a sala NASA, rebosantes
de propostas artísticas, permítome dubidar sobre o panorama negro que pintan
algúns e pregúntome se non será a escena alternativa, e a pesares dun sistema
teatral como o galego, tan pouco propicio para os riscos, o reducto máis
esperanzador para o teatro hoxe. “Para nós non existe a crise de público”,
proclama Xesús Ron, actor da compañía Chévere e membro xerente da sala NASA.
“Tampouco existen requisitos estrictos nas normativas. Non existe ningún
criterio, ningún tipo de imposición, podes estar máis ou menos dacordo coas
esixencias técnicas, que hai sempre en todo tipo de concurso público, pero non se
impón nada que non sexa razonable”.

Presencio esa mesma noite unha curtametraxe duns estudiantes de Xornalismo. Á metade da
proxección, a banda sonora da película esmorece e cede o protagonismo a tres
figuras silueteadas en negro que sacan un saxofón, un violonchelo e un
contrabaixo. Entón a música en directo comeza a mesturarse coas imaxes en
35mm., e por un momento semella un filme mudo como os que se musicaban nos
comezos do cinema, mais trasplantado á realidade do século XXI e redescuberto
como achádego artístico xenuíno. Xa logo da proxección comeza un set de improvisación de jazz, polo que tiro
como conclusión que a mestizaxe e a diversidade non parecen escasear na oferta
cultural e teatral compostelana. Botando unha ollada á programación de abril,
maio e xuño desta sala, atópanse sesións de pinchadiscos, hip hop, poesía e danza contemporáneas, punk, rock, espectáculos
de mimo e clown, teatro vangardista e
ata circo-cabaré. Parece que os creadores, conscientes da falta de apoios para
a producción e a infraestructura básica para a súa distribución; e dende a posibilidade
da colaboración entre proxectos creativos excéntricos da cultura galega
oficial, decidisen que a creación interdisciplinar é un dos poucos vieiros de
supervivencia da escena alternativa en Galicia. É como se linguaxes diferentes
pero aliadas no seu relegamento xeral, buscasen un apoio mutuo, uns no espazo
dos outros, abrindo fendas en espazos pechados sobre si mesmos. E mesmo coido
que debe ser o espazo urbano, non sometido a convencionalismos, da sala
alternativa, o máis propicio para acoller este tipo de manifestacións
artísticas. Tamén pola mesma razón parece
non ser o “alternativo” o terreno máis feble do sector dramático galego.

E para ler o resto... premede aquí.

O Yago is dead: God Save the Yago!!!

2007-11-06T08:02:51+00:00

Sempre nos quedará a NASA

Un dos teatros máis emblemáticos de Compostela, a Sala Yago,
acaba de fechar as súas portas. Premiado co Max de Teatro á mellor sala
alternativa de 2003, o Yago destacou pola súa programación plural e
independente, que o levou a acoller non só representacións das compañías máis
novas a nivel galego, estatal e internacional: monicreques, teatro infantil e
cinema en versión orixinal eran as señas de identidade deste espazo que agora
deixará un oco difícil de encher na vida cultural da cidade. Se queredes máis información, premede sobre a nova de Vieiros ou a d'A Peneira.

Cineclube Compostela. El acolleute durante moitos anos. Lémbrome das tardes pasadas entre
as súas paredes, do tacto frío e pegañento pero entrañable da humidade callando
os meus ósos, o arrecendo a vello e a familiar baixo un filme de Vigo ou de J.L.
Godard, as lámpadas de araña ameazantes e os chanzos postos adrede para caeres,
o palco en costa ó nivel da pantalla, o mellor sitio para ver a proxección, as
escaleiras de palacio, os teitos altísimos, as baldaquinos e os aducíos nunca
antes vistos…

O Yago era o típico teatro de verdade que xa non se atopa en
cidades de tanta tradición cultural como Auria, afogada polas multinacionais do
téxtil – véxase Inditex, que abriu un templo de Zara no antigo Teatro Losada-
ou da exhibición cinematográfica – os Lauren Multicines, que arrasaron coas
poucas grandes salas que existían, verbi gratia o Xesteira-. O Yago era o
espazo bohemio que te atopabas nunha cidade universitaria por antonomasia como
Santiago, Sant-Yago, incómodo pero entrañable, co encanto do vello e marmóreo,
que superaba todo o demais. Pequeno gran dinosaurio, feo e mal iluminado, pero
acolledor e hospitalario, era como o
estudiante veterano que saca de parranda ós novatos, taimado, teimudo, pero tamén
tenro, trouleiro... ta-ta-ta, o ruído do proxector e o celuloide en 35 mm., Chaplin
pegando brincos co seu caxato sobreimpresionado na infinita, inabarcable parede
blanca, sobre (súper)-impresionados os estudiantes nas súas butaquiñas, de
todas partes de Galiza, sen cartos, con eles, ben vestidos, mal vestidos, de
hippies, ó bohemio, locais, globais, erasmus, orgasmos, comprometidos,
libidinosos, culturetas, politicastros, admiradores de Fidel (C…), eclécticos,
excéntricos, “esquisitos”, lusistas, antilusistas, proterroristas e apolíticos,
apolíneos e dionisíacos, polígamos e polisacáridos, estudiantes de Física,
Química e Bioloxía, filólogos aspirantes ó paro e historiadores das artes e o
cinema ávidos de emocións fortes… A variada fauna estudiantil e pseudointelectual
de Santiago bailando entre as súas catro frías pero maternais –
fraternais?-paredes. Lembro o filme que visionei alí, levado polos compañeiros
de clase – Juha, de Aki Kaurismäki. Lembro todas as proxeccións posteriores, o
ritual de quedar, a espera na porta da sala, co “marco incomparable” ou, mellor, contorno máxico de pedra da rúa do

Vilar, as conversas antes e despois da película, a promesa de quedar para vindeiros pases… Por todo iso e por máis,
prego unha balada punk pola súa alma: o
santo Yago descanse en paz.

Adicado ós compañeiros de teatro: Félix, Fátima, María, Iago... a Esther e a todos os que pisaron esta sala ou calquer outra e, por suposto, se emocionaron entre os seus muros...

Masters of War

2007-11-06T07:20:58+00:00

El pasado 7 de julio el Congreso de los Diputados aprobaba la ley según la cual se proclamaba 2006 como Año de la Memoria Histórica. Setenta años después del comienzo de la Guerra Civil (o incivil), y tras una Transición y un asentamiento democráticos bastante olvidadizos, se empieza a reconocer por fin la importancia de aquellos que lucharon contra la Dictadura. Muchos fueron los escritores que pagaron caro el estallido de la Guerra, bien con el exilio, bien con la represión, bien con la muerte. Antonio Machado, Unamuno, Lorca, Cernuda, Juan Ramón, Miguel Hernández... En Galicia, Roberto Blanco Torres, Dieste, Blanco Amor, Celso Emilio, Gómez del Valle... Prácticamente todo lo más granado de la cultura fue de un día para otro censurado y castigado por los fascistas.

Hay que tener memoria. Más duro que vivir en el pasado es sentir cada día la indiferencia y el desprecio. Y más justo es vivir el día a día con la dignidad que da el conocimiento, no ya el reconocimiento, de las injusticias pasadas.

El siguiente texto está basado, como el anterior, en un ejercicio de clase. Consistía en escribir una historia a partir de una fotografía. Y elegí a uno de mis fotógrafos favoritos, Robert Capa, en uno de sus momentos más trascendentes, la Guerra Civil Española. El relato viene a cuento del asedio de Madrid, que algunos de mis familiares vivieron en primera persona. En aquella época intentaba emular, con más pena que gloria, a Antonio Muñoz Molina, uno de mis escritores preferidos. Aquí además intenté ponerme en la piel de un niño, cómo sería la guerra vista a través de sus ojos. A ver si os gusta :-)

HAMBRE Y MIEDO EN MADRID

Bombardeo de Bilbao, 1937. Robert Capa.
“La niña, aturdida, confusa y aterrorizada, se ha abrochado mal el abrigo. Capa tenía la capacidad de captar esos pequeños y reveladores detalles.”
Esta es una de las muchas imágenes que Capa tomó de la Guerra Civil Española. Bilbao fue una de las ciudades bombardeadas por la aviación alemana que apoyaba a los nacionales. Todos los personajes de la foto están mirando fuera de campo, atemorizados por una presencia invisible para el espectador. Puede ser el preludio o bien los minutos posteriores a un bombardeo. En Barcelona, Capa fotografió a mucha gente que se atrevía a salir de sus refugios para presenciar el ataque de las escuadras republicanas contra los aviones enemigos.

Ha salido, como cada mañana, con su madre a la calle. Una mañana más, igual de incierta que la anterior, ha bajado las escaleras del inmueble húmedo y hostil en el que se alojan desde que ha estallado la guerra. Lleva el abrigo que le ha comprado su tía, Manuela, una chaqueta áspera al roce que le viene algo grande, pero que protege bastante del frío. La madre también lleva un chaquetón, uno que su hermana le regaló cuando llegaron a la ciudad. Hace tres meses salieron del pueblo, dejaron allí a hermanos, primos y abuelos, y recalaron en Madrid. Fueron a parar al piso de Manuela, que había dejado el campo hace tres años, y que estaba ya instalada con su marido Julián. Manuela trabaja de secretaria en la oficina de UGT; Julián, su marido, es Guardia de Asalto y trabaja para la Dirección General de Seguridad. Esa mañana la niña se ha despertado y ha vuelto a encontrar la casa vacía, y ha experimentado la misma sensación de habitar una casa extraña, de ocupar un sitio que por derecho no le pertenece. Su madre está preparando el desayuno, y en el suelo del comedor permanecen en desorden sábanas, mantas y colchones sobre los que han descansado sus hermanos, antes de que la mañana fuera uno por uno despertándolos, azuzándolos, recordándoles sus obligaciones.

Por la mañana acompaña a su madre hasta el mercado, que es un sótano muy grande donde se amontona la gente para comprar carne, fruta u hortalizas. En la entrada hay un letrero que dice “Galería de Alimentación”. Su madre sabe lo que hay que hacer: da codazos y hasta empujones para atravesar esa piña de gente que se atasca delante de la carnicería, del ultramarinos, que engorda y crece hasta formar una dura cáscara imposible de traspasar, gente que se pelea por un pedazo de pan, que blande con aire amenazador un pliego de cartón con una fotografía pegada en el reverso. Es la cartilla. La cartilla de racionamiento. Esa mañana han salido, como todos los días, a buscar el sustento, a cazar los restos que la multitud enloquecida les deja en el fondo de una vitrina, o de una cámara frigorífica: unos huesos de pollo, un bote de lentejas, medio litro de leche. Su madre intenta hacerse un sitio, pero cuando llega al mostrador se encuentra la cara insobornable del comerciante: “no hay”. Vuela la mañana de tienda en tienda, y a sus puertas se forman colas interminables, y ella se pregunta de dónde saldrá tanta gente distinta, y por qué caminarán todos con tanta precipitación, adónde dirigirán su pasos, quién les esperará cuando terminen su camino. En el pueblo cada mochuelo tiene su olivo, cada familia espera pacientemente los frutos de la tierra, recoge lo que siembra, come lo que cultiva. En la ciudad se asaltan los establecimientos, se vive a salto de mata, picando de cada flor fragmentos cogidos al vuelo. Eso cuando se puede.

Hay que darse prisa: la mañana avanza y se devora a sí misma, va royendo en la paciencia de la gente, dejando un poso de ansiedad, de insoportable inquietud. De repente, su madre aprieta el paso. Han empezado a aullar las sirenas. Su madre, y todos los allí presentes miran hacia el cielo, como si estuvieran esperando una tormenta. El cielo está despejado. El ruido ensordecedor de las sirenas apaga el murmullo de la circulación, que se detiene progresivamente. Los conductores paran sus vehículos en mitad de la calzada y los abandonan en cuestión de segundos. Todo el mundo corre. Ella no se ha dado cuenta hasta este preciso momento, pero sus piececitos también han echado a correr, y ahora están volando un par de centímetros por detrás de su madre, que la lleva casi en volandas, arrastrada por el aire. Desde que puso los pies en Madrid no han dejado de dolerle, y ahora se resienten, embutidos en esos estrechos zapatos de hebilla, cuando trata de apoyarlos en la acera, cuando trata de acompasar su ritmo al paso adelantado de su madre, que la sostiene firmemente, como si estuviera dirigiendo una cometa, como si la quisiera proteger del rayo fulminante que destruye todas las cometas. La niña pregunta, confusa, qué es lo que la madre y todos los demás escrutan en el firmamento. Su mano aprieta cada vez más, y su silencio es también más palpable. Alrededor, la gente grita, corre en todas direcciones. Algunos corren a la desesperada y se tiran en el primer portal que encuentran a su paso.

De un momento a otro, aparecerá la silueta de los bombarderos en el horizonte. Vendrán precedidos por el zumbido nervioso de los motores, que será la segunda y última señal. Ella ni siquiera lo sospecha. Su mirada infantil no puede apreciar los detalles que presagian las tragedias. Pero no se le escapa ni una sola evidencia, por lo que siente, abrumada por el silencio, cómo sudan las manos de su madre, el terror que se agazapa en sus ojos, el cansancio, y sobre todo, el miedo que agarrota ya sus piernas, que se impulsan casi por pura inercia, activadas por un estímulo desconocido, sin nombre ni forma, pero cuyos efectos devastadores se presienten, desplegándose en el espacio y en el tiempo, más allá de la mirada inmediata, del presente cercano y tangible.

La mañana se escurre bajo sus pies, toca a su fin y las sorprende a la intemperie, indefensas, buscando el final de la calle y el resguardo bajo esa boca de metro que intentan alcanzar antes de que la tormenta les alcance a ellas. La niña se acuerda de los chaparrones de antaño, en el pueblo, cuando pisaba en todos los barrizales sin miedo a ser regañada. Y espanta esos recuerdos insolentes al volver a la realidad y sentir la presión de la mano de su madre. Una mano que sigue a todas partes, de la que no se separa un instante cada vez que traspasa el umbral de su casa, una mano que le une permanentemente a ella desde que estalló la guerra, desde que viven en la ciudad. Cuando llegó a Madrid se sorprendió la primera vez que su madre le pidió la mano. Poco a poco se fue acostumbrando, y repetía el mismo gesto forzado una y otra vez para cruzar la calle, para ir al colegio, para no perderse en el barullo de voces y rostros que abarrotan los mercados... Esa mirada infantil ha ido haciéndose irremediablemente a esa clase de gestos, igual que la inocencia, sumisa, ha dicho adiós sin grandes resistencias a la caricia del viento, al rumor del arroyo, al tacto fresco y gentil de la hierba después de una noche de lluvia, tras la cual las cosas amanecen más resplandecientes, transidas de una calma sobrenatural, igual de limpias que el aire que se respira y las envuelve. Ahora sólo respira aire seco de ciudad, y cada mañana, al levantarse y abrir las ventanas, encuentra la misma pared de cemento y hormigón al otro lado del patio. Ella ha cerrado casi por completo ese capítulo de su breve vida, y sólo siente la presencia firme y protectora de su madre, y lo olvida a pesar de todos los miedos que inspira la ciudad, en la que el peligro sobreviene detrás de cada esquina, al mando de un volante, en la figura de un desconocido, un peligro que acecha a cada momento y que ahora le resulta todavía más desconcertante, porque el cielo está vacío, y el silencio sólo lo llenan las sirenas.

El peligro ha cesado. Madre e hija salen del metro. Todos se preguntan si están bien, si no han sufrido ningún daño, si están buscando a algún familiar. Es lo primero en lo que piensa la madre. Sus pasos se dirigirán ahora, decididos pero nerviosos, al domicilio en el que les esperan los demás, en el que puede faltar alguien, víctima del reciente bombardeo. No se observan destrozos materiales, los objetivos se han reducido a unos pocos edificios del Gobierno, más al oeste: el Ministerio del Aire, el edificio de Correos... Lo dice la radio. Su madre se sacude el polvo del chaquetón, como si no hubiera pasado nada, y le ciñe el abrigo a la hija. Ambas marchan a paso ligero, abriéndose camino entre las gentes que se interponen en la calle, que se abrazan y se solicitan con terrible urgencia, las mismas que luego volverán a las palabras gastadas y los trayectos habituales.

Para Laura, futura historiadora y "especialista en cultura castrexa".
Para Lucía, que en lo de tomar fotos no tiene nada que envidiar a Robert (Capa).