Carta a Núñez Feijóo

Esta é a miña particular carta ós Reis, a que mandei onte. Aínda non me trouxeron nada... será tan só cuestión de esperar? Ou haberá que se mover?
Ésta es mi particular carta a los Reyes, la que mandé ayer. Aún no me trajeron nada... será tan sólo cuestión de esperar? O habrá que moverse?

Queridos Presidente, Conselleiros, Directores Xerais e Subdirectores, Secretarios e Subsecretarios, Delegados e Subdelegados, técnicos e secretarios xerais técnicos, e demais altos cargos, políticos e funcionarios, en definitiva, membros do Goberno galego, a Xunta de Galicia:
Como este ano fun moi bo e non fixen mal a ninguén, escríbolles a miña carta pedíndolles os meus desexos para este ano 2010. Como estimo que están aí por obra e graza dos nosos votos, e aínda que lles teña votado ou non, deben gobernar para todos, espero que atendan como é debido a miña desiderata e fagan o máis posible por satisface-las miñas ilusións.
Explícolles: son un mozo galego, hispano e europeo (non estrictamente por esta orde, mais si en idéntica proporción). Ao mesmo tempo considérome cidadán do mundo, aberto a tódalas culturas e nacións que promovan o achegamento entre os seres humanos. Son galego porque son fillo de Rosalía, Curros e Castelao, Dobarro e Vaamonde, hispano porque amo a Lorca, Alberti ou Neruda, Serrat e Víctor Jara. Europeo porque descendo de Goethe, Shakespeare e Dante, Pessoa e Kavafis, e do mundo porque tódolas persoas e tódolos pobos somos en esencia iguais, todos necesitamos uns mínimos dereitos para realizarnos, e supoño ninguén debería buscar restar dereitos aos demais. Considérome unha persoa minimamente formada, con estudos superiores aínda que non se necesiten para ter educación nin para ser máis ca ninguén, pero tampouco para ser menos. Explícome: con 2 licenciaturas, experiencia profesional e competencia suficiente para desenvolverme en calquera das dúas linguas cooficiais desta terra, e mais algunhas estranxeiras, non teño traballo nin moito menos posibilidades a curto ou medio prazo de independizarme. Como se concibe isto?
A miña situación extremamente precaria é a de milleiros e milleiros de mozos galegos e, por extensión, españois, aínda que me centro nestes primeiros porque son para eles para quen gobernan, e a quen deben entregarlles os seus “agasallos”. Á mesma idade, os meus pais xa deixaran a casa familiar, hai uns cantos máis que traballaban e gañaban cartos, e por suposto tivéranme concebido. Hoxe en día, con máis formación e máis competencia, as nosas posibilidades vense reducidas á mínima expresión, e as nosas expectativas frustradas de raíz por culpa dun sistema económico que fomenta a explotación e a acumulación persoal en troques do benestar social xeral. Non lles dá que pensar?

Refírome agora a outro dereito fundamental, xa que a lingua e a cultura son o único inmaterial e polo tanto de noso, insubstituíble e irrenunciable: o de expresármosnos na lingua que nós queiramos. A miña lingua materna, familiar e na que me expreso normalmente é o castelán, pero considero o galego como propio e unha mostra da riqueza do noso patrimonio, polo que fago o posible por comunicarme nas dúas. Falo e escribo sen problema en calquera das linguas cooficiais deste país, galego e castelán, castelán e galego, e mais francés, inglés e, se me apura, algo de portugués. Nunca sentín a cuestión da lingua como un problema, nunca tiven a sensación de que se me fixese máis complicada ou escura a aprendizaxe dunha materia por dala en galego, e endexamais pensei que o galego lle restase tempo a linguas coma o inglés ou o francés. Vexo, pola contra, que durante moito tempo se vulneraron os dereitos dunha porción inmensa da población que non podían aprender dende pequenos na súa lingua materna, nin sequera falalo en ningún dos ámbitos máis fundamentais da vida cotiá. Coido que o actual debate é un debate interesado fomentado por certos grupos de presión con moito poder e unha chea de votos que non queren desprenderse dos seus privilexios a costa de reducir os dereitos dos outros. Non entendo senón como non se poden destinar recursos á tradución de libros ao galego, como non só non se fomenta senón que se reduce o uso do galego como lingua vehicular para o ensino nas mesmas condicións e oportunidades que o castelán, e como este non se precisa, como se precisa o castelán, para acceder á Administración pública e dar un servizo de calidade ao 50% das persoas que se expresan nunha das dúas linguas cooficiais deste país.
Tampouco me cabe na cabeza e me indigna que moitos dos seus representantes desprecen por sistema o galego e a cultura galega. Recórdolles, por ende, que vostedes non estarían aí nin cobrarían os seus suculentos soldos se non fose por obra e graza do idioma. Tampouco entendo como poden desaparecer certos programas de televisión ou radio comprometidos coa cultura propia, ou como se pode manipular ata extremos infames a información en prol dos intereses políticos ou quen sabe se doutro tipo de certos individuos e sectores de opinión. Non responde ao meu dereito a ter uns medios de comunicación públicos, democráticos e de calidade.
Eu son castelán-parlante e nunca vin o galego como un problema; e coma min, penso que o 90% dos que son coma eu comparten a miña opinión. Creo sinceiramente que só os renegados e os inadaptados, ou os que rexeitan de plano aprender, se opoñen a que o galego progrese en competencias e se normalice por fin como lle corresponde por dereito. Están, entón, a facerme de menos nun sistema que debería premiar aos que máis competencia teñen, e non ao revés. Queren o meu traballo, o meu soldo e as miñas oportunidades, e non van parar ata que o consigan. Por que a eles se lles baixa o listón e a min se me fai cada vez máis imposible?

E agora, diríxome a vostedes: pídolles, entón, nesta miña carta ás súas ilustrísimas excelencias, que deixen de amolar co tema do idioma, e que se ocupen do que realmente importa:
De dar unha educación de calidade, na que o inglés non sexa unha estratexia publicitaria, na que o bi, tri e ata cuatrilingüismo sexan unha realidade e na que se destinen suficientes recursos aos profesores e aos centros educativos para que poidan desenvolver o seu labor con solvencia e comodidade, e así houber inglés, galego, chinés ou calquera a lingua que for.
De ofrecer medios de comunicación verdadeiramente públicos e de calidade imparciais e democráticos, que escoiten as demandas da cidadanía, e non a liña editorial duns cantos grupos de poder, cun pensamento único.
Tamén queremos un traballo digno, estable e apropiado para manterme e para manter nun futuro non moi lonxano unha familia. Eu quero un desenvolvemento sostible do noso territorio e da nosa sociedade, unha sanidade e educación públicos e de calidade, unhas infraestruturas e comunicacións boas e adaptadas á nosa xeografía e economía, unhas pensións e uns servizos dignos para os nosos maiores e a misma dignidade para os mozos, unha vivenda e un emprego non ostentosos senón suficientes para vivir. Todos estes dereitos veñen recollidos na Constitución que tanto din defender e da que tanto presumen. Por que non podo exercelos?
Pídolles entón que comecen a traballar por satisfacer estes dereitos básicos, e pídolles tamén que non creen máis confusión e máis problemas dos que xa temos. Serán quen de pórse de acordo e facelo? Eu déixolles anís, licor café ou a substancia espirituosa que prefiran para aturar o frío desta longa noite ou lexislatura. Pero non me conformo con outro caramelo ou só coa ilusión destes catro anos vindeiros, hai moito que deixei de crer nos Reis, na maxia, e ademais son republicano de corazón. Se non se esforzan por cumprir, resérvome o dereito a ser eu o que lles traia carbón, non só na noite electoral, senón en todos os días que nos restan ata a fin da lexislatura.
Despídese, atentamente seu,
Jorge M. de la Calle

- Ese muchacho dicen que sabe muchísimo...
- Sí, pero tiene un acento tan gallego!!!
Afonso Daniel Rodríguez Castelao
Queridos Presidente, Conselleiros, Directores Xerais y Subdirectores, Secretarios y Subsecretarios, Delegados y Subdelegados, técnicos y secretarios generales técnicos, y demás altos cargos, políticos y funcionarios, en definitiva, miembros del Gobierno gallego, la Xunta de Galicia:
Como este año fui muy bueno y no hice mal a nadie, les escribo mi carta pidiéndoles mis deseos para este año 2010. Como estimo que están ahí por obra y gracia de nuestros votos, y aunque les haya votado o no, deben gobernar para todos, espero que atiendan como es debido a mi desiderata y hagan lo más posible por satisfacer mis ilusiones.
Les explico: soy un joven gallego, hispano y europeo (no estrictamente por esta orden, pero sí en idéntica proporción). Al mismo tiempo me considero ciudadano del mundo, abierto a todas las culturas y naciones que promuevan el acercamiento entre los seres humanos. Soy gallego porque soy hijo de Rosalía, Curros y Castelao, Dobarro y Vaamonde, hispano porque amo a Lorca, Alberti o Neruda, Serrat y Víctor Jara. Europeo porque desciendo de Goethe, Shakespeare y Dante, Pessoa y Kavafis, y del mundo porque todas las personas y todos los pueblos somos en esencia iguales, todos necesitamos unos mínimos derechos para realizarnos, y supongo nadie debería buscar restar derechos a los demás. Me considero una persona mínimamente formada, con estudios superiores aunque no se necesiten para tener educación ni para ser más que nadie, pero tampoco para ser menos. Me explico: con 2 licenciaturas, experiencia profesional y competencia suficiente para desenvolverme en cualquiera de las dos lenguas cooficiales de esta tierra, y algunas extranjeras, no tengo trabajo ni mucho menos posibilidades a corto o medio plazo de independizarme. ¿Cómo se concibe esto?
Mi situación extremadamente precaria es la de miles y miles de jóvenes gallegos y, por extensión, españoles, aunque me centro en estos primeros porque son para ellos para los que gobiernan, y a quien deben entregarles sus "regalos". A la misma edad, mis padres ya habían dejado la casa familiar, hace unos cuantos más que trabajaban y ganaban dinero, y por supuesto me habían concebido. Hoy en día, con más formación y más competencia, nuestras posibilidades se ven reducidas a la mínima expresión, y nuestras expectativas frustradas de raíz por culpa de un sistema económico que fomenta la explotación y la acumulación personal en vez del bienestar social general. ¿No les da que pensar?
Me refiero ahora a otro derecho fundamental, ya que la lengua y la cultura son lo único inmaterial y por lo tanto nuestro, insubstituible e irrenunciable: el de expresarnos en la lengua que nosotros queramos. Mi lengua materna, familiar y en la que me expreso normalmente es el castellano, pero considero el gallego como propio y una muestra de la riqueza de nuestro patrimonio, por lo que hago lo posible por comunicarme en las dos. Hablo y escribo sin problema en cualquiera de las dos lenguas cooficiales de este país, gallego y castellano, castellano y gallego, y además francés, inglés, y si me apuras, algo de portugués. Nunca sentí la cuestión de la lengua como un problema, nunca tuve la sensación de que se me hiciese más complicado el aprendizaje de una materia por darla en gallego, y nunca sentí que el gallego le restase tiempo a lenguas como el inglés o el francés. Veo, por el contrario, que durante mucho tiempo se vulneraron los derechos de una porción inmensa de la población que no podían aprender desde pequeños en su lengua materna, ni siquiera hablarlo en ninguno de los ámbitos más fundamentales de la vida cotidiana. Creo que el actual debate es un debate interesado fomentado por ciertos grupos de presión con mucho poder y un montón de votos que no quieren desprenderse de sus privilegios a costa de reducir los derechos de los otros. No entiendo sino cómo no se pueden destinar recursos a la traducción de libros al gallego, cómo no sólo no se fomenta sino que se reduce el uso del gallego como lengua vehicular para la enseñanza en las mismas condiciones y oportunidades que el castellano, y cómo este no se precisa, como se precisa el castellano, para acceder a la Administración pública y dar un servicio de calidad al 50% de las personas que se expresan en una de las lenguas cooficiales de este país.
Tampoco me cabe en la cabeza y me indigna que muchos de sus representantes desprecien por sistema el gallego y la cultura gallega. Les recuerdo, por ende, que ustedes no estarían ahí ni cobrarían sus suculentos sueldos si no fuese por obra y gracia del idioma. Ni concibo cómo pueden desaparecer ciertos programas de televisión o radio comprometidos con la cultura propia, o cómo se puede manipular hasta extremos infames la información en favor de los intereses políticos o quién sabe si de otro tipo de ciertos individuos y sectores de opinión. No responde a mi derecho a tener unos medios de comunicación públicos, democráticos y de calidad.
Yo soy castellano-hablante y nunca vi el gallego como un problema; y como yo, pienso que el 90% de los que son como yo comparten mi opinión. Creo sinceramente que sólo los renegados y los inadaptados, o los que rechazan en bloque aprender, se oponen a que el gallego progrese en competencias y se normalice por fin como le corresponde por derecho. Están, entonces, a infravalorarme en un sistema que debería premiar a los que más competencia tienen, y no al revés. Quieren mi trabajo, mi sueldo y mis oportunidades, y no van a parar hasta que lo consigan. ¿Por qué a ellos se les baja el listón y a mí se me hace cada vez más imposible?
Y ahora, me dirijo a ustedes: les pido, entonces, en esta mi carta a sus ilustrísimas excelencias, que dejen de molestar con el tema del idioma, y que se ocupen de lo que realmente importa:
De dar una educación de calidad, en la que el inglés no sea una estrategia publicitaria, en la que el bi, tri y hasta cuatrilingüismo sean una realidad, y en la que se destinen suficientes recursos a los profesores y a los centros educativos para que puedan desarrollar su labor con solvencia y comodidad, y así haber inglés, gallego, chino o cualquiera la lengua que sea.
De ofrecer medios de comunicación verdaderamente públicos y de calidad imparciales y democráticos, que escuchen las demandas de la ciudadanía, y no la línea editorial de unos cuantos grupos de poder, con un pensamiento único.
También queremos un trabajo digno, estable y apropiado para mantenerme y para mantener en un futuro no muy lejano a una familia. Yo quiero un desarrollo sostenible de nuestro territorio y de nuestra sociedad, una sanidad y educación públicos y de calidad, unas infraestructuras y comunicaciones buenas y adaptadas a nuestra geografía y economía, unas pensiones y unos servicios dignos para nuestros mayores y la misma dignidad para los jóvenes, una vivienda y un empleo no ostentosos sino suficientes para vivir. Todos estos derechos vienen recogidos en la Constitución que tanto dicen defender y de la que tanto presumen. ¿Por qué no puedo ejercerlos?
Les pido entonces que comiencen a trabajar por satisfacer estos derechos básicos, y les pido también que no creen más confusión y más problemas de los que ya tenemos. ¿Serán capaces de ponerse de acuerdo y hacerlo? Yo les dejo anís, licor café o la sustancia espirituosa que prefieran para aguantar el frío de esta larga noche o legislatura. Pero no me conformo con outro caramelo o sólo con la ilusión de estos cuatro años próximos, hace mucho que dejé de creer en los Reyes, en la magia, y además soy republicano de corazón. Si no se esfuerzan por cumplir, me reservo el derecho a ser el que les traiga carbón, no sólo en la noche electoral, sino en todos los días que nos restan hasta el fin de la legislatura.
Se despide, atentamente suyo,
Jorge M. de la Calle
E agora, para Feijóo, in English!!!
Y ahora, para Feijóo, in English!!!
Dear Presiden
t, Councillors, General Director and Deputy Director, Secretary and Undersecretary, Delegates and Subdelegates, Technicians and General Technical Secretaries, and the rest of responsibles posts, politicians and government employees, in short, members of the Galician Government, Xunta de Galicia:
Dear President, Councillors, General Director and Deputy Director, Secretary and Undersecretary, Delegates and Subdelegates, Technicians and General Technical Secretaries, and the rest of responsibles posts, politicians and government employees, in short, members of the Galician Government, Xunta de Galicia:
As I have been very good this year and I didn´t do harm anybody, I´m writing my letter asking for my wishes for this year 2010. As I consider that you are here thanks to our votes and whatever I voted you or not, you must govern for all of us, I hope that you pay properly attention to my wishes and do as much as you can in order to satisfy my hopes.
I explain you: I'm a young Galician, Hispanic and European (not strictly in this order, but yes in identical proportion). At the same time, I consider myself world citizen, open to all the cultures and nations thar promote the approximation between human beings. I´m Galician because I´m son of Rosalía, Curros and Castelao, Dobarro and Vaamonde, Hispanic because I love Lorca, Alberti or Neruda, Serrat and Víctor Jara, European because I descend from Goethe, Shakespeare and Dante, Pessoa and Kavafis, and from the world because every person and every nation are essencially the same, everybody needs some minimum rights to fulfill oneself, and I suppose nobody should try to minimize rights to the rest. I consider myself a person extremely educated, with college degree although it doesn't matter to be polite nor to be more than nobody, but not to be less. I explain myself: with 2 degrees, professional experience and enough competence to manage in any of the two languages equally recognized as official in this country, and some foreign ones, I have no work nor, far from it, possibilities whitin a short or medium time to become independent. How is it possible?
My situation, extremely precarious, is the same of thousands and one Galician young people and, by extension, Spanish ones, although I focus on these first people because govern for them, and whom you must give your "presents". At the same age, my parents have already left family home, they also had started to work and earn money, and of course they have conceived me. Nowadays, with more education and more competence, our possibilities are radically limited, and our expectatives frustrated directly due to a economic system that incite exploitation and personal accumulation instead of general social welfare. Doesn´t it make you think?
I am referring now to another fundamental right, because language and culture are the only one inmaterial and so ours, irreplaceable and inalienable: to express ourselves in the language that we like. My first, family language, and that one in that I usually express myself is Spanish, but I consider Galician as own, and a sign of richness of our cultural heritage, so I do most possible to communicate in the two of them. I talk and write perfectly in any of the two coofficial languages from this country, Galician and Spanish, Spanish and Galician, and French, English, and even some Portuguese too. I never felt language as a problem, I never had the sensation of learning a subject in Galician was more difficult, and I never felt that Galician substracted time to English and French. I see, on the contrary, that the rights of a enormous portion of population were violated for a long time because they couldn´t learn since they were children in its first language, not even talk it in any of more fundamental areas of daily life. I think that actual discussion is a selfish discussion promoted by certain very powerful pressure groups with a lot of potencial votes that don´t want to get rid of their privileges at the expense of reducing others' rights. I don´t understand so, why funds aren´t assigned to translation of books to Galician, why using of Galician isn't only not promoted but reduced as vehicular language for learning at the same conditions and opportunities that Spanish, and why this isn´t needed to access to Civil Service and to offert a quality service to 50% of people that express theirselves in one of the coofficial languages of this country.
I don't understand either, and it scandalizes me, that many of our representants reject directly Galician and Galician culture. Besides, I remember you to be there at your posts and earning your succulent salaries thanks to language. I don't understand either why certain TV or radio programmes engaged with own language dissapear, or why it is possible to manipulate information till awful extremes in aid of politic interests or any of another kind from certain characters and lobbies. It doesn´t answer my right to have a public, democratic and quality media.
I am a Spanish speaker and I never saw Spanish as a problem; and, as me, I think 90% of who are as me share my oppinion. I think sincerely that only renegades and maladjusted, or who refuses radically to learn, oppose Galician to progress at competences and it is normalized at last as it must be by right. They are so, underestimating me, in a system that should prize to those who has more competence, and not in the opposite way. They want my job, my salary and my opportunities, and they aren't going to stop until they get. Why requirements are lowered, but for me it´s more and more difficult?
And now, I'm addressing to you: I ask you, so, in this letter to your Excellences, not to bother with the matter of Galician, and to be dedicated to what it really matters:
To giving a quality education, in which English isn`t a publicity strategy, in which bi, tri and till quaterlingualism are a reality, and in which enough public resources are dedicated to teachers and educational centers to develope their mission with competence and comfort, and this way, there will be English, Chinese, Galician or any language.
To offer really public, quality, impartial and democratic media, that listen to citizenship demands, and not the editorial line of a few lobbies, with a only thought.
We want a decent, steady and right job to live and to keep a family in a future not very remote. I want a sustenaible development of our country and our society, a public and quality sanity and education, a good infraestructures and communications adapted to our geographic and economy, a pensions and some decent services for our old people, a home and a job not ostentatious but enough to living. All these right are reflected in the Constitution that you suppose to defend and you brag about. Why can´t I exercise it?
I ask you this way to start to work to satisfy these basic rights, and I also ask you to not create more confusion and more problems than we already have. Will you be able to agree to do it? I leave anisette, liqueur or any spirits that you like to support coldness of this long night and legislature. But I am not content with any sweet or only with the illusions of these next four years, I stopped believing in Three Wise Men, in magic, and I'm republican with all my heart. If you don´t make an effort to keep your promises, I save myself the right to bring you coal, not only in the electoral night, but everyday till the end of the legislature.
Sincerely yours,
Jorge M. de la Calle
Ch
ers Président, Conseillers, Directeurs Généraux, Secrétaires et Subsecrétaires, Délégués et Subdélégués, techniques et secrétaires généraux techniques, et le reste de postes importants, politiques et fonctionnaires, en définitive, members of Galician gouvernement, la Xunta de Galicia:
Comme cette année j'ai été très bon et je n'ai fait mal à personne, je les écris ma lettre en demandant mes meilleurs désires pour cette année 2010. Comme j'estime que vous êtes là grâce à nos votes, et bien que nous les votions ou (nous ne les votions) pas, vous doivez governer pour tout le monde, j'espére que vous faisiez attention à ma liste de objets, et que vous faisiez le plus possible pour satisfaire nos illusions.
Je leur explique: je suis un garçon Galicien, Hispanique et Européen (pas strictement par cet ordre, mais si en identique proportion). Au même temps, je me considére un citadin du monde, ouvert à toutes les cultures et nations que favorisent la rapprochement entre les êtres vivants. Je suis Galicien parce que je suis fils de Rosalía, Curros et Castelao, Dobarro et Vaamonde, Hispanique parce que j'aime Lorca, Alberti ou Neruda, Serrat et Víctor Jara. Européen parce que je descends de Goethe, Shakespeare et Dante, Pessoa et Kavafis, et du monde parce que tout les personnes, nous avons besoin des minimes droits pour nous réaliser, et je suppose que personne devrais chercher rester enlever droits à le rest. Je me considére une personne minimement formé, avec études supérieurs bien que ils ne soient necessaires pour étre poli ni pour être plus que personne, mais pas plus moins que personne. Je m'explique: avec j'ai deux licences, experience profissionnel et competênce suffisante pour me développer en n'importe quelle des deux langues coofficielles de cette terre, et quelques-unes étrangeres, je n'ai d'emploi nin, loin de là, des posibilites à court ou moyen place de me independiser. Est-ce que c'est possible?
Ma situation extremement précaire est la de milliers de jeunes Galiciens et, par extension, Espagnols, même que je me centre à ces premiers parce que ce sont pour ceux pour qui ils gouvernent, et à qui devent remettre vos "cadeaux". Á la même âge, mes parents avaient déjà laissé la maison familielle, il y avait des ans plus que ils travaillaient et gagnaient de l'argent, et bien sûr qu'ils m'avaient concevu. Aujourd´hui, avec plus formation et plus competênce, nos possibilités sont réduites à sa plus simple expression, et nos expectatives frustrés radicallement par la faute d'un système économique qui développe l'exploitation et l'accumulation personnelle au lieu du bien-être social general. Est-ce que il ne leur donne à parler?
Maintenant, je me refére à d'autre droit fondamental, puisque la langue et la cultura sont le unique inmateriel et, par conséquent, nôtre, irremplazable et qu'on ne peut renoncer: ce de nous exprimer á la langue que nous voulions. Ma langue maternelle, familliele, et celle en que je m'exprime, c'est normalement l'espagnol, mais je considére le galicien comme propre, et une preuve de la richesse de notre patrimoine, c'est pourquoi que je fais le possible pour me communiquer aux deux d'elles. Je parle et j'écris sans problème en n'importe quelle des langues coofficielles de cet pays, galicien ou espagnol, espagnol ou galicien, et français, anglais, et même un peu de portugais. Je n'ai jamais senti le galicien comme une problème, je n'avais jamais l'impression de que on fait plus compliqué ou obscure l'enseignement à cause de que on donne les cours en galicien, et je n'ai jamais pensé que le galicien sustraisse du temps à langues comme l'anglais ou le français. Je vois, au contraire, que pendant beaucoup d'ans on a violé les droits d'une partie immense de la population, qui ne pouvaient pas apprendre dès qu'ils étaient petits en sa langue maternelle, et ils ne le parlaient même en aucun des contextes plus essentiels de la langue quotidienne. Je opine aussi que l'actuel débat c'est un débat interessé encouragé par certain lobbies avec beucoup de pouvoir que ne veut pas se détacher de ses privileges á côte de reduire les droits des autres. Je ne comprend pas pourquoi on ne peut pas destiner fonds á la traduction de livres en malicien, et pourquoi, pas seulement, on ne développe pas l'usage du galicien, mais on reduit aussi son usage comme langue véhiculaire pour l'enseignement dans les mêmes conditions et oppportunités que l'espagnol, et pourquoi cette langue n'est pas précisé aux mêmes conditions et opportunités que l'espagnol, pour accéder à l'Administration publique et de donner un service de qualité au 50% des personnes qui se expriment en une des deux langues coofficielles de cet pays.
Je ne comprends pas non plus, et on me indigne que beaucoup de ses répresentants méprisent par système le galicien et la culture galicienne. Je vous souviens, par conséquent, que vous ne seraient pas là ni vous toucheriez vos succulents salaires si ce n'est pas grâce à la langue. Je ne comprends pas non plus pourquoi programmes engagés avec la culture propre peuvent disapparaître, ou pourquoi on peut manipuler jusque des extremes infâmes l'information au profit des interêts politiques ou d'autre sorte de certains types et lobbies. Il ne répond pas à mon droit à avoirs des media publiques, democratiques et de qualité.
Je suis parlant en espagnol et je ne vois jamais le galicien comme une problème; et, comme moi, je pense que le 90% de ceux que sont comme moi partage ma opinión. Je crois sincérement que seulement les renegades et inadaptés, ou ceux qui rejetent directement apprendre, se opposent à que le galicien progresse en competênces et devienne normal, en fin, comme il lui correspond de plein droit. Ils sont, par conséquent, en train de faire du tort à moi dans une système qui devrait récompenser aux qui a plus compêtence, et pas au contraire. Ils veulent mon travail, mon salaire et mes opportunités, et ne vont arrêter pas jusqu'á ce que ils y reussient. Pourquoi est-ce que à eux on leur baisse la barre, et à moi on me fait tout de plus en plus impossible?
Et, maintenant, je m'addresse à vous: c'est pourquoi je vous demande, dans cette lettre aux vos illustrissimes excellences, d'arrêter de ennuyer avec le theme du language, et que vous vous occupiez de ce que vraiemente importe:
De donner une éducation de qualité, dans ce que l'anglais ne soit pas une strategie publicitaire, dans laquelle le bi, tri et même le quadrulingüisme soïent une realité et dans laquelle on destine funds suffisants pour les professeurs et pour les centres éducatifs dans le but de développer son labeur avec la mieux solvabilité et commodité possibles, et ainsi, exister l'anglais, le galicien, le chinese ou n'importe quelle langue.
De offre médias vraiement publiques et de qualités impartiels et democratiques qu'écoutent las demandes de la citoyenneté, et pas la ligne éditorielle des vuelques groups de pressure, avec une idéologie unique.
En plus, nous avons un travail digne, stable et approprié pour me maintenir et pour maintenir une famille dans un future pas très loin. Je veux un développement durable de notre terre et de notre societé, une sanité et éducation publiques et de qualité, des infrastructures et communications bonnes et adaptés à notre realité geographic et économique, des pensions et des services dignes pour notre personnes âgées, et la même dignité pour les jeunes, une habitation et un emploi pas somptueux pour vivre. Tours cets droits viennent recueillis à la Constitution que tant vous disent deffendre et vous en vantent. Pourquoi est-ce que je ne peux pas les exercer.
Je vous demands de commencer à travailler pour satisfaire ces droits basiques, et je vous demande aussi que vous ne créeiez pas plus confusion et problèmes que ceux qu'ils déjà existent. Vous seront capables de s'y accorder et de le faire? Je vous laisse anis, liqueur de café ou la substance spiritueux que vous vouliez pour supporter le froid de cette longue nuit ou législature. Mais je ne me résigne pas avec d'autre bonbon ou seulement avec l'illusion de ces quatre ans suivants, il y a beaucoup d'ans que j'arrêtais de croir aux Rois Mages, à la magie, et, en plus, je suis républicain de bon coeur. Si vous ne faisez pas des efforts pour accomplir, je me réserve le droit à être moi qui leur apporte charbon, ne pas seulement à la nuit électoral, mais aussi dans tous les jours qui restent jusqu'à le fin de la législature.
Veuillez agréer mes salutations les plus cordiales,
Jorge M. de la Calle


Queridos Presidente, Conselheiros, Diretores Gerais e Subdiretores, Secretários e Subsecretários, Delegados e Subdelegados, técnicos e secretários gerais técnicos, e demais altos cargos, políticos e funcionários, en definitiva, membros do Goberno galego, a Xunta de Galiza:
Como este ano fui moi bom e nao malfiz a ninguém, escrévolhes a minha carta pedindo-lhes os meus desejos para este ano 2010. Como considero que estam ai por obra e graça dos nossos votos, e embora lhes tenha votado ou nao, debem governar para todos, espero que atendam como é debido a minha desiderata e fagan o mais possível por satisfaze-las minhas ilusaos.
Explico-lhes: sou un moço galego, hispano e europeu (nao estrictamente por esta orden, mas sim em idêntica proporçao). Ao mesmo tempo considero-me cidadao do mundo, aberto a todas as culturas e naçaos que promovam a aproximaçao entre os seres humanos. Sou galego porque sou filho de Rosalía, Curros e Castelao, Dobarro e Vaamonde, hispano porque amo a Lorca, Alberti ou Neruda, Serrat e Víctor Jara. Europeu porque desço de Goethe, Shakespeare e Dante, Pessoa e Kavafis, e do mundo porque todas as pessoas e todos os povos somos en essencia iguais, todos precisamos duns mínimos dereitos para realizarnos, e suponho que ninguém deberia buscar restar dereitos aos demais. Considero-me uma pessoa minimamente formada, com estudos superiores ainda que nao se precisem para ter uma educaçao nim para ser mais que ninguém, mas tampoco para ser menos. Explico-me: com 2 licenciaturas, experiência profissional e competência suficiente para desenvolver-me em calquera das duas linguas cooficiais desta terra, e mais algunhas estrangeiras, nao tenho trabalho nim moito menos possibilidades a curto ou meio prazo de independentizar-me. Como se concebe isto?
A minha situaçao extremamente precária é a de milheiros e milheiros de moços galegos e, por extensao, espanhois, embora me centro nestes primeiros porque sao para eles para quem governam, e a quem debem entregar-lhes os seus presentes. Á mesma idade, meus pais xa deixaram a casa familiar, hai uns cantos máis que travalhavam e ganhavam cartos, e por suposto tiveram-me concebido. Hoje, com mais formaçao e mais competência, as nossas possibilidades vem-se reducidas á mínima expressao, e as nossas expectativas frustradas de raiz por culpa dum sistema econômico que fomenta a explotaçao e a acumulaçao pessoal em vez do bem-estar social xeral. Non lhes dá que pensar?
Refiro-me agora a outro dereito fundamental, já que a lengua e a cultura sao o único imaterial e polo tanto nosso, insubstituível e irrenunciável: o de exprimir-se na língua que nós queiramos. A minha língua materna, familiar e na que me expresso normalmente é o castelhano, mas considero o galego como próprio e uma mostra da riqueza do nosso patrimonio, polo que fago o possível por comunicar-me nas duas. Falo e escrevo sem problema em calquera das línguas cooficiais deste país, galego e castelhano, mas considero o galego como proprio e uma mostra da riqueza do nosso patrimonio, polo que faço o possível por comunicar-me nas duas. Falo e escrevo sem problema em calquera das duas línguas cooficiais deste país, galego e castelhano, castelhano e galego, e mais francês, inglês e, se me apura, algo de português. Nunca senti que o galego lhe restase tempo a línguas como o inglês ou o francês. Vejo, ao contrário, que durante moito tempo se vulneraram os direitos duma porçao imensa da povoaçao que nao podiam aprender desde pequenos na sua língua materna, nem sequer fala-lo en nenhum dos âmbitos mais fundamentais da vida cotidiana. Creio que o actual debate é um debate interessado fomentado por certos grupos de pressao com muito poder e um monte de votos, que nao querem desprender-se de seus privilégios à custa de reducir os direitos dos outros. Nao entendo senao como nao se podem destinar recursos á traduçao de livros ao galego, como nao só nao se fomenta senao que se reduz o uso do galego como língua vehicular para o ensino nas mesmas condiçaos e oportunidades que que o castelhano, e como este nao se precisa, como se precisa o castelhano, para acceder á Administraçao pública e dar un servizo de calidade ao 50% das pessoas que se expressam numa das duas línguas cooficiais deste país.
Tao-pouco me cabe na cabeza e me indigna que muitos de meus representantes desprecen por sistema o galego e a cultura galega. Lembro-lhe, entao, que voçês nao estariam ai nem cobrariam os seus abundântes salários se nao fosse por obra e graça da língua. Também nao entendo como podem desaparecer certos programas de televissao ou rádio comprometido com a cultura própia, ou como se podem manipular até extremos infámeis a informaçao em prol dos interesses políticos ou quem sabe se de outro tipo de certos indivíduos e sectores de opiniao. Nao responde ao meu direito a ter uns meios de comunicaçao públicos, democráticos e de qualidade.
Eu sou castelhano-parlante e nunca vi o galego como um problema; e como eu, penso que o 90% dos que sao como eu compartem a minha opiniao. Creio sinceiramente que só os renegados e os inadaptados, ou os que rexeitam radicalmente aprender, se opoem a que o galego progresse em competências e se normalice por fin como lhe corresponde por direito. Estam, entao, a subestimar-me, num sistema que deberia premiar aos que mais competência teêm, e nao ao revés. Querem o meu trabalho, o meu salário e as minhas oportunidades, e nao vao parar até que o consigam. Por que a eles se lhes baixa o nível de exigência e a mim se me faz cada vez mais quase impossível?
E agora, dirijo-me a voçês: pido-lhes, entao, nesta minha carta ás suas ilustríssimas excelências, que deixem de amolar co tema do idioma, e que se cuide do que verdadeiramente interessa:
De dar uma educaçao de qualidade, na que o inglês nao seja uma estratégia publicitaria, na que o bi, tri e até quatrilingüismo sejam uma realidade e na que se destinem fundos suficientes aos professores para desenvolver o seu travalho com solvência e comodidade, e assím houver inglês, galego, chinês ou a língua que for.
De oferecer meios de comunicaçao verdadeiramente públicos e de qualidade imparciais e democráticos, que escutem as demandas da cidadania, e nao a linha editorial duns quantos grupos de pressao, cum pensamento único.
Também queremos um travalho digno, estable e apropriado para manter-me e para manter num futuro non moi distante uma família. Eu quero um desenvolvemento sosteníbel do nosso territorio e da nossa sociedade, uma sanidade e educaçao públicos e de qualidade, umas infra-estruturas e comunicaçao boas e adaptadas á nossa geografia e economia, umas pensaos e ums servizos dignos para os nossos maiores, e a mesma dignidade para os mozos, uma habitaçao e um emprego nao ostentosos senao suficientes para viver. Todos estes directos vêm recolhidos na Constituçao que tanto dizem defender e da que tanto presumen. Por que nao posso exerce-los?
Pido-lhes tambén que começem a travalhar para satisfazer estes direitos básicos, e pido-lhes tambén que nao criem mais confusao e mais problemas dos que já temos. Seram capazes de concordar-se e faze-lo? Eu deixo-lhes anis, "licor café" ou a substância espiritosa que prefiram para aturar o frio desta longa noite. Mas nao moldo-me com unha outra bala ou só coa ilusao destes catro anos seguintes, faz muito que deixei de acreditar nos Reis Magos, na magia, e ademais sou republicano. Por tanto se nao se esforçan por cumprir, reservo-me o direito de ser eu o que lhes trouxe carvao, nao só na noite electoral, senao en todos os dias que nos faltam até o fim da legislatura..
Saudaçoes, atenciosamente,
Jorge M. de la Calle

Stimato presidente, Consiglieri, Direttori Generali e Vicedirettori, Segretari e Sottosegretari, Delegati e Vicedelegati, tecnici e segretari generali, e inoltre alte cariche, politici e funzionari, in definitiva membri del Governo galego, Xunta de Galicia.
Dal momento che quest'anno sono stato bravo e non ho fatto male a nessuno, vi scrivo questa lettera per esprimervi i miei desideri per questo 2010. Poiché ritengo che siete lì grazie ai nostri voti - e che io vi abbia votato o non poco importa, dovete governare per tutti -, spero che rivolgerete attenzione, come è doveroso, ai miei desiderata e che farete tutto il possibile per venire incontro alle mie richieste.
Mi spiego: sono un ragazzo galego, iberico ed europeo (non necessariamente in quest'ordine, però sì nella stessa identica proporzione). Al tempo stesso mi considero cittadino del mondo, aperto a tutte quelle nazioni e culture che promuovano un avvicinamento degli esseri umani. Sono galego perché sono figlio di Rosalía, Curros e Castelao, Dobarro e Vaamonde; iberico perché amo Lorca, Alberti o Neruda, Serrat e Víctor Jara; europeo perché discendo da Goethe, Shakespeare e Dante, Pessoa e Kavafis; cittadino del mondo perché tutti i popoli sono uguali nella loro essenza, tutti necessitano di alcuni diritti fondamentali per realizzarsi; e suppongo che nessuno dovrebbe cercare di privare gli altri dei propri diritti. Mi considero una persona con una minima formazione, con studi superiori, sebbene non ci sia bisogno di avere istruzione per essere superiori a qualcuno, ma nemmeno per essergli inferiore. Mi spiego: con 2 lauree, esperienza professionale e competenza sufficienti per poter svolgere un lavoro in ciascuna delle due lingue ufficiali di di questo paese, e inoltre anche qualche lingua straniera, non ho lavoro e ancor meno la possibilità di rendermi indipendente a breve o medio termine. Come è possibile concepire ciò?
La mia situazione estremamente precaria è quella di milioni e milioni di ragazzi galeghi e, per estensione, spagnoli, sebbene mi concentro sui primi perché è per conto di essi che governate, ed è ad essi che dovete consegnare i vostri "regali". Alla mia stessa età, i miei genitori già avevano lasciato la loro famiglia, da qualche anno già lavoravano e guadagnavano, e con certezza mi avevavo già concepito. Al giorno d'oggi, con più formazione e più competenze, le nostre possibilità si vanno riducendo ai minimi termini, le nostre aspettative sono frustrate alla radice per colpa d'un sistema economico che fomenta lo sfruttamento e l'accumulazione personale di ricchezza in cambio del benessere sociale. Non vi dà da pensare?
Mi riferisco ora ad un altro diritto fondamentale, poiché la lingua e la cultura sono l'unico bene immateriale, veramente nostro, insostituibile e irrinunciabile: il diritto di esprimerci nella lingua che vogliano. La mia lingua materna, famigliare, nella quale mi esprimo normalmente è il castigliano, ma considero il galego altrettanto mio, come segno della ricchezza del nostro patrimonio, e per questo motivo faccio il possibile per esprimermi in entrambe. Parlo e scrivo senza problemi in ambedue le lingue ufficiali di questo paese, galego e castigliano, castigliano e galego, e inoltre in francese e in inglese e, anche, un po' in portoghese. Non ho mai avvertito la questione della lingua come un problema, e non ho mai avuto la sensazione che mi riuscisse più complicato o oscuro l'apprendimento d'una materia che era impartita in galego, e nondimeno ho mai pensato que il galego potesse togliere tempo ad altre lingue come inglese o francese. Vedo, al contrario, che nel corso di molto tempo, sono stati calpestati i diritti d'una porzione immensa della popolazione che non poteva essere scolarizzata fin da piccola nella sua lingua materna, e neppure la poteva parlare in nessuno degli ambiti fondamentali della vita quotidiana. Ho l'impressione che l'attuale dibattito sia fomentato da certi gruppi faziosi, con molto potere e altrettanti voti, che non vogliono rinunciare ai loro privilegi, anche a costo di prevaricare i diritti degli altri. Non capisco altrimenti come non si possano destinare finanziamenti alla traduzione in galego dei libri, come non si appoggi, invece di ridurlo, l'uso del galego come lingua di insegnamento, nelle medesime condizioni e opportunità del castigliano, e come il galego non sia necessario, come invece lo è il castigliano, per accedere all'Amministrazione pubblica e per offrire un servizio di qualità al 50% delle persone che si esprimono in una soltanto delle due lingue ufficiali di questo paese.
Neppure riesco a concepire - e ne sono indignato - che molti dei suoi rappresentanti disprezzano sistematicamente il galego e la cultura galega. Vi ricordo, allora, che le signorie vostre non starebbero lì e non riceverebbero i loro lauti compensi se non fosse appunto per l'idioma. Neppure riesco a spiegarmi come possono scomparire alcuni programmi di radio e televisione, compromessi con la cultura galega, o come si può manipolare, fino a limiti infami, l'informazione in favore di interessi politici, o chissà se d'altro tipo, di alcuni individui o di settori dell'opinione pubblica. Non corrisponde al mio diritto disporre di mezzi di comunicazione pubblici, democratici e di qualità?
Sono ispanofono e non mai considerato il galego come un problema; e allo stesso modo, penso che il 90% di quelli che sono nella mia stessa situazione condividono la mia opinione. Credo sinceramente che solo i rinnegati e i disadattati, o quelli che per partito preso rifiutano di imparare, si oppongono a ché il galego faccia progressi in tutti gli ambiti e si normalizzi come sarebbe suo diritto. E quindi continuano a farne a meno in un sistema che dovrebbe premiare coloro che hanno maggiori competenze, e non il contrario. Vogliono il mio lavoro, il mio salario e le mie opportunità, e non si fermeranno finché non avranno ottenuto tutto. Perché loro trovano sempre la strada spianata e per me le cose si fanno ogni giorno più impossibili?
E ora mi rivolgo a voi: chiedo, allora, in questa mia lettera alle vostre illustrissime eccellenze, che la smettano di trastullarsi con il tema dell'idioma, e che si occupino di ciò che è veramente importante.
Di fornire un'istruzione di qualità, nella quale l'inglese non sia soltanto una strategia pubblicitaria, nella quale il bi-, il tri- e pesino il quadrilinguismo siano una realtà e nella quale si destinino risorse sufficienti ai professori e ai centri educativi affinché svolgano il loro lavoro con efficacia e e in condizioni adeguate; in tal modo ci sarà l'inglese, il galego, il cinese o qualunque altra lingua.
Di offrire mezzi di comunicazione veramente pubblici e di orientamento imparziale e democratici, che ascoltino le richieste della cittadinanza, e non la linea editoriale di alcuni gruppi di potere con modi di pensare unilaterali.
Vogliamo anche un lavoro degno, stabile e adatto al nostro mantenimento e a quello, in un futuro non molto lontano, d'una famiglia. Chiedo uno sviluppo sostenibile del nostro territorio e della nostra società, una sanità e un'istruzione pubbliche e di qualità, delle infrastrutture e dei mezzi di comunicazione di buon livello e adatte alla nostra geografia e alla nostra economia, pensioni e servizi degni per gli anziani e la stessa dignità per i più giovani, una casa e un impiego non particolarmente ricchi, ma sufficienti per vivere. Tutti questi diritti sono sanciti nella Costituzione che tanto dite di difendere e che tanto presupponete. Perché non li posso esercitare?
Vi porge i più rispettosi ossequi
Jorge M. de la Calle
Máis de 500 fotos da manifestación do 18 de outubro en
Santiago de Compostela en:
E unha pequenísima SELECCIÓN aquí:
http://picasaweb.google.es/principedelamelancolia1/QueremosGalegoSeleccion#
Hai que velas accedendo dende a túa conta de Gmail.
http://www.fotolog.com/mr_m0z
!--[if>![endif]-->
Josu Sein dijo
Parece que los adultos siempre olvidan la gran capacidad de aprendizaje de cualquier niño e intentan implantar sistemas educativos pensando en sus propias capacidades, siempre más limitadas. ¿Para qué quiero el gallego, el catalán o el euskera si en el resto de comunidades no se habla? Pues en primer lugar porque quién sabe por qué derroteros te llevará la vida y si acabarás en Catalunya, como me pasó a mí, o en Galicia (soy vasco y sé hablar perfectamente euskera), y en segundo lugar porque defenderse en múltiples idiomas facilita toda clase de comunicación, incluida la no verbal, y amplía la imaginación, puesto que un idioma no se basa sólo en el significado de las palabras, sino en expresiones intraducibles a otros idiomas que enriquecen intelectualmente a cualquier persona que tenga 2 dedos de frente. Ojalá desde pequeños, teniendo en cuenta la gran capacidad de absorción de conocimiento de los niños, se nos enseñara a defendernos en todas las lenguas que se hablan en España y en inglés, que se sigue impartiendo de manera que después de 10 años de clase difícilmente somos capaces de articular una frase, siendo uno de los países europeos que menos se defiende en inglés, ya que tan adelantado se supone que es este país. Y por supuesto, intentar eliminar idioms cooficiales o menos hablados que el castellano, además de fascista, es ridículo, ¿o es que acaso los nacionalistas españoles creen que el castellano existe desde que el mundo es mundo? ¿Acaso no comenzó también como idioma minoritario que fue evolucionando? Todavía hay gente que asevera que el catalán (a pesar de parecerse más al francés y al italiano que al castellano) y el gallego son dialectos del castellano. En ese caso, el castellano, el francés y el italiano también serían dialectos del latín, ¿no? Me molesta especialmente cuando un españolista pronuncia "La Caisa" en lugar de "La Caixa", como si esa "x" no se pronunciara igual que cuando cualquier castellanoparlante dice "ssshhhh..." con el dedo en la boca para expresar la necesidad de silencio, y es que eso son los idiomas, expresión...
6 Enero 2010 | 10:21 PM