O Yago is dead: God Save the Yago!!!
Sempre nos quedará a NASA
Un dos teatros máis emblemáticos de Compostela, a Sala Yago,
acaba de fechar as súas portas. Premiado co Max de Teatro á mellor sala
alternativa de 2003, o Yago destacou pola súa programación plural e
independente, que o levou a acoller non só representacións das compañías máis
novas a nivel galego, estatal e internacional: monicreques, teatro infantil e
cinema en versión orixinal eran as señas de identidade deste espazo que agora
deixará un oco difícil de encher na vida cultural da cidade. Se queredes máis información, premede sobre a nova de Vieiros ou a d'A Peneira.
Cineclube Compostela. El acolleute durante moitos anos. Lémbrome das tardes pasadas entre
as súas paredes, do tacto frío e pegañento pero entrañable da humidade callando
os meus ósos, o arrecendo a vello e a familiar baixo un filme de Vigo ou de J.L.
Godard, as lámpadas de araña ameazantes e os chanzos postos adrede para caeres,
o palco en costa ó nivel da pantalla, o mellor sitio para ver a proxección, as
escaleiras de palacio, os teitos altísimos, as baldaquinos e os aducíos nunca
antes vistos…
O Yago era o típico teatro de verdade que xa non se atopa en
cidades de tanta tradición cultural como Auria, afogada polas multinacionais do
téxtil – véxase Inditex, que abriu un templo de Zara no antigo Teatro Losada-
ou da exhibición cinematográfica – os Lauren Multicines, que arrasaron coas
poucas grandes salas que existían, verbi gratia o Xesteira-. O Yago era o
espazo bohemio que te atopabas nunha cidade universitaria por antonomasia como
Santiago, Sant-Yago, incómodo pero entrañable, co encanto do vello e marmóreo,
que superaba todo o demais. Pequeno gran dinosaurio, feo e mal iluminado, pero
acolledor e hospitalario, era como o
estudiante veterano que saca de parranda ós novatos, taimado, teimudo, pero tamén
tenro, trouleiro... ta-ta-ta, o ruído do proxector e o celuloide en 35 mm., Chaplin
pegando brincos co seu caxato sobreimpresionado na infinita, inabarcable parede
blanca, sobre (súper)-impresionados os estudiantes nas súas butaquiñas, de
todas partes de Galiza, sen cartos, con eles, ben vestidos, mal vestidos, de
hippies, ó bohemio, locais, globais, erasmus, orgasmos, comprometidos,
libidinosos, culturetas, politicastros, admiradores de Fidel (C…), eclécticos,
excéntricos, “esquisitos”, lusistas, antilusistas, proterroristas e apolíticos,
apolíneos e dionisíacos, polígamos e polisacáridos, estudiantes de Física,
Química e Bioloxía, filólogos aspirantes ó paro e historiadores das artes e o
cinema ávidos de emocións fortes… A variada fauna estudiantil e pseudointelectual
de Santiago bailando entre as súas catro frías pero maternais –
fraternais?-paredes. Lembro o filme que visionei alí, levado polos compañeiros
de clase – Juha, de Aki Kaurismäki. Lembro todas as proxeccións posteriores, o
ritual de quedar, a espera na porta da sala, co “marco incomparable” ou, mellor, contorno máxico de pedra da rúa do
Vilar, as conversas antes e despois da película, a promesa de quedar para vindeiros pases… Por todo iso e por máis,
prego unha balada punk pola súa alma: o
santo Yago descanse en paz.
Adicado ós compañeiros de teatro: Félix, Fátima, María, Iago... a Esther e a todos os que pisaron esta sala ou calquer outra e, por suposto, se emocionaron entre os seus muros...
juanjo dijo
Vasnos facer chorar, tío.
Descanse en paz. A verdade é que non coñezo nin unha soa sala do mundo que non aguante con Millóns en Subvencións.
(Xa non digo nada aqui en Ourense... Sala Caritel (Serxio Pazos, nos 90s)
Creo que o modelo polo que apostamos xa hai tempo é Hostelería+Cultura, e eso si que (ás veces) paga-a-pena-ou-alegría
O do ambiente cultural non mantén os alugueiros, é?
Saúdos
13 Julio 2007 | 12:12 PM